ตอนที่ 152 — การทดลองในเรือนกระจกแก้ว
เซเลสเทนขมวดคิ้ว จ้องมองหน้าจอผลึกแก้วที่ส่องแสงสีฟ้าอ่อน เธอกำลังตรวจสอบบันทึกการก่อสร้างเรือนกระจกแก้ว ซึ่งเป็นโครงการที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของสถาบันอาลักษณ์แสงในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมา ข้อมูลที่ควรจะปรากฏอยู่อย่างครบถ้วนกลับมีช่องว่างขนาดใหญ่ ราวกับว่าใครบางคนจงใจลบมันทิ้งไป
“แปลกจริง” เธอพึมพำกับตัวเอง พลางใช้นิ้วเคาะเบาๆ ที่โครงสร้างผลึกแก้ว “แผนผังการก่อสร้าง ระบุรายละเอียดของวัสดุ สูตรผสมของแก้ว ระยะเวลาการก่อสร้าง… อะไรพวกนี้ควรจะอยู่ที่นี่สิ” เธอเลื่อนหน้าจอไปเรื่อยๆ หาข้อมูลเกี่ยวกับวัตถุประสงค์ดั้งเดิมของการสร้างเรือนกระจก แต่ก็ยังคงพบแต่ความว่างเปล่า “ไม่มีเลยสักนิด… เหมือนกับว่าโครงการนี้ไม่มีจุดประสงค์อะไรเลย”
เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา เซเลสเทนเงยหน้าขึ้นมอง พบว่าเป็นบรอนเวนที่กำลังเดินเข้ามาพร้อมกับกล่องเครื่องมือเล็กๆ ในมือ
“มีอะไรผิดปกติเหรอ เซเลสเทน?” บรอนเวนถาม เสียงของเธอราบเรียบเหมือนเช่นเคย แต่แววตาแสดงความกังวลเล็กน้อย
“บันทึกการก่อสร้างเรือนกระจกแก้วน่ะสิ” เซเลสเทนถอนหายใจ “มันมีบางส่วนที่หายไป ไม่ใช่แค่หน้าเดียว แต่เป็นส่วนสำคัญที่อธิบายว่าทำไมเราถึงต้องสร้างมันขึ้นมา”
บรอนเวนเดินเข้ามาดูหน้าจอผลึกแก้ว พลางพิจารณาข้อมูลที่ปรากฏ “แปลก… ปกติแล้วทุกอย่างจะถูกบันทึกไว้อย่างละเอียดที่สุด” เธอหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ “ฉันเคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับโครงการนี้เมื่อนานมาแล้ว มันเป็นโครงการที่ถูกเก็บเป็นความลับสุดยอด… อาจจะเกี่ยวกับ ‘การทดลอง’ บางอย่าง”
“การทดลองอะไร?” เซเลสเทนถามอย่างสนใจ
“ไม่รู้สิ” บรอนเวนส่ายหน้า “แต่ถ้าบันทึกหายไปแบบนี้ มันอาจจะเป็นเพราะสิ่งที่พวกเขา ‘ทดลอง’ มันไม่ควรจะถูกเปิดเผย”
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของเอเลียสดังขึ้น เขาเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“เซเลสเทน บรอนเวน” เขาพูดเสียงหนัก “ฉันได้ยินมาว่าเจ้าหน้าที่ราชสำนักกำลังจับตามองเรือนกระจกแก้วเป็นพิเศษ มีการพูดถึง ‘ความผิดปกติ’ ของแสงที่ออกมาจากที่นั่น”
“ความผิดปกติ?” เซเลสเทนอุทาน “ตอนนี้แหละ! แสงในห้องทดลองของฉันกำลังจะระเบิด!”
เธอรีบวิ่งกลับไปที่แท่นควบคุม ท่ามกลางความตกใจของบรอนเวนและเอเลียส แสงสีฟ้าจากหน้าจอผลึกแก้วเริ่มสว่างวาบขึ้นอย่างรวดเร็ว พลังงานที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่ากำลังก่อตัวขึ้นภายในห้อง
“แย่แล้ว!” เซเลสเทนตะโกน “มันกำลังจะเกินการควบคุม!”
บรอนเวนและเอเลียสรีบพุ่งเข้าไปหาเซเลสเทน พยายามหาทางระงับเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น แต่ดูเหมือนว่ามันจะสายเกินไปแล้ว พลังงานแสงที่รุนแรงได้ปะทุออกมาจากแท่นควบคุม ทำให้ทั้งห้องสว่างวาบไปด้วยแสงสีฟ้าเจิดจ้า
เมื่อแสงสว่างจางลง เซเลสเทนพบว่าตัวเองยังคงยืนอยู่ที่แท่นควบคุม แต่รอบตัวเธอไม่ใช่ห้องทดลองอีกต่อไป มันกลายเป็นห้องที่เต็มไปด้วยต้นไม้เขียวขจี ใบไม้หลากสีสัน และดอกไม้ที่เปล่งประกายราวกับอัญมณี
“นี่มัน… อะไรกัน?” เธอพึมพำ มองไปรอบๆ ด้วยความงุนงง
บรอนเวนและเอเลียสก็ปรากฏตัวขึ้นข้างๆ เธอ พวกเขามองไปรอบๆ ด้วยสีหน้าไม่ต่างกัน
“เราอยู่ที่ไหน?” เอเลียสถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
เซเลสเทนกวาดสายตาไปรอบๆ อีกครั้ง จนกระทั่งสายตาของเธอไปหยุดอยู่ที่แผ่นป้ายเล็กๆ ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะตัวหนึ่ง เธอเดินเข้าไปหยิบมันขึ้นมาอ่าน
“‘บันทึกส่วนตัวของหัวหน้านักวิทยาศาสตร์’…” เธออ่านออกเสียง “‘วันที่… ยี่สิบเจ็ดเดือนหก’…”
เธออ่านต่อไป “‘การทดลองของเราได้ผล… เราสามารถสร้างภาพสะท้อนของความเป็นจริงได้แล้ว… เรือนกระจกแก้วไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อการศึกษาพืชพรรณ… แต่มันถูกสร้างขึ้นเพื่อ ‘จับภาพ’ อนาคต’…”
เซเลสเทนเงยหน้าขึ้นมองบรอนเวนและเอเลียส ด้วยดวงตาเบิกกว้าง เต็มไปด้วยความตกใจและความตื่นเต้น
“หมายความว่าไง?” บรอนเวนถาม
“เรือนกระจกแก้ว…” เซเลสเทนกระซิบ “มันไม่ใช่แค่สิ่งปลูกสร้าง… มันคือเครื่องมือ… สำหรับมองเห็นอนาคต…”
แสงสว่างจากดอกไม้รอบๆ ตัวส่องสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับจะยืนยันคำพูดของเธอ ท่ามกลางความเงียบงันของสวนที่ดูเหมือนจริงจนน่าขนลุก
“นี่มัน… น่าเหลือเชื่อจริงๆ” เอเลียสพึมพำ
“แต่ถ้าเรามองเห็นอนาคตได้…” เซเลสเทนเริ่มพูด “เราจะเปลี่ยนมันได้ไหม?”
คำถามของเธอแขวนลอยอยู่ในอากาศ ท่ามกลางความลึกลับของสวนแห่งอนาคตที่เพิ่งถูกเปิดเผย
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นมาจากด้านหลัง พวกเขาทั้งสามคนหันไปมองพร้อมกัน พบกับร่างของชายร่างกำยำในชุดเกราะสีเข้ม ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา ใบหน้าของเขาถูกปกคลุมด้วยเงา แต่สายตาที่มองมานั้นเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย
“ใครก็ตามที่เข้ามาใน ‘สวนแห่งการมองเห็น’ ของข้า…” ชายผู้นั้นกล่าวเสียงห้าว “จะต้องชดใช้ด้วยชีวิต!”
ก่อนที่พวกเขาจะได้ทันตั้งตัว ชายผู้นั้นก็ชักดาบเล่มยาวที่ส่องประกายออกมาจากฝัก พุ่งเข้าใส่พวกเขาอย่างรวดเร็ว! แสงสีฟ้าจากดอกไม้รอบๆ ก็พลันดับวูบไป เหลือเพียงความมืดที่คืบคลานเข้ามาแทนที่
--- เซเลสเทนพยายามตรวจสอบบันทึกการสร้างเรือนกระจกแก้ว แต่พบว่าข้อมูลสำคัญถูกลบไป เธอค้นพบจดหมายส่วนตัวของหัวหน้านักวิทยาศาสตร์ที่ระบุว่าเรือนกระจกถูกสร้างขึ้นเพื่อ "จับภาพ" อนาคต แต่เมื่อเธอค้นพบความจริงนี้ เธอกับพวกพ้องกลับถูกโจมตีโดยชายปริศนาในสวนแห่งการมองเห็น