ตอนที่ 155 — ภาพสะท้อนในเรือนกระจก
เสียงฝีเท้าแผ่วเบาบนพื้นกรวดสะท้อนก้องในความเงียบยามค่ำคืนของเรือนกระจกแก้ว เซเลสเทนประคองตะเกียงน้ำมันที่ให้แสงสลัวๆ เดินไปตามทางเดินแคบๆ ระหว่างต้นไม้ที่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ แสงจากตะเกียงวูบไหว สะท้อนกับผนังกระจกใสที่ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด สร้างเงาที่เต้นระยิบระยับราวกับกำลังมีชีวิต ใบหน้าของเธอฉายแววเคร่งเครียด ดวงตาจับจ้องไปที่เครื่องวัดพลังงานที่ถืออยู่ในมือ อุปกรณ์ชิ้นนี้ควรจะอยู่นิ่งสนิทเมื่อไม่มีการทำงานของผลึกแก้ว แต่ในช่วงหลายคืนที่ผ่านมา มันกลับสั่นไหวอย่างผิดปกติ
“แปลกจริง…” เธอพึมพำ เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบจะกลืนไปกับเสียงลมที่พัดผ่านช่องว่างเล็กๆ ของเรือนกระจก “พลังงานนี่มัน… มันไม่ใช่ผลึกแก้วทั่วไปแน่ๆ” เธอเดินลึกเข้าไปอีก แสงจากตะเกียงส่องไปยังชั้นวางที่เรียงรายไปด้วยผลึกแก้วขนาดต่างๆ ผลึกเหล่านี้ถูกติดตั้งไว้ตามจุดต่างๆ เพื่อให้แสงสว่างแก่ต้นไม้ และบางส่วนก็ถูกใช้เพื่อจำลองสภาพแสงที่เหมาะสมกับพืชแต่ละชนิดตามที่เอเลียสเคยอธิบาย แต่คราวนี้มันดูเหมือนจะมีความผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้น
เครื่องวัดพลังงานในมือสั่นแรงขึ้นอีกครั้ง เข็มของมันชี้ไปที่ค่าที่สูงกว่าปกติหลายเท่า “มันมาจากไหนกันนะ?” เซเลสเทนขมวดคิ้ว เธอจำได้ว่าเอเลียสเคยกล่าวถึงการจัดซื้อผลึกแก้วจำนวนมากจากแหล่งที่ไม่น่าเชื่อถือ ซึ่งดูเหมือนจะเชื่อมโยงกับ ‘โครงการพิเศษ: เรือนกระจกแก้ว’ ที่ถูกปิดเป็นความลับ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมต้องใช้ผลึกแก้วจำนวนมหาศาลขนาดนั้นในการปลูกต้นไม้ธรรมดาๆ
เธอหยุดยืนนิ่งที่มุมหนึ่งของเรือนกระจก ขณะที่กำลังจะหยิบผลึกแก้วลูกหนึ่งขึ้นมาตรวจสอบ แสงจากตะเกียงของเธอส่องไปกระทบกับผนังกระจกด้านหนึ่ง เกิดเป็นภาพสะท้อนที่แปลกประหลาด ภาพสะท้อนนั้นไม่ใช่ภาพของเธอ หรือของเรือนกระจก แต่เป็นภาพที่ดูเหมือนจะซ้อนทับกันอยู่หลายชั้น “อะไรกันเนี่ย?” เธอเอียงศีรษะมอง ภาพนั้นดูพร่ามัวแต่ก็ชัดเจนพอที่จะเห็นรูปร่างของคนสองคนกำลังยืนคุยกันอยู่
เธอค่อยๆ ขยับตะเกียง ภาพนั้นก็ขยับตามไปด้วย “มัน… มันเหมือนกับภาพที่ปรากฏบนผนังแก้วเมื่อเราเปิดแสงจากผลึกที่ซับซ้อน” เธอจำได้ถึงการทดลองที่เคยทำร่วมกับเอเลียส เรื่องการสะท้อนแสงของผลึกเพื่อสร้างภาพเสมือน แต่คราวนี้มันดูเหมือนจริงกว่านั้นมาก “แต่นี่มัน… ไม่ใช่ภาพเสมือนธรรมดา”
เซเลสเทนเดินเข้าไปใกล้ผนังกระจกมากขึ้น พยายามเพ่งมองภาพที่ปรากฏ เธอสังเกตเห็นรายละเอียดที่น่าตกใจ ภาพนั้นเป็นภาพของชายหญิงคู่หนึ่งกำลังยืนโต้เถียงกันอย่างดุเดือด ชายคนนั้นสวมชุดทหารยามของเอลเดอร์เมียร์ ส่วนหญิงสาว… เธอจำชุดนั้นได้ มันคือชุดที่บรอนเวนสวมใส่เมื่อวันก่อน ขณะที่พวกเขากำลังถูกทหารยามขวางทาง
