ตอนที่ 149 — การปะทะที่ปากคลอง
ลำคลองที่ทอดตัวยาวราวกับเส้นเลือดใหญ่ของที่ราบสามเหลี่ยมปากแม่น้ำมรสุม ยามนี้กลับคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียด คามินยืนกุมบังเหียนเรือรบ 'พายุคลั่ง' ที่ดัดแปลงจนน่าเกรงขาม เขากลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ความรู้สึกร้อนผ่าวแล่นไปทั่วร่าง นี่คือครั้งแรกที่เขาต้องเผชิญหน้ากับอำนาจของนายหัวเดชาอย่างจริงจัง เรือรบของฝ่ายตรงข้ามราวกับเงาตะคุ่มที่ลอยมาจากแดดจัด มีจำนวนมากกว่า 'พายุคลั่ง' ถึงห้าลำ แต่ละลำผอมเพรียว ราวกับจะฉีกกระแสน้ำออกเป็นสองฟาก
“พวกมันมาแล้ว! เยอะกว่าที่คิด!” เสียงตวาดของลูกเรือคนหนึ่งดังขึ้นที่หัวเรือ คามินสูดลมหายใจลึก ขากรรไกรขบแน่น “ไอ้พวกหน้าเลือด! คิดจะยึดคลองเราง่ายๆ อย่างนั้นหรือไง!” เขาคำรามกลับไป น้ำเสียงที่เคยนุ่มนวลบัดนี้แฝงความกร้าวกร้าวอย่างที่เขาไม่เคยเป็นมาก่อน
“ใจเย็นก่อนสิ คามิน” เสียงของเถาว์ดังขึ้นในโสตประสาท ไม่ใช่เสียงจากภายนอก แต่เป็นคลื่นความทรงจำที่แล่นผ่านจิตใจของเขา “นายจำที่ฉันเคยบอกได้ไหม? ‘สติคืออาวุธที่คมกริบที่สุด’ พวกมันมีมาก แต่เรามี ‘พายุคลั่ง’ และ ‘ความมุ่งมั่น’ ที่พวกมันไม่มี”
คามินหลับตาลงชั่วครู่ ภาพใบหน้าของรินที่เต็มไปด้วยความหวังและกำลังใจของชาวบ้านฉายชัดขึ้นมา ความกลัวที่เกาะกุมหัวใจเริ่มคลายลง เขาเคยเห็นรินปลุกขวัญชาวบ้านที่สิ้นหวังให้ลุกขึ้นสู้มาแล้ว และบัดนี้ เขาก็มีหน้าที่เดียวกัน “ถูกต้อง เรามี ‘พายุคลั่ง’!” เขากล่าวพลางก้มลงมองกลไกปืนใหญ่โบราณที่เขาดัดแปลง “ไอ้เครื่องมือโบราณนี่แหละ จะเป็นบทเรียนราคาแพงให้พวกมัน!”
“เรือหลวง ‘พยัคฆ์ทะเล’ นำหน้ามาแล้ว!” เสียงลูกเรืออีกคนรายงาน คามินหันไปมอง เรือลำใหญ่ที่สุดของนายหัวเดชาแล่นนำมาอย่างโอหัง ปืนใหญ่อันใหญ่ของมันเล็งตรงมาที่ ‘พายุคลั่ง’ “ตั้งรับ! เตรียมพร้อมยิง!” คามินออกคำสั่ง เสียงห้าวหาญ แต่ภายในใจกลับเต้นระรัว
“พวกมันจะยิงก่อนแน่ๆ คามิน! เราจะรับได้หรือ?” ลูกเรือคนหนึ่งถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“เราต้องรับได้!” คามินตอบกลับทันควัน “ถ้าเรากลัว เราก็แพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มยิง! จำไว้ว่าเราสู้เพื่ออะไร! สู้เพื่อคลองของเรา! สู้เพื่อบ้านของเรา!” เขาตะโกน เสียงดังก้องไปทั่วลำเรือ
เรือของนายหัวเดชาเร่งความเร็วเข้ามา ปืนใหญ่ของมันเริ่มมีควันสีขาวลอยออกมา เตรียมพร้อมจะปลิดชีพ ‘พายุคลั่ง’ คามินกัดฟัน เขาตัดสินใจเดิมพันกับทุกสิ่ง “เอาเลย! ปล่อยให้มันยิงมาก่อน! แล้วเราค่อยสวนกลับ!”
