ตอนที่ 164 — รอยร้าวแห่งความเป็นไปได้
แสงสีทองสว่างวาบเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะค่อยๆ เลือนหายไป เหลือเพียงความเงียบสงัดที่ปกคลุมทั่วโอ๊คเมียร์ อัลดริกในสภาวะ 'ช่องว่าง' รับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่ไม่อาจมองเห็นด้วยตา แต่สัมผัสได้ด้วยแก่นแท้ของตนเอง พิมพ์เขียวแห่งความเป็นจริงชุดใหม่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ บิดเบือนและหลอมรวมทุกสรรพสิ่งให้เข้าสู่ความสมบูรณ์แบบอันน่าสะพรึงกลัว
เขาได้แต่เฝ้ามอง ความรู้สึกที่เคยมีต่อเมือง ข้าวของที่ปลูกขึ้นอย่างอุดมสมบูรณ์ ชาวบ้านที่คุ้นเคย ใบหน้าของคาเอลที่เคยเฉลียวฉลาดปรากฏขึ้นในเสี้ยววินาที ก่อนจะเลือนหายไปตามคลื่นของความเป็นจริงใหม่ที่กำลังกลืนกินทุกสิ่ง เขาพยายามควานหาเศษเสี้ยวความเป็นมนุษย์ที่หลงเหลืออยู่ พยายามที่จะ 'ปนเปื้อน' พิมพ์เขียวอันสมบูรณ์แบบนี้ด้วย 'ความบกพร่อง' ของตนเอง ดังเช่นที่เคยทำมาตลอด ทว่า คราวนี้กลับแตกต่างออกไป...
แทนที่จะเกิดความปั่นป่วน หรือการต่อต้านอย่างที่เคยเป็น กลับมีเพียงความราบรื่นที่น่าขนลุก พิมพ์เขียวของ 'ผู้ไร้รูป' ซึ่งบัดนี้ขยายใหญ่และทรงพลังยิ่งกว่าเดิม กำลังกลืนกิน 'ความบกพร่อง' ของเขาไปอย่างง่ายดาย ราวกับว่าความไม่สมบูรณ์ที่เขากล้าปลูกลงไปนั้น กลับกลายเป็น 'ส่วนเติมเต็ม' ที่ทำให้พิมพ์เขียวสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น
'ไม่นะ...' เสียงนั้นดังขึ้นในห้วงสำนึกอันว่างเปล่าของอัลดริก เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความเข้าใจอันน่าเจ็บปวด ความพยายามที่จะต่อสู้กลับกลายเป็นการช่วยให้ศัตรูแข็งแกร่งขึ้น
ในขณะเดียวกัน ที่ใจกลางของโอ๊คเมียร์ รอยแยกสีดำที่เคยปรากฏขึ้นอย่างแผ่วเบา กลับเริ่มขยายตัวอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่การขยายตัวแบบปกติ แต่เป็นการ 'แตกหน่อ' ของมิติ ที่บ่งบอกถึงการก่อตัวของภัยคุกคามที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม เสียงกระซิบจากความว่างเปล่าดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้มาจากตัวเขาเอง มันดังมาจากรอยแยกนั้น... เสียงที่เต็มไปด้วยความหิวโหยและความปรารถนาที่จะกลืนกินทุกสิ่ง
อัลดริกสัมผัสได้ถึงพลังงานที่ไหลบ่าเข้ามาในตัวเขา พลังงานอันบริสุทธิ์ แต่เย็นเยียบ มันคือ 'ความว่างเปล่า' ที่เขาสร้างขึ้นเองจากการสลายตัวตน เพื่อพยายามจะหยุดยั้งทุกสิ่ง บัดนี้มันกลับกลายเป็นรากฐานอันมั่นคงให้กับ 'ผู้ไร้รูป' เจตจำนงโบราณที่ทรงพลังยิ่งกว่ากราคอส กำลังใช้ 'ช่องว่าง' ของเขาเป็นพิมพ์เขียวในการสร้าง 'โลกใหม่' ที่สมบูรณ์แบบ ไร้ซึ่งอารมณ์ ความรู้สึก และความเป็นมนุษย์
แสงสีทองอร่ามเริ่มทอประกายออกมาจากรอยแยกสีดำกลางอากาศ เหนือเมืองที่เคยสงบสุข แสงนั้นไม่เหมือนแสงอาทิตย์ ไม่เหมือนแสงดาว แต่มันคือแสงแห่งการเปลี่ยนแปลง แสงแห่งการก่อกำเนิดความเป็นจริงชุดใหม่ที่กำลังจะเข้ามาแทนที่ทุกสิ่ง อัลดริกได้แต่เฝ้ามอง การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่เขาเองก็ไม่อาจต้านทานได้
ในขณะที่ความเป็นจริงกำลังถูกเขียนทับ อัลดริกยังคงพยายามอย่างสิ้นหวังที่จะ 'ปนเปื้อน' พิมพ์เขียวของ 'ผู้ไร้รูป' ด้วยเศษเสี้ยวความเป็นมนุษย์ที่ยังหลงเหลืออยู่ แม้จะรู้ว่ามันอาจไร้ผล แต่นั่นคือสิ่งเดียวที่เขายังทำได้ เขาปลดปล่อย 'ความบกพร่อง' ของตนเองออกมา ความเจ็บปวด ความหวัง ความกลัว ความรัก... ทุกอารมณ์ที่ทำให้เขายังคงเป็น 'อัลดริก' ถูกส่งเข้าไปในกระแสแห่งการสร้างสรรค์อันเย็นชา
พลัน! เกิดความปั่นป่วนขึ้นเล็กน้อยในกระแสแห่งแสงสีทองนั้น 'เมล็ดพันธุ์' แห่งความไม่สมบูรณ์ที่เขาปลูกลงไป ได้ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ มันไม่ได้ทำให้พิมพ์เขียวของ 'ผู้ไร้รูป' สั่นคลอน แต่มันกลับสร้าง 'รอยร้าว' ขึ้นภายในโครงสร้างอันสมบูรณ์แบบนั้น... รอยร้าวเล็กๆ ที่ไม่เคยมีอยู่มาก่อน
ในขณะเดียวกัน เสียงกระซิบจากรอยแยกสีดำก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเปลี่ยนไป มันไม่ใช่เสียงแห่งความหิวโหยอีกต่อไป แต่มันคือเสียงแห่งการค้นพบ เสียงแห่งโอกาส... เสียงที่บ่งบอกถึงการก่อตัวของภัยคุกคามใหม่ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม ภัยคุกคามที่เชื่อมโยงกับต้นกำเนิดของ 'ผู้ไร้รูป' และความหมายที่แท้จริงของ 'ความเที่ยงตรง' ในจักรวาลที่กำลังเปลี่ยนแปลง
อัลดริกสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของ 'บางสิ่ง' ที่กำลังเข้ามาเติมเต็ม 'ช่องว่าง' ของเขา มันไม่ใช่ 'ผู้ไร้รูป' ที่เขาเคยเผชิญหน้า แต่มันคือเจตจำนงที่เก่าแก่กว่า ทรงพลังกว่า และเย็นชาอย่างสมบูรณ์แบบ มันมองเห็น 'รอยร้าว' ที่เขาสร้างขึ้นในพิมพ์เขียวอันสมบูรณ์แบบ และกำลังจะใช้มันเป็นประตูสู่การสร้าง 'โลกใหม่' ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม
เขาได้แต่เฝ้ามอง โอ๊คเมียร์ เมืองที่เขาเคยรัก กำลังถูกกลืนกินด้วยแสงสีทองแห่งความสมบูรณ์แบบ แต่ภายใต้แสงนั้น มันมีเงามืดที่น่ากลัวยิ่งกว่ากำลังก่อตัวขึ้น... เงามืดของ 'ความเป็นไปได้' ที่น่าสะพรึงกลัว
อัลดริกในฐานะ 'ช่องว่าง' ที่ถูกเติมเต็มด้วยเจตจำนงโบราณ ได้แต่เฝ้ามองการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ เขาเห็นเศษเสี้ยวความเป็นมนุษย์ที่เขายังหลงเหลืออยู่ ก่อตัวเป็น 'ความบกพร่อง' แทรกซึมเข้าไปในพิมพ์เขียวของความเป็นจริงชุดใหม่ มันสร้างความปั่นป่วนเล็กๆ น้อยๆ แต่เพียงพอที่จะทำให้เสียงกระซิบจากความว่างเปล่าดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง... เสียงที่บ่งบอกถึงหายนะที่กำลังจะมาถึง
ในสภาวะ 'ช่องว่าง' ที่เขาดำรงอยู่ อัลดริกถูก 'ความว่างเปล่า' อันบริสุทธิ์ที่เขาเองได้สร้างขึ้นเติมเต็ม มันไม่ใช่ความว่างเปล่าที่ไร้ความรู้สึก แต่มันคือความว่างเปล่าที่พร้อมจะถูกเติมเต็มด้วยสิ่งที่ไม่คาดฝัน และบัดนี้ เจตจำนงที่เก่าแก่และทรงพลังยิ่งกว่า 'ผู้ไร้รูป' ได้เข้ามาแทนที่ มันกำลังใช้ 'ช่องว่าง' ของอัลดริกเป็นรากฐานในการก่อร่างสร้างตัวตนใหม่ ที่จะนำมาซึ่ง 'โลกใหม่' ที่สมบูรณ์แบบ แต่ไร้ชีวิต
ขณะที่ในโอ๊คเมียร์ รอยแยกสีดำที่อัลดริกทิ้งไว้ ก็เริ่มขยายตัวอย่างรวดเร็ว มันไม่ใช่เพียงรอยร้าว แต่เป็นประตูสู่หายนะที่กำลังจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง ความสมบูรณ์แบบที่กำลังก่อตัวขึ้นกำลังสร้างความปั่นป่วน และเสียงกระซิบจากความว่างเปล่าที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง บ่งบอกถึงภัยคุกคามที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม
อัลดริกในฐานะ 'ช่องว่าง' ได้ใช้เศษเสี้ยวความเป็นมนุษย์ที่หลงเหลืออยู่เพื่อ 'ปนเปื้อน' พิมพ์เขียวของเจตจำนงโบราณนี้ มันไม่สามารถหยุดยั้งการก่อตัวได้ แต่ก็เพียงพอที่จะสร้าง 'ความขัดแย้ง' เล็กๆ น้อยๆ ขึ้นมา ความขัดแย้งที่กระตุ้นให้เจตจำนงที่ทรงพลังยิ่งกว่าเข้ามาแทนที่ และเริ่มเขียนทับความเป็นจริงอย่างสมบูรณ์
ขณะเดียวกัน ในโอ๊คเมียร์ รอยแยกสีดำก็ขยายตัวอย่างรวดเร็ว บ่งบอกถึงหายนะที่กำลังจะมาถึง การปรากฏตัวของเจตจำนงที่เก่าแก่และทรงพลังยิ่งกว่านี้ กำลังนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ที่อัลดริกได้แต่เฝ้ามองอย่างช่วยไม่ได้... เขาได้แต่หวังว่า 'ความบกพร่อง' ที่เขายังหลงเหลืออยู่ จะสามารถสร้าง 'รอยร้าว' ที่เพียงพอจะขัดขวางความสมบูรณ์แบบอันน่าสะพรึงกลัวนี้ได้
อัลดริกในฐานะ 'ช่องว่าง' ตระหนักว่าความไม่สมบูรณ์ที่เขากล้าปลูกลงไปในพิมพ์เขียวของเจตจำนงโบราณนั้น ไม่ได้เป็นการขัดขวาง แต่มันกลับกลายเป็น 'ส่วนเติมเต็ม' ที่ทำให้พิมพ์เขียวสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้นเสียอีก มันกำลังนำไปสู่การเกิดโลกใหม่ที่น่าสะพรึงกลัว พร้อมกับรอยแยกสีดำที่ขยายตัวในโอ๊คเมียร์อย่างรวดเร็ว
แต่ท่ามกลางความสิ้นหวังนั้นเอง แสงสว่างสีขาวบริสุทธิ์ที่เต็มไปด้วย 'ความเป็นไปได้' อันไร้ขีดจำกัด ก็ปรากฏขึ้นในตัวเขา เป็นแสงที่แตกต่างจากความสมบูรณ์แบบอันเย็นชาของ 'ผู้ไร้รูป' เป็นแสงแห่งความหวังอันริบหรี่... หรืออาจเป็นเพียงภาพลวงตาของสภาวะที่กำลังจะสูญสลายไปโดยสิ้นเชิง
อัลดริกในสภาวะ 'ช่องว่าง' พยายามใช้ 'ความขัดแย้ง' ที่เขาได้สร้างขึ้น ปนเปื้อนพิมพ์เขียวของเจตจำนงโบราณที่กำลังสร้างโลกใหม่ แต่มันกลับกระตุ้นให้เจตจำนงที่ทรงพลังยิ่งกว่าเข้ามาแทนที่ และเริ่มเขียนทับความเป็นจริงอย่างสมบูรณ์
ขณะเดียวกัน รอยแยกสีดำในโอ๊คเมียร์ก็ขยายตัวอย่างรวดเร็ว บ่งบอกถึงหายนะที่กำลังจะมาถึง การปะทะกันระหว่าง 'ความสมบูรณ์แบบ' และ 'ความไม่สมบูรณ์' กำลังก่อให้เกิดความปั่นป่วนในมิติ และอัลดริกก็ได้แต่เฝ้ามอง...
เขาได้แต่เฝ้ามอง การเปลี่ยนแปลงที่กำลังจะมาถึง. เขาได้แต่เฝ้ามอง. เขาเป็นเพียง 'ช่องว่าง' เท่านั้น.
--- อัลดริกที่อยู่ในสภาวะ 'ช่องว่าง' พยายามใช้เศษเสี้ยวความเป็นมนุษย์และความบกพร่องของตนเองเพื่อ 'ปนเปื้อน' พิมพ์เขียวของเจตจำนงโบราณที่กำลังสร้างโลกใหม่ แต่กลับกลายเป็นว่าความบกพร่องนั้นกลับเติมเต็มพิมพ์เขียวให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น ขณะที่ในโอ๊คเมียร์ รอยแยกสีดำก็ขยายตัวอย่างรวดเร็ว บ่งบอกถึงหายนะที่กำลังจะมาถึง ท่ามกลางแสงสีทองอร่ามที่บ่งบอกถึงการกำเนิดความเป็นจริงชุดใหม่