ตอนที่ 146 — รินวางกับดักในคลองคำสาป
สายลมมรสุมพัดกระหน่ำเอาละอองน้ำเค็มมาปะทะใบหน้า รินสูดอากาศเข้าไปเต็มปอด กลิ่นอายของน้ำเน่าและต้นโกงกางที่เริ่มผุพังในคลองคำสาปเป็นสิ่งที่เธอคุ้นเคยดีกว่ากลิ่นหอมของดอกมะลิในบ้านเสียอีก เสียงกริ๊กกริ๊กของเครื่องมือเหล็กที่เธอเขย่าในถุงผ้าใบดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ดวงตาของเธอสแกนไปตามแนวกิ่งไม้ที่ยื่นระโยงระยาง กิ่งไหนที่แข็งแรงพอจะใช้ผูกเชือก? ตรงไหนที่น้ำวนพอจะพรางตาผู้ที่ไม่มีความชำนาญ? “ต้องทำให้มันแนบเนียนที่สุด” เธอพึมพำกับตัวเอง มือที่หยาบกร้านจากงานหนักจับมีดสั้นที่เหน็บอยู่ข้างเอวขึ้นมา กรีดตัดเถาวัลย์เหนียวๆ ออกจากต้นอ้อแก่ที่ขึ้นอยู่ริมตลิ่ง “ไอ้พวกหน้าเลือดนั่นมันจะไม่ได้ผุดได้เกิดแน่”
เธอก้มลงสำรวจกระแสน้ำที่ไหลเอื่อยเป็นพิเศษในคลองส่วนนี้ มันเป็นจุดที่น้ำจากคลองใหญ่ไหลมาบรรจบกับคลองย่อยที่ทอดลึกลงไปสู่ป่าชายเลน เป็นทำเลที่เหมาะที่สุดในการวางกับดัก “ถ้าเอาท่อนไม้ที่เตรียมไว้มาขวางตรงนี้ แล้วผูกปลายเชือกไว้กับโคนต้นโกงกางริมฝั่งโน้น…” รินวาดภาพในหัวอย่างรวดเร็ว “พอน้ำขึ้นถึงระดับหนึ่ง แรงดันน้ำจะดันท่อนไม้ให้กระแทกเข้าหากัน เป็นเหมือนประตูเหล็กที่ปิดตาย” แต่ก็นั่นแหละ ปัญหาคือการทำให้มันทำงานได้อัตโนมัติและมีประสิทธิภาพ “ไอ้กลไกง่ายๆ แบบนี้มันจะไปกันพวกเรือใหญ่ๆ ของพวกนายหัวได้ยังไงกัน?” เธอถอนหายใจ ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่แน่ใจ
“ไม่ต้องกังวลเกินไปนะ ริน” เสียงที่อ่อนโยนและคุ้นเคยดังขึ้นมาจากในบันทึกที่เธอพกติดตัวมาด้วย แผ่นกระดาษเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยลายมือของเถาว์ “กลไกที่เธอคิดมันมีพื้นฐานที่ดีแล้ว แต่ต้องเพิ่มส่วนที่ช่วยปรับแรงดันให้สม่ำเสมอ” รินหยุดมือจากการจัดเตรียมอุปกรณ์ ชะโงกหน้าเข้าไปใกล้กระเป๋าผ้าที่เธอวางไว้ข้างๆ “ปรับแรงดัน? หมายถึงยังไง?”
“ลองนึกถึงตอนที่ลมพัดแรงๆ สิ” เถาว์อธิบายอย่างใจเย็น “บางทีลมก็พัดแค่เฉื่อยๆ บางทีก็พัดกระหน่ำ การควบคุมแรงดันน้ำก็เหมือนกัน ถ้าเราใช้ลูกตุ้มถ่วงน้ำหนักที่เชื่อมต่อกับระบบคานงัด จะช่วยผ่อนปรนแรงกระแทกที่มากเกินไป และดึงให้กลไกทำงานได้เต็มที่เมื่อน้ำขึ้นถึงระดับที่ต้องการ” รินหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา มันเป็นภาพร่างที่เถาว์เคยให้ไว้เมื่อครั้งที่เธอกำลังสร้างตาข่ายจับปลาแบบใหม่ “อ้อ! เข้าใจแล้ว!” รินอุทาน เธอมองภาพร่างนั้นแล้วก็นึกถึงเครื่องมือที่คามินเพิ่งดัดแปลงให้เธอเมื่อไม่กี่วันก่อน “ไอ้แกนหมุนที่คามินต่อให้ ฉันเอามาปรับใช้กับไอ้ลูกตุ้มถ่วงน้ำนี่ได้นี่นา!”
ความตื่นเต้นฉายชัดในดวงตาของริน เธอรีบหยิบแกนหมุนที่ทำจากทองเหลืองขัดเงาออกมาจากกระเป๋า รินใช้ความรู้เรื่องการเดินเรือและโครงสร้างไม้ที่เธอซึมซับมาตลอดชีวิต ผสมผสานกับคำแนะนำของเถาว์และทักษะของคามิน เธอนำแกนหมุนมาประกอบเข้ากับท่อนไม้ใหญ่ที่เตรียมไว้ ทำการเจาะรูและสลักเกลียวอย่างคล่องแคล่ว เสียงโลหะกระทบกันดังเป็นจังหวะที่หนักแน่นขึ้น “ต้องให้แน่ใจว่าลูกตุ้มถ่วงน้ำจะแกว่งได้อย่างอิสระ และไม่ติดขัดเมื่อต้องรับแรงดึง” เธอคิดพลางลงมือปรับแต่ง “และที่สำคัญ ต้องไม่ลืมเรื่องการหล่อลื่นแกนหมุนด้วยไขมันปลาวาฬที่คามินเตรียมไว้ ไม่งั้นอาจจะติดขัดตอนที่จำเป็นที่สุด”
เธอทำการทดสอบด้วยการจำลองแรงดันน้ำที่ไหลเข้ามาเป็นระยะๆ “อืม… ดีขึ้นมาก” รินพยักหน้าพอใจ “แรงกระแทกตอนแรกไม่รุนแรงเกินไป แต่มันก็ยังคงมีแรงพอที่จะดันท่อนไม้ให้ปิดสนิทได้” เธอเสริมเหล็กที่มุมของท่อนไม้ทั้งสองข้าง เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่เกิดความเสียหายเมื่อปะทะกัน “คราวนี้แหละ ไอ้พวกที่หวังจะยึดครองคลองของเรา มันต้องเจอกับดี!”
เมื่อทุกอย่างเข้าที่ รินก็ใช้เชือกที่ทนทานพิเศษผูกปลายท่อนไม้เข้ากับต้นโกงกางที่อยู่ฝั่งตรงข้าม เธอปีนขึ้นไปบนกิ่งไม้ที่ยื่นออกไปเหนือน้ำอย่างคล่องแคล่ว ผูกปมสุดท้ายให้แน่นหนา “ทีนี้ก็รอเวลาน้ำขึ้นเต็มที่” รินมองดูผลงานของตัวเองด้วยความภาคภูมิใจ “กับดักนี้จะทำงานอย่างที่เถาว์บอกแน่นอน” เธอเหลือบมองไปยังบันทึกอีกครั้ง “ขอบคุณนะเถาว์ ถ้าไม่มีคำแนะนำของเธอ ฉันคงต้องเสียเวลาอีกนานกว่าจะทำมันให้สมบูรณ์ได้”
“หน้าที่ของความทรงจำก็คือการช่วยเหลือ ผู้ที่มุ่งมั่นจะปกป้องสิ่งที่รัก” เสียงของเถาว์ตอบกลับมาอย่างอบอุ่น “เตรียมตัวให้พร้อม ริน โอกาสที่จะใช้มันคงมาถึงในไม่ช้านี้” รินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อีกครั้ง กลิ่นอายของความมุ่งมั่นและชัยชนะเริ่มอบอวลในอากาศ “ใช่ ฉันพร้อมแล้ว” เธอตอบรับ เสียงของเธอดังกังวานท่ามกลางเสียงคลื่นและเสียงลมมรสุมที่กำลังก่อตัว…
--- รินทำงานเพื่อวางกับดักในคลองคำสาป โดยอาศัยคำแนะนำจากบันทึกของเถาว์ในการปรับปรุงกลไกกับดักให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น ด้วยความช่วยเหลือจากเครื่องมือที่คามินดัดแปลงให้ และด้วยการวางแผนอย่างรอบคอบ รินก็สามารถสร้างกับดักที่พร้อมจะใช้งานได้สำเร็จ