“อะไรนะครับ! ถ้าเราไม่ยิงก่อน เราอาจจะ…” ลูกเรือคนหนึ่งยังไม่ทันพูดจบ เสียงปืนใหญ่จากเรือ ‘พยัคฆ์ทะเล’ ก็ดังสนั่นหวั่นไหว ลูกกระสุนพุ่งตรงเข้ามาด้วยความเร็วสูง คามินตวัดบังเหียน ‘พายุคลั่ง’ หักเลี้ยวอย่างรวดเร็ว ลูกกระสุนพุ่งเฉียดลำเรือไปเพียงนิ้วเดียว สร้างคลื่นกระฉอกอันใหญ่โต
“หลบได้!” เสียงโห่ร้องแสดงความดีใจดังขึ้นจากลูกเรือ แต่คามินไม่รอช้า “ตอนนี้แหละ! เตรียมพร้อม! ยิง!” เขาสั่งขณะที่ ‘พายุคลั่ง’ กำลังเข้าสู่ตำแหน่งที่เหมาะสม
กลไกปืนใหญ่โบราณที่คามินทุ่มเทแรงกายแรงใจดัดแปลงถูกเร่งขึ้น มันไม่เหมือนปืนใหญ่ทั่วไปที่ใช้ดินปืน แต่มันใช้แรงดันไอน้ำมหาศาลที่สะสมไว้ภายใน ก่อให้เกิดแรงระเบิดที่รุนแรงและคงที่กว่าเดิม คามินออกคำสั่ง “ปลดปล่อย!”
เสียงคำรามอันทรงพลังดังสนั่นหวั่นไหว ไม่ใช่เสียงปืน แต่เป็นเสียงของพลังงานที่ปะทุออกมา ลูกกระสุนที่ถูกยิงออกไปไม่ใช่ลูกเหล็กธรรมดา แต่มันคือลูกที่คามินถ่วงน้ำหนักและเสริมความแข็งแกร่งเป็นพิเศษ มันพุ่งตรงไปยังเรือ ‘พยัคฆ์ทะเล’ ด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัว
“พวกมันยิงอะไรมาน่ะ!” เสียงนายหัวเดชาดังขึ้นจากลำโพงสื่อสาร น้ำเสียงเต็มไปด้วยความประหลาดใจและไม่พอใจ
ลูกกระสุนพุ่งเข้าปะทะกับส่วนกลางของเรือ ‘พยัคฆ์ทะเล’ อย่างจัง เสียงโลหะฉีกขาดดังสนั่นหวั่นไหว เศษเหล็กปลิวกระจายไปทั่ว ลำเรือด้านหน้าเกิดรอยบุบขนาดใหญ่จนเห็นโครงสร้างภายใน ควันสีดำพวยพุ่งขึ้นจากรอยบุบนั้นอย่างรวดเร็ว “ปืนใหญ่ของพวกมัน…มันทรงพลังเกินไป!” เสียงนายหัวเดชาตะโกนด้วยความตกตะลึง
“สำเร็จ!” ลูกเรือของคามินโห่ร้องด้วยความยินดี
คามินมองไปยังเรือ ‘พยัคฆ์ทะเล’ ที่กำลังเสียหลัก เขาเห็นเรือลำอื่นของฝ่ายตรงข้ามเริ่มชะลอความเร็วลง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ “นี่เป็นแค่การเริ่มต้น พวกแกไม่มีวันยึดคลองของเราได้!” เขากล่าวเสียงดังฟังชัด พลางหันไปมองลูกเรือ “เตรียมพร้อม! เราจะไล่พวกมันให้พ้นไปจากคลองของเราให้ได้!”
