ตอนที่ 148 — การเตรียมรับศึกริมคลองคำสาป
คลื่นลมเจ้าเล่ห์ของปากแม่น้ำซัดสาดเข้าหาฝั่งอย่างไม่หยุดหย่อน แต่เสียงซัดสาดนั้นกลับฟังดูอ่อยแอลงเมื่อเทียบกับเสียงอื้ออึงของผู้คนในชุมชนเรือนแพของริน “พวกเอ็งจะยืนเอ๋อเป็นปลาตายตากแดดกันอยู่รึไง!” รินตะโกนสุดเสียง แขนเรียวยกขึ้นกวาดมองใบหน้าซีดเผือดของชาวบ้านที่เกาะกลุ่มกันอยู่ริมตลิ่ง เสื้อผ้าเปียกชื้นคลอเคลียกับผิวหนังที่ซีดเซียว ดวงตาหลายคู่ยังคงจับจ้องไปยังทิวทัศน์เบื้องหน้าอันเวิ้งว้าง มีเพียงเสียงลมและเสียงคลื่นที่ตอบรับ ไม่มีใครกล้าเอ่ยคำใดออกมา ข้าพเจ้ากัดริมฝีปากแน่น พลางกวาดตามองไปรอบๆ อีกครั้ง เรือรบของพวกนายหัวเดชา… เห็นเพียงยอดเสากระโดงลิบๆ ไกลออกไปในม่านหมอกยามเช้า แต่ก็มากพอที่จะทำให้ข้าพเจ้าสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของผืนน้ำที่กำลังคืบคลานเข้ามา “พวกแกคิดว่าถ้าเราไม่ทำอะไรเลย แล้วไอ้พวกหน้าเลือดนั่นมันจะใจดีปล่อยเราไปรึไง!” เสียงของรินเริ่มสั่นเครือเล็กน้อย แต่ก็ยังคงความดุดัน “พวกมันมาเพื่อยึดครองคลองของเรา มาเพื่อทำลายวิถีชีวิตของเรา! จะให้เรายอมให้มันเหยียบย่ำอยู่บนผืนน้ำที่เราเกิดมาและจะตายบนนี้อย่างนั้นรึ!” ทันใดนั้น เสียงเล็กๆ ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัวของข้าพเจ้า “ริน… ใจเย็นๆ นะ… หายใจเข้าลึกๆ… พวกเขาแค่ต้องการเวลา…” เป็นเสียงของเถาว์ พลังแห่งความทรงจำที่อบอุ่นราวกับแสงแดดยามเช้าที่ส่องผ่านม่านน้ำ เถาว์ปรากฏขึ้นในรูปแบบของอักษรสีทองที่ลอยวนอยู่เบื้องหน้า ข้าพเจ้าเหลือบมองมันแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับชาวบ้านอีกครั้ง “ใช่… พวกเขาต้องการเวลา… เวลาที่จะกลัว… เวลาที่จะคิด… แต่เราไม่มีเวลามากขนาดนั้น!” ข้าพเจ้าเดินตรงเข้าไปหาชายชราที่ยืนตัวสั่นอยู่ใกล้ที่สุด “ตาบุญ… ข้ารู้ว่าพวกแกกลัว… ข้าเองก็กลัว… แต่ความกลัวมันจะกัดกินเราจนหมดสิ้นถ้าเราปล่อยให้มันเป็นเช่นนั้น” ข้าพเจ้าเอามือที่หยาบกร้านจากการจับเชือกและพาย ลูบไล้ไปตามลำแขนที่สั่นเทาของตาบุญ “จำที่ข้าเคยบอกได้ไหม? คลองแห่งนี้… คือชีวิตของเรา! มันหล่อเลี้ยงเรามาตั้งแต่รุ่นปู่ย่า… เราจะปล่อยให้มันกลายเป็นแค่ทางผ่านของพวกคนนอกได้อย่างไร?” ข้าพเจ้าหันไปมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลของหญิงสาวที่กำลังกอดลูกน้อยไว้แนบอก “หนูนา… เจ้าเห็นไหม? นี่คืออนาคตของเรา… เราต้องสู้… เพื่อพวกเด็กๆ!” “แต่… แต่เรือพวกนั้นมันใหญ่เหลือเกิน… เราจะไปสู้ได้อย่างไร” เสียงของหนูนาแหบพร่า พลางกอดลูกน้อยแน่นขึ้น “เรามีกับดักนะ!” ข้าพเจ้าร้องบอก พลางชี้ไปยังปากคลองที่ปิดกั้นด้วยท่อนซุงและตาข่ายหนา “คามินกับข้า… เราเตรียมไว้แล้ว… เราปรับปรุงมันจนแข็งแกร่งกว่าเดิม… ถ้าพวกมันเข้ามา… พวกมันจะติดกับ!” ข้าพเจ้าก้าวขึ้นไปยืนบนแท่นไม้ที่ยื่นออกไปจากเรือนแพหลังใหญ่ สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วใบหน้าของทุกคน “ที่นี่… คือบ้านของเรา! ไม่มีใครหน้าไหนจะมาทำลายบ้านของเราได้!” ข้าพเจ้าชูมือขึ้นสูง “เราจะสู้… สู้จนถึงที่สุด! ถ้าใครไม่พร้อม… จะไปตอนนี้ก็ยังทัน… แต่ใครที่ยังยืนอยู่ตรงนี้… จงจำไว้… เราจะสู้ด้วยกัน! สู้เพื่อชีวิตของเรา! สู้เพื่อลมหายใจของเรา!” ข้าพเจ้าสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นอายเค็มของน้ำทะเลปะปนกับกลิ่นไม้และสาหร่ายลอยเข้ามาเตะจมูก “เถาว์… ข้าพร้อมแล้ว… เจ้าบอกข้าที… เราจะทำอย่างไรต่อไป?” เสียงของเถาว์ยังคงอบอุ่น แต่คราวนี้มีความเด็ดเดี่ยวมั่นคงเจืออยู่ “ริน… สิ่งที่เจ้าทำมันถูกต้องแล้ว… ตอนนี้… แค่รอ… และเมื่อถึงเวลา… ก็ลงมือ…” พลันนั้นเอง เสียงกระแอมไอแหบแห้งของตาบุญก็ดังขึ้น “ข้า… ข้าไม่หนีไปไหน… ที่นี่ก็บ้านข้าเหมือนกัน” แล้วเสียงของหนูนาก็ตามมา “หนูนา… ก็ไม่ไป… จะสู้…” ช้าๆ… แต่หนักแน่น… ทีละคน… สองคน… ชาวบ้านเริ่มขยับตัว… ใบหน้าซีดเผือดค่อยๆ แทนที่ด้วยความมุ่งมั่น… ดวงตาที่เคยสั่นไหวกลับมาฉายแววแห่งการต่อสู้… เสียงกระซิบกระซาบเริ่มดังขึ้น… ไม่ใช่เสียงของความหวาดกลัว… แต่เป็นเสียงของการเตรียมพร้อม… เสียงของความกล้าหาญที่เริ่มก่อตัวขึ้น… ข้าพเจ้ากวาดตามองไปรอบๆ… รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก… “ดี… ถ้าอย่างนั้น… ทุกคน… เตรียมตัวให้พร้อม… ดูแลอาวุธของพวกเราให้ดี… และจำไว้… เราจะสู้… สู้ไปด้วยกัน!” แสงอาทิตย์ที่เริ่มสาดส่องทอประกายลงมาบนผิวน้ำ… ทำให้คลองคำสาปดูมีชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้ง… แต่ก็แฝงไว้ด้วยความตึงเครียด… รินมองไปยังปากคลอง… คาดหวังถึงสิ่งที่กำลังจะตามมา… “ข้าจะปกป้องที่นี่… ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม…” ข้าพเจ้าพึมพำกับตัวเอง… ความรู้สึกที่คุ้นเคย… พลังแห่งความมุ่งมั่นที่กำลังก่อตัว… “เถาว์… เมื่อไหร่?” เสียงของเถาว์ดังขึ้นอีกครั้ง… “อีกไม่นาน… ริน… อีกไม่นาน…” ทันใดนั้น… รินก็รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงขึ้น… “มาแล้ว… พวกมันมาแล้ว!” เสียงตะโกนดังขึ้นจากคนเฝ้าปากคลอง… รินรีบวิ่งไปยังที่ตั้งของกับดัก… สัมผัสได้ถึงความกระหายในการต่อสู้ที่แผ่ซ่านไปทั่วชุมชน… “เตรียมตัว!” รินตะโกน… “ได้เวลา… เอาคืนพวกมันแล้ว!”
--- เมื่อเรือรบของนายหัวเดชาใกล้เข้ามา รินเผชิญหน้ากับความกลัวของชาวบ้าน โดยให้กำลังใจและปลุกเร้าความมุ่งมั่นในการต่อสู้เพื่อปกป้องชุมชน จนชาวบ้านกลับมามีความกล้าและพร้อมที่จะสู้ รินรับคำมั่นว่าจะปกป้องชุมชนด้วยชีวิต