ตอนที่ 153 — บันทึกในห้องสมุดร้าง
กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและฝุ่นผงลอยคละคลุ้งในอากาศ บรอนเวนก้าวผ่านประตูบานไม้ที่ผุพัง เสียงไม้ลั่นดังเอี๊ยดอ๊าดสะท้อนก้องในความเงียบงันของห้องสมุดแห่งนี้ แสงอาทิตย์ยามบ่ายสาดลอดผ่านช่องหน้าต่างที่แตกร้าวเป็นริ้วๆ เผยให้เห็นกองหนังสือที่วางระเกะระกะราวกับถูกทิ้งร้างมานานหลายทศวรรษ
"แน่ใจนะว่าเราจะหาอะไรที่นี่เจอ?" เซเลสเทนพึมพำ สายตาของเธอสอดส่ายไปรอบๆ ด้วยความกระวนกระวาย มือของเธอเลื่อนไปจับแขนเสื้อของบรอนเวนเบาๆ "หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นในสวนแห่งการมองเห็น ฉันไม่แน่ใจว่าเราควรจะมาที่นี่นะ"
บรอนเวนเหลือบมองเซเลสเทน แววตาฉายแววจริงจัง "เอเลียสบอกว่าที่นี่มีบันทึกเก่าแก่ที่อาจเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์นั้น เอกสารที่ถูกจัดเก็บไว้อย่างลับๆ และอาจมีข้อมูลที่พวกราชสำนักพยายามซ่อนไว้"
"แต่เราก็ถูกตามล่าอยู่ไม่ใช่เหรอ?" เซเลสเทนเอ่ยเสียงสั่น "ชายปริศนาพวกนั้น... พวกเขาเหมือนจะรู้ทุกการเคลื่อนไหวของเรา"
"นั่นแหละคือเหตุผลที่เราต้องมา" บรอนเวนตอบเสียงเฉียบขาด "ยิ่งเรารู้มากเท่าไหร่ เราก็ยิ่งมีโอกาสรอดมากขึ้นเท่านั้น"
เอเลียสพยักหน้าเห็นด้วย เขากำลังตรวจดูชั้นหนังสือที่สูงจรดเพดาน "หัวหน้านักวิทยาศาสตร์คนก่อนหน้า... ลูเซียส... บันทึกของเขาน่าจะอยู่ที่นี่ เขาเป็นคนเดียวที่รู้ความจริงเกี่ยวกับเรือนกระจกแก้ว"
ทั้งสามคนแยกย้ายกันสำรวจไปตามทางเดินที่เต็มไปด้วยฝุ่น บรอนเวนเดินลึกเข้าไปในห้องสมุด เธอหยุดชะงักเมื่อสายตาของเธอเหลือบไปเห็นโต๊ะตัวหนึ่งที่ตั้งอยู่โดดเดี่ยวกลางห้อง บนโต๊ะนั้นมีหนังสือปกหนังสีเข้มเล่มหนึ่งวางอยู่ มีลักษณะที่คุ้นเคยอย่างประหลาด
เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมา ความรู้สึกบางอย่างตีตื้นขึ้นมาในใจ ฝุ่นที่จับอยู่บนปกถูกปัดออกอย่างแผ่วเบา เผยให้เห็นตัวอักษรที่สลักด้วยลายเส้นที่เธอคุ้นเคย... ลายมือของเธอเอง
"นี่มัน..." บรอนเวนพึมพำ เสียงของเธอแหบพร่าเมื่ออ่านข้อความบนหน้าแรก
บันทึกถึงบรอนเวน
หากเจ้ากำลังอ่านสิ่งนี้ จงรู้ไว้ว่าวันแห่งการตัดสินใจใกล้เข้ามาแล้ว เจ้าจะต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่น่าสะพรึงกลัว และเส้นทางที่เจ้าเลือกจะกำหนดชะตากรรมของเอลเดอร์เมียร์
"เป็นไปไม่ได้..." บรอนเวนพึมพำ เธอเปิดอ่านหน้าถัดไป เนื้อหาที่ปรากฏเป็นภาษาที่เธอเขียนเอง บรรยายถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า รายละเอียดแม่นยำจนน่าขนลุก ตั้งแต่การสนทนาเล็กๆ น้อยๆ กับเอเลียส ไปจนถึงการตัดสินใจครั้งสำคัญที่จะส่งผลกระทบต่อการเมืองของ Castellane
"บรอนเวน? มีอะไรรึเปล่า?" เซเลสเทนเดินเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วง
บรอนเวนไม่ตอบ เธอเพียงแต่นิ่งเงียบ จ้องมองตัวอักษรที่ปรากฏบนหน้ากระดาษราวกับต้องมนต์สะกด คำพูดทุกคำดูเหมือนจะสะท้อนเสียงในหัวของเธอเอง ราวกับว่าเธอเคยได้ยินมันมาก่อน
"นี่มัน... มันไม่ใช่บันทึกของฉัน" บรอนเวนพึมพำ "ฉันไม่ได้เขียนสิ่งนี้..."
แต่ขณะที่เธอกล่าวเช่นนั้น ใบหน้าของเธอกลับซีดเผือดลง เธอจำลายมือของตัวเองได้ดี และถ้อยคำที่ปรากฏ... มันเหมือนกับการมองเห็นเงาสะท้อนของสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
"มันเป็นไปได้ยังไง..." เธอเริ่มหายใจติดขัด "ฉัน... ฉันยังไม่ได้ทำสิ่งเหล่านั้นเลย..."
ในบันทึกมีรายละเอียดเกี่ยวกับการตัดสินใจที่เธอจะต้องทำในอีกสามวันข้างหน้า การตัดสินใจที่จะเลือกข้างระหว่างสำนักอาลักษณ์กับราชสำนัก การตัดสินใจที่จะเปิดเผยความลับบางอย่างที่เธอเก็บงำมานาน
"นี่มันไม่ใช่แค่คำพยากรณ์..." เอเลียสที่เดินเข้ามาสมทบกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด "นี่มันเหมือนกับ... แผนที่ของอนาคต"
บรอนเวนค่อยๆ วางหนังสือลงบนโต๊ะ มือของเธอสั่นเทา เธอเงยหน้ามองเอเลียสและเซเลสเทน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตระหนักรู้ที่น่าหวาดกลัว
"ถ้าทุกอย่างถูกเขียนไว้แล้ว..." เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา "แล้วเจตจำนงเสรีของฉันล่ะ?"
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสมุดร้าง แสงแดดยามบ่ายเริ่มอ่อนแรงลง ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกหนาวเหน็บที่เกาะกุมหัวใจของบรอนเวน ราวกับว่าเธอได้ก้าวเข้าไปในเขาวงกตที่ไม่มีทางออก โดยมีชะตากรรมของเธอถูกกำหนดไว้แล้วตั้งแต่ก่อนที่เธอจะเริ่มเดินทาง
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมาจากด้านนอก บ่งบอกว่ามีคนกำลังเข้ามาใกล้ บรอนเวน สะดุ้ง เธอกลอกตาไปมาอย่างรวดเร็ว มองหาทางหลบหนี
"พวกมันมาแล้ว!" เซเลสเทนอุทาน
บรอนเวนคว้าหนังสือเล่มนั้นไว้ในมือ เธอต้องรู้ความจริงให้ได้ ไม่ว่ามันจะอันตรายเพียงใดก็ตาม เธอหันไปหาเอเลียสและเซเลสเทน "เราต้องไปกันเดี๋ยวนี้!"
ทั้งสามรีบวิ่งออกจากห้องสมุด ทิ้งไว้เพียงความสงสัยและความหวาดกลัวที่ยังคงค้างอยู่ในอากาศ ราวกับว่าอนาคตที่ถูกบันทึกไว้ในหนังสือเล่มนั้นกำลังไล่ตามพวกเขามาติดๆ
"เราหนีไปไหนดี?" เซเลสเทนถามขณะที่พวกเขาวิ่งผ่านสวนแห่งการมองเห็นที่ถูกทำลาย
บรอนเวนไม่ตอบ เธอเพียงแต่กำหนังสือเล่มนั้นแน่นขึ้น เธอต้องหาทางเข้าใจมันให้ได้ ก่อนที่มันจะสายเกินไป เธอรู้สึกถึงแรงดึงดูดที่ไม่สามารถอธิบายได้จากหนังสือเล่มนี้ มันเหมือนกับว่ามันกำลังบอกเล่าเรื่องราวของเธอ ซึ่งเป็นเรื่องราวที่เธอเองก็ยังไม่เคยรู้มาก่อน
"ตามฉันมา" บรอนเวนสั่งขณะที่เธอพุ่งตรงไปยังทิศทางที่ดูเหมือนจะนำไปสู่ความมืดมิดและความไม่แน่นอน เธอรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนที่ส่งมาจากผลึกแก้วที่อยู่ไกลออกไป มันเหมือนกับว่าผลึกแก้วกำลังตอบสนองต่อหนังสือเล่มนี้
"นี่มันจะพาเราไปที่ไหน?" เอเลียสถามตามหลัง
"ที่ที่ความจริงรออยู่" บรอนเวนตอบ เสียงของเธอหนักแน่น แม้ว่าภายในใจจะเต็มไปด้วยความสับสนและความหวาดกลัว เธอมองไปยังดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า และรู้สึกว่าอนาคตที่กำลังจะมาถึงนั้น มืดมนกว่าที่เธอเคยคาดคิดไว้
--- บรอนเวนพบหนังสือที่เขียนด้วยลายมือของเธอเอง ซึ่งมีเนื้อหาบันทึกเหตุการณ์ในอนาคต การค้นพบนี้ทำให้เธอตั้งคำถามเกี่ยวกับเจตจำนงเสรีของตนเอง ขณะเดียวกันพวกเขาก็ถูกตามล่าและต้องหาทางหลบหนี