“ใช่แล้ว! เราจะไล่พวกมันไป!” ลูกเรือตอบรับด้วยความฮึกเหิม
“ขอให้ ‘กฎแห่งกระแสน้ำ’ จงนำพาชัยชนะมาให้เรา!” คามินภาวนาในใจ ขณะที่ ‘พายุคลั่ง’ กำลังหันหัวเรือเข้าหาเรือลำต่อไปของศัตรู
“นายทำได้ คามิน” เสียงของเถาว์ดังขึ้นอีกครั้ง “พลังในตัวนายแข็งแกร่งกว่าที่นายคิด”
เรือรบของนายหัวเดชาจำนวนหนึ่งเริ่มเคลื่อนตัวถอยห่างออกไปเล็กน้อย แต่เรือ ‘พยัคฆ์ทะเล’ ที่ได้รับความเสียหายยังคงปักหลักอยู่กลางคลอง ชี้ให้เห็นว่าการต่อสู้ยังไม่จบสิ้น
“เราจะขับไล่พวกมันให้พ้นจากคลองของเราให้จงได้!” คามินยืนยัน มั่นใจในเส้นทางที่เลือก เขาจะใช้ทุกวิถีทางเพื่อปกป้องบ้านเกิดของเขาจากเงื้อมมือของกลุ่มทุนที่หวังจะผูกขาดเส้นทางสายน้ำนี้
“เตรียมพร้อม! โจมตีต่อไป!” คามินตะโกนออกคำสั่ง เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เขาจะปกป้องคลองสายนี้จนถึงที่สุด
“ท่านคามิน! เรือ ‘พยัคฆ์ทะเล’ กำลัง…กำลังเคลื่อนตัว!” เสียงลูกเรือดังขึ้นอย่างตื่นตระหนก “มันเสียหายหนักมาก แต่…มันกำลังพุ่งตรงมาหาเรา!”
คามินหันไปมอง ภาพที่เห็นทำให้หัวใจเขาหล่นวูบ เรือ ‘พยัคฆ์ทะเล’ ที่มีรอยบุบขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนที่อย่างช้าๆ แต่มีทิศทางที่แน่นอน…มุ่งตรงมาที่ ‘พายุคลั่ง’…โดยไม่สนใจความเสียหายของตัวเอง
“มันจะชนเรา!” ลูกเรือตะโกน
“ไม่! เราจะไม่ยอมให้มันชน!” คามินคำราม เขาตวัดบังเหียนอย่างแรง “เร่งเครื่อง! หักหลบ! ทุกคนยึดมั่น!”
‘พายุคลั่ง’ พยายามอย่างสุดกำลังที่จะหลบเลี่ยง แต่เรือ ‘พยัคฆ์ทะเล’ ที่เสียหายหนักกลับมีความเร็วที่น่าประหลาดใจ มันเคลื่อนที่ด้วยแรงเฉื่อยที่มหาศาล และยังคงพุ่งตรงเข้ามา…
“มันจะชนเราแน่!” ลูกเรือคนหนึ่งร้องเสียงหลง
“ไม่! เราต้องทำอะไรสักอย่าง!” คามินตะโกน สมาธิทั้งหมดของเขาจดจ่ออยู่กับเส้นทางของเรือ ‘พยัคฆ์ทะเล’ ที่กำลังเข้ามาใกล้…ใกล้…และใกล้กว่าเดิม…
“ท่านคามิน! ดาบของท่าน!” เสียงของเถาว์ดังขึ้นอย่างกะทันหัน “ใช้มัน! มันคือปฏิกิริยาของ ‘กฎแห่งกระแสน้ำ’!”
คามินเหลือบตาไปมอง เห็นดาบโบราณที่สลักลวดลายคลื่นน้ำวางอยู่ข้างๆ เขาจำได้ถึงคำบอกเล่าของเถาว์เกี่ยวกับพลังที่แฝงเร้นอยู่ในสิ่งของโบราณเหล่านี้…
“แต่…มันจะช่วยเราได้จริงหรือ?” เขาครุ่นคิด
“เชื่อข้าสิ คามิน!” เสียงของเถาว์ยืนยัน
ในเสี้ยววินาทีสุดท้าย คามินตัดสินใจ เขาเอื้อมมือคว้าดาบโบราณขึ้นมา…
(จบตอน)
--- คามินนำเรือรบ 'พายุคลั่ง' เข้าปะทะกับเรือรบของนายหัวเดชาที่มีจำนวนมากกว่า โดยใช้ปืนใหญ่ที่ดัดแปลงจากเครื่องมือโบราณสร้างความเสียหายให้กับเรือ 'พยัคฆ์ทะเล' ของศัตรู แต่เรือที่ได้รับความเสียหายลำนั้นกลับพุ่งเข้าหา 'พายุคลั่ง' ในตอนท้าย