“นี่มัน…” เธอแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ภาพในกระจกไม่ได้เป็นเพียงแค่ภาพสะท้อน แต่ดูเหมือนจะเป็นภาพของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงๆ “มันไม่ใช่แค่ภาพสะท้อน… มันคือ… อดีต?” เธอเอ่ยถามตัวเองอย่างแผ่วเบา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจและความหวาดหวั่น
ขณะที่เธอกำลังประมวลผลสิ่งที่เห็น จู่ๆ ภาพในกระจกก็เปลี่ยนไป กลายเป็นภาพของชายหญิงคู่เดิมที่กำลังเดินจากไป ร่างกายของพวกเขากำลังจะหายลับไป… ทันใดนั้น ภาพก็พลันเปลี่ยนอีกครั้ง กลายเป็นภาพของชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิด ใบหน้าของเขาถูกบดบังด้วยเงา แต่สิ่งที่เซเลสเทนเห็นได้ชัดเจนคือผลึกแก้วสีดำสนิทที่เรืองแสงอยู่ในมือของเขา
“ผลึกแก้วสีดำ?” เธออุทานออกมาเบาๆ เธอเคยได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับผลึกแก้วชนิดนี้ในตำนานโบราณ มันถูกกล่าวว่าเป็นผลึกที่สามารถบันทึกเหตุการณ์ต่างๆ ได้ แต่ไม่มีใครเคยเห็นของจริงมาก่อน
“เป็นไปได้ยังไง…” เธอพึมพำกับตัวเอง “เรือนกระจกแห่งนี้… มันไม่ได้เป็นแค่ที่ปลูกต้นไม้… แต่มันกำลัง… บันทึกเหตุการณ์?” ความคิดนี้ทำให้เธอขนลุกซู่ เธอเริ่มสงสัยว่าพลังงานประหลาดที่เธอตรวจพบเมื่อครู่นี้ อาจจะเป็นพลังงานที่ปลดปล่อยออกมาจากผลึกแก้วสีดำนี้ก็เป็นได้
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังมาจากด้านนอกเรือนกระจก “ใครอยู่ข้างในนั้น! เปิดประตู!” เสียงตะโกนดังขึ้นทำให้เซเลสเทนสะดุ้ง เธอรีบหันไปมองทางประตู ประตูบานใหญ่ของเรือนกระจกถูกผลักเข้ามาอย่างแรง เผยให้เห็นร่างของทหารยามสองนายที่ยืนขวางทางอยู่ ใบหน้าของพวกเขาเคร่งขรึมและแข็งกร้าว
“เซเลสเทน! เจ้ามาทำอะไรที่นี่กลางดึก!” หนึ่งในทหารยามเอ่ยถามเสียงห้วน
เซเลสเทนพยายามเก็บอาการตกใจไว้ เธอหันกลับไปมองภาพที่ปรากฏบนผนังกระจกอีกครั้ง ภาพนั้นเลือนรางลงไปเรื่อยๆ ราวกับกำลังจะหายไป “ข้า… ข้าแค่ออกมาตรวจสอบต้นไม้…” เธอตอบเสียงสั่นเล็กน้อย
“ต้นไม้?” ทหารยามอีกนายหัวเราะเยาะ “กลางดึกแบบนี้เนี่ยนะ? เจ้ากำลังปิดบังอะไรอยู่!”
เซเลสเทนรู้ดีว่าเธอไม่สามารถอธิบายสิ่งที่เธอเห็นได้ เธอเหลือบมองไปยังผลึกแก้วสีดำในภาพที่กำลังจะเลือนหายไป “ข้าไม่ได้ปิดบังอะไรทั้งนั้น” เธอตอบเสียงหนักแน่นขึ้น “ข้าแค่… พบสิ่งน่าสนใจบางอย่าง”
ก่อนที่ทหารยามจะทันได้ซักถามอะไรต่อ ภาพบนผนังกระจกก็พลันสลายไป เหลือเพียงแค่ภาพสะท้อนของเธอเองในความมืดมิด… พร้อมกับคำถามที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจ “เรือนกระจกแห่งนี้… มันบันทึกอดีตได้จริงๆ งั้นหรือ?”
ขณะที่เธอกำลังครุ่นคิด หางตาของเธอก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่พื้น… เป็นกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ดูเหมือนจะถูกซ่อนไว้ใต้กระถางต้นไม้ เธอย่อตัวลงไปเก็บขึ้นมาเปิดดู… มันคือแผนที่! แผนที่ที่แสดงเส้นทางลับใต้เมืองเอลเดอร์เมียร์… และตรงจุดหนึ่งของแผนที่ มีสัญลักษณ์รูปผลึกแก้วสีดำปรากฏอยู่!
“นี่มัน…!” เธออุทาน แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ เสียงฝีเท้าของทหารยามก็ดังใกล้เข้ามา เธอรีบซ่อนแผนที่ไว้ในเสื้อ และหันไปเผชิญหน้ากับพวกเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ในใจของเธอเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความหวัง… บางที นี่อาจจะเป็นทางออกที่เธอและบรอนเวนกำลังตามหาอยู่ก็ได้
“เอาล่ะ” เธอพูดเสียงดังขึ้น “ข้าว่าพอแล้วสำหรับการตรวจสอบคืนนี้” เธอเดินนำทหารยามออกไปจากเรือนกระจก แต่ความคิดของเธอทั้งหมดกลับจดจ่ออยู่กับแผนที่ในมือ และความเป็นไปได้อันน่าทึ่งของเรือนกระจกแก้วแห่งนี้… และคำถามที่ว่า ใครกันคือคนที่ทิ้งแผนที่นี้ไว้ให้เธอ… และทำไมถึงเป็นผลึกแก้วสีดำสัญลักษณ์นั้น? มันมีความเชื่อมโยงอะไรกับพลังงานประหลาดที่เธอเจอ?
เธอเดินออกจากเรือนกระจกไป ทิ้งไว้เพียงความมืดและความว่างเปล่า… แต่ในความว่างเปล่านั้น กลับมีบางสิ่งบางอย่างที่ถูกทิ้งไว้… บางสิ่งบางอย่างที่อาจจะเปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาล… และเธอไม่รู้เลยว่า ใครกันแน่ที่กำลังเฝ้ามองเธออยู่… จากมุมมืดของเรือนกระจกแห่งนั้น…
แต่ในใจของเธอขณะนี้ คือความมุ่งมั่นที่จะไขปริศนาที่อยู่เบื้องหน้า… และปริศนาเกี่ยวกับ ‘ผู้พิทักษ์ผลึก’ ที่เอเลียสเคยกล่าวถึง… เธอเริ่มเชื่อแล้วว่าพวกเขาคือผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมดนี้… และผลึกแก้วสีดำนี้… มันอาจจะเป็นกุญแจสำคัญในการเปิดเผยความจริงทั้งหมด
เสียงฝีเท้าของทหารยามดังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ… พวกเขาเดินตามเธอมาอย่างกระชั้นชิด… แต่เซเลสเทนก็ยังคงเดินต่อไป… เดินตรงไปยังสถานที่ที่เธอคิดว่าเธอจะสามารถไขปริศนาทั้งหมดนี้ได้… โดยที่เธอเองก็ไม่รู้ว่า… การเดินทางครั้งนี้… จะพาเธอไปสู่จุดจบแบบไหน… หรือ… จุดเริ่มต้นแบบไหนกันแน่…
และในขณะที่เธอเดินออกไป แสงไฟจากตะเกียงของเธอก็ส่องไปยังผนังกระจกอีกครั้ง… ครั้งนี้ เป็นเพียงภาพสะท้อนของเธอเอง… แต่เบื้องหลังภาพสะท้อนนั้น… เงาของใครบางคน… กำลังขยับ… และกำลังจับจ้องมาที่เธอ…
--- เซเลสเทนพบว่าเรือนกระจกแก้วปล่อยพลังงานผิดปกติในตอนกลางคืน และเห็นภาพเหตุการณ์ในอดีตสะท้อนบนผนังแก้ว โดยมีภาพของบรอนเวนและทหารยามปรากฏขึ้น ทำให้เธอสงสัยว่าเรือนกระจกแห่งนี้อาจบันทึกเหตุการณ์ในอดีตได้ ก่อนจะพบแผนที่เส้นทางลับพร้อมสัญลักษณ์ผลึกแก้วสีดำ