ตอนที่ 147 — การปรากฏของเรือรบ
ลมทะเลพัดหวน กลิ่นสาบสางของสาหร่ายทะเลเน่าเปื่อยและดินโคลนลอยมาแตะจมูก เป็นกลิ่นที่คุ้นเคยราวกับเส้นเลือดของแผ่นดินที่ไหลเวียนอยู่ภายในตัว เถาว์ลอยเลื่อนไปตามลำน้ำที่ไหลเอื่อยในคลองคำสาป ร่างโปร่งแสงของเขาแทบจะกลืนหายไปกับม่านหมอกยามเช้า แต่ดวงตาที่มองเห็นได้ไกลกว่ามนุษย์ทั่วไปยังคงจับจ้องไปยังปากคลองเบื้องหน้า ชุมชนเรือนแพที่เคยคลาคล่ำด้วยผู้คนและเรือเล็กเรือน้อย บัดนี้เงียบสงัดผิดปกติ ต้นอ้อที่ขึ้นหนาทึบตามริมคลองยังคงสั่นไหวตามแรงลม แต่ไร้ซึ่งเสียงจอแจของผู้หาปลาหรือเสียงหัวเราะของเด็กๆ ที่วิ่งเล่นริมน้ำ มีเพียงความเงียบที่ดังเกินจริง ปกคลุมไปทั่วราวกับผ้าห่อศพสีเทา
“ริน…เจ้าแน่ใจนะว่าทุกอย่างพร้อม?” เสียงกระซิบของเถาว์ดังขึ้นในความคิดของริน แต่ก็จางหายไปในกระแสลมราวกับเสียงกระดิ่งลมที่ถูกลมพัดจนอ่อนแรง เขารู้ดีว่ารินกำลังทำงานอย่างหนักตลอดทั้งคืนเพื่อเตรียมการรับมือกับการมาเยือนที่คาดว่าจะมาถึง แรงสั่นสะเทือนเล็กน้อยที่สัมผัสได้จากกระแสน้ำใต้เท้าบ่งบอกถึงความเคลื่อนไหวบางอย่างที่กำลังคืบคลานเข้ามาจากทะเล เถาว์จำต้องเพ่งสมาธิอย่างมากเพื่อจับสัญญาณเหล่านั้น เขาใช้เวลาหลายสิบปีในการเรียนรู้ภาษาของสายน้ำ สังเกตการเปลี่ยนแปลงของกระแสน้ำ ความขุ่นของน้ำ หรือแม้กระทั่งเสียงสะท้อนที่ผิดปกติซึ่งอาจบ่งบอกถึงวัตถุขนาดใหญ่ที่กำลังเคลื่อนที่อยู่ใต้น้ำ
“มีบางอย่าง…ใหญ่เกินไป” เถาว์พึมพำกับตัวเอง ดวงตาของเขาจดจ่ออยู่กับเส้นขอบฟ้าที่เริ่มสว่างจางๆ มีกลุ่มก้อนสีเข้มกำลังลอยเข้ามาใกล้ ท่ามกลางเรือเล็กๆ จำนวนมากที่ดูเหมือนเป็นเพียงหมากเบี้ยที่ถูกผลักไปข้างหน้าโดยคลื่นลูกใหญ่ แต่สิ่งที่เถาว์รู้สึกได้คือการเคลื่อนไหวที่พร้อมเพรียงและมีระเบียบเกินกว่าจะเป็นเพียงชาวประมงธรรมดาๆ มันมีความโหดเหี้ยมที่แฝงอยู่ในจังหวะการเคลื่อนที่เหล่านั้น
“พวกมันมาถึงเร็วกว่าที่คาดไว้” เถาว์รู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่าน เขาเคยสัมผัสถึงพลังอำนาจที่น่าสะพรึงกลัวที่สถิตอยู่ในคลองแห่งนี้ ซึ่งเป็นพลังงานที่นายหัวเดชาต้องการครอบครอง ยิ่งไปกว่านั้น เขายังรู้สึกได้ถึงเจตนาอันมุ่งร้ายที่แฝงมากับกลุ่มเรือเหล่านั้น ยิ่งพวกมันใกล้เข้ามามากเท่าไหร่ เถาว์ก็ยิ่งรู้สึกได้ถึง ‘กลิ่น’ ของความขัดแย้งที่รุนแรง กลิ่นอายของการบุกรุกและความกระหายในการครอบครอง
“มันไม่ใช่แค่เรือของพ่อค้า” เถาว์อุทานเบาๆ เมื่อเส้นขอบฟ้าเริ่มชัดเจนขึ้น ท่ามกลางเรือลำเล็กเรือน้อยที่ตามมาเป็นพรวน เรือลำใหญ่ลำหนึ่งก็ปรากฏขึ้น มันมีขนาดใหญ่โตมโหฬาร ตัวเรือสีเข้มทาสีดำสนิท ปลายเสากระโดงเชิดหน้าขึ้นสู่ฟ้า ราวกับจะประกาศศักดาให้ใครต่อใครได้ประจักษ์ เถาว์เคยเห็นเรือลักษณะนี้มาก่อนในการต่อสู้ครั้งก่อนๆ ที่เกิดขึ้นตามปากแม่น้ำ มันคือเรือรบที่ถูกดัดแปลงให้มีขนาดใหญ่ขึ้น ติดตั้งอาวุธหนัก และมีทหารประจำการจำนวนมากที่พร้อมจะบุกเข้ายึดครอง
“เรือรบ…ของนายหัวเดชา” เถาว์รู้สึกได้ถึงคลื่นความหวาดกลัวที่พุ่งพล่านเข้ามา เขาเคยได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับความโหดเหี้ยมของนายหัวเดชามาบ้าง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นอำนาจของมันปรากฏอยู่เบื้องหน้าอย่างชัดเจนเช่นนี้ เรือลำนั้นมีปืนใหญ่อยู่รอบลำเรือหลายกระบอก และบนดาดฟ้าก็มีร่างของทหารยืนเรียงราย สวมชุดเกราะสีดำมันวาว ใบหน้าของพวกเขาถูกบดบังด้วยหมวกเหล็ก ทำให้ยากที่จะมองเห็นอารมณ์ใดๆ แต่ท่วงท่าของพวกเขากลับบ่งบอกถึงความพร้อมรบและความมุ่งมั่นที่จะทำตามคำสั่ง
“ระวัง…ริน!” เถาว์ส่งเสียงเตือนอย่างกะทันหันผ่านม่านหมอก เขารู้ว่ารินกำลังซุ่มรออยู่ในคลอง คำสาปนี้ เถาว์จำได้ถึงกลไกกับดักที่รินได้ปรับปรุงให้มีประสิทธิภาพมากขึ้นภายใต้คำแนะนำของเขาเอง แต่กับเรือรบขนาดมหึมาลำนี้ และทหารที่มาพร้อมกันอีกนับร้อย ชีวิตของรินกำลังตกอยู่ในอันตรายอย่างแท้จริง “พวกมันกำลังจะบุกเข้ามา…เตรียมตัวให้พร้อม!”
เถาว์รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จากเรือรบที่เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ ปืนใหญ่ถูกเล็งมายังปากคลองที่รินกำลังซุ่มอยู่ เขาต้องทำอะไรบางอย่าง เพื่อช่วยเหลือริน และเพื่อปกป้องคลองแห่งนี้
“ไม่ต้องห่วง ริน…ข้าจะอยู่ที่นี่กับเจ้า” เถาว์กล่าวอย่างมั่นคง แม้จะรู้ดีว่าพลังของเขามีจำกัด แต่ความตั้งใจของเขามั่นคงไม่แพ้คมเหล็กของอาวุธที่กำลังจะถูกยิงออกมา เขาจะใช้ความรู้ทั้งหมดที่มี เพื่อช่วยรินฝ่าฟันวิกฤตครั้งนี้ไปให้ได้ เขาจะกลายเป็นเกราะกำบังและแสงสว่างนำทางให้รินในยามที่มืดมิดที่สุด
“ข้าจะช่วยเจ้าเอง…ริน” เถาว์ย้ำคำพูดของเขาอีกครั้ง สัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นในตัวเขาเอง พลังงานแห่งความทรงจำและเจตจำนงที่จะปกป้อง “ข้าสัญญา”
--- เถาว์สังเกตการณ์และเห็นเรือรบของนายหัวเดชาเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ปากคลอง ทำให้เขารีบเตือนรินถึงการโจมตีที่กำลังจะมาถึง และให้คำมั่นสัญญาว่าจะช่วยเหลือ