ตอนที่ 82 — การร่วงหล่นของผู้อาวุโสคัลลัน ณ ริมขอบต้นน้ำหมึก
“ถอยออกไปซะ อคิราห์!” เสียงของอาวุโสคัลลันดังก้องไปทั่วโถงหินกว้างที่เต็มไปด้วยละอองหมึกสีคราม แสงสีเงินจางๆ จากอักขระที่สลักอยู่บนผนังถ้ำสั่นระริกราวกับกำลังหวาดกลัว คัลลันยืนตระหง่านอยู่บนแท่นหินที่ยกตัวสูงขึ้นเหนือระดับน้ำหมึกที่กำลังไหลเชี่ยว มือที่เหี่ยวย่นแต่แข็งแรงของเขากำคทาสลักลายเส้นประณีตไว้แน่น สายตาที่เย็นเยียบจ้องมองแผ่นหลังของชายหนุ่มผู้ที่เขามองว่าเป็นเชื้อร้ายที่กำลังกัดกินความบริสุทธิ์ของคีรีคราม
“ท่านไม่เข้าใจ... มันไม่ได้กำลังละลาย แต่มันกำลังเปลี่ยนไป!” อคิราห์ตะโกนสวนกลับ เสียงของเขาไม่ได้สั่นคลอนแม้จะถูกล้อมด้วยทหารสภาจารึกศักดิ์สิทธิ์นับสิบนายที่ก้าวเท้าเข้ามาเป็นวงกลม “อักขระพวกนี้มันมีชีวิต! มันกำลังตอบรับกับคำทำนายแห่งดวงดาวสีเงิน!”
“คำทำนายเพ้อเจ้อ!” คัลลันแค่นหัวเราะในลำคอ ท่ามกลางความเงียบสงัดที่มีเพียงเสียงไหลของหมึก “ดวงดาวสีเงินที่เจ้าอ้างถึง คือจุดเริ่มต้นของความโกลาหลที่จะลบเลือนตัวตนของเราทุกคน สภาจะไม่ยอมให้ความผิดพลาดทางชีวภาพมาทำลายระเบียบอันศักดิ์สิทธิ์ที่บรรพบุรุษจารึกไว้บนผิวโลก”
คัลลันขยับมือไปที่ต้นแขนของตนเอง ที่นั่นมีอักขระรูปทรงเรขาคณิตที่สมบูรณ์แบบสลักอยู่อย่างหนาแน่น มันคืออักขระแห่งการชำระล้างชั้นสูงที่ใช้ควบคุมความบริสุทธิ์ของพลัง เขาเชื่อมั่นในความสมบูรณ์แบบของเส้นสายเหล่านี้จนไม่ทันสังเกตเห็นว่า ผิวน้ำหมึกเบื้องล่างที่เคยสงบนิ่งกำลังม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่นที่ผิดธรรมชาติ มันไม่ได้ไหลไปตามแรงดึงดูด แต่ดูเหมือนกำลังเคลื่อนที่เข้าหาแรงสั่นสะเทือนจากอักขระที่กำลังเปลี่ยนรูปบนแผ่นหลังของเซราฟิน่า
“เตรียมตัวจารึก!” คัลลันสั่งทหาร “หากอักขระบนตัวเจ้าคนพวกนี้ขยับไม่ได้ดั่งเดิม เราจะเผาทำลายพวกมันเสียก่อนที่ความทรงจำจะปนเปื้อนไปมากกว่านี้!”
“หยุดนะ!” อคิราห์พุ่งตัวเข้าหาแท่นหิน “ถ้าท่านทำแบบนั้น ท่านจะทำลายความจริงเพียงหนึ่งเดียวที่กำลังจะอุบัติขึ้น!”
คัลลันไม่ได้ฟัง เขาเริ่มร่ายอักขระด้วยความเร็วสูง ปลายคทากระทบพื้นหินจนเกิดประกายไฟสีน้ำเงินเข้ม เขาพยายามดึงพลังจากอักขระบนร่างกายของตนเองเพื่อสร้างม่านพลังชำระล้างที่รุนแรงที่สุด แต่ทันทีที่เขาเริ่มดึงพลัง อักขระที่แขนของเขากลับสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เส้นสายที่เคยคมกริบกลับบิดเบี้ยวไปมา ราวกับว่ามันกำลังพยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นจากกรอบที่เขาขีดไว้
“ทำไม... ทำไมมันถึงไม่นิ่ง!” คัลลันอุทานด้วยความตระหนกครั้งแรกในรอบหลายทศวรรษ เขาเห็นรอยเปื้อนจางๆ เริ่มลามออกจากอักขระหลักบนข้อมือ แต่มันไม่ใช่รอยเลอะจากโรคหมึกละลายที่เขาเกลียดชัง แต่มันคือการขยายตัวของลายเส้นที่พยายามจะเชื่อมต่อกับสิ่งอื่น
“มันกำลังเปลี่ยนสภาพ!” เซราฟิน่าตะโกนจากเบื้องล่าง เธอพยายามยันตัวขึ้นจากการถูกกดทับของทหาร “มันไม่ได้กำลังพังทลาย แต่มันกำลังวิวัฒนาการ!”
“เหลวไหล!” คัลลันคำราม เขาพยายามกดพลังทั้งหมดลงไปที่ยอดแท่นเพื่อสร้างระเบิดอักขระชำระล้างครั้งสุดท้าย แต่ในขณะที่เขากำลังจะปลดปล่อยพลัง พื้นแท่นหินที่เขาเหยียบอยู่กลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจากการปะทุของกระแสหมึกเบื้องล่าง อักขระที่พื้นแท่นที่เขาเคยเชื่อว่ามั่นคงที่สุด กลับบิดเบี้ยวจนเกิดเป็นรอยแยกขนาดใหญ่
จังหวะนั้นเอง อคิราห์ที่อาศัยจังหวะชุลมุนพุ่งเข้ามาชาร์จใส่ฐานแท่นหินด้วยแรงทั้งหมดที่มี แรงกระแทกจากการปะทะกับชุดเกราะของทหารสภาทำให้แท่นหินเสียสมดุลอย่างรุนแรง
“อ๊ะ!” คัลลันเสียหลัก ร่างของเขถลาไปข้างหลัง แผ่นหลังที่เคยตั้งตรงอย่างทะนงตนกลับกระแทกเข้ากับขอบแท่นหินอย่างจัง แรงส่งจากการล้มทำให้เขาเสียการควบคุมทุกอย่าง
“ท่านอาวุโส!” ไมโลร้องตะโกนออกมาด้วยความตกใจ แต่เสียงนั้นถูกกลืนหายไปกับเสียงคำรามของน้ำหมึก
คัลลันร่วงหล่นลงจากแท่นสูงชัน ร่างของเขลอยเคว้งอยู่เหนือผิวน้ำหมึกสีครามที่กำลังหมุนวนเป็นวังวนขนาดใหญ่ เขาพยายามจะใช้พลังอักขระชำระล้างเพื่อพยุงตัวขึ้น แต่ความพยายามนั้นกลับกลายเป็นโทษ เมื่ออักขระบนร่างกายของเขาสัมผัสกับละอองหมึกที่กำลัง 'เปลี่ยนสภาพ' จากต้นน้ำ
ความรู้สึกแรกที่เขาสัมผัสได้ไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่มันคือความว่างเปล่าที่น่าสยดสยอง อักขระบนผิวหนังของเขาเริ่มไหลละลายเหมือนขี้ผึ้งที่ถูกไฟลน แต่มันไม่ได้เลอะเทอะเหมือนโรคหมึกละลายที่เขาเคยเห็น เขารู้สึกได้ว่าความทรงจำในวัยเด็ก ความรู้ทางจารึกที่สั่งสมมาทั้งชีวิต และแม้แต่ชื่อของตนเอง กำลังถูก 'ดึง' ออกไปผ่านเส้นสายที่กำลังเต้นระบำอยู่บนผิวหนัง
“ไม่... ข้าคือ... ข้าคือผู้รักษา... ความบริสุทธิ์...” เขาพยายามเปล่งคำพูด แต่มันกลายเป็นเพียงเสียงอึกอักในลำคอ
ร่างของคัลลันจมลงสู่ผิวน้ำหมึกที่หนืดข้น เขามองเห็นแสงสว่างสุดท้ายจากด้านบนซึ่งเป็นภาพของอคิราห์ที่กำลังยื่นมือลงมาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเศร้า ไม่ใช่ความสะใจ แต่เป็นความโศกเศร้าต่อการสูญสิ้นของยุคสมัยเก่า
หมึกสีครามไหลเข้าสู่ปากและจมูกของเขา ความเย็นเยียบซึมลึกเข้าสู่จิตวิญญาณ อักขระสุดท้ายที่เขาเห็นก่อนที่ทุกอย่างจะมืดมิด คือลายเส้นสีเงินที่กำลังถักทอเป็นรูปร่างใหม่ที่เขาไม่เคยรู้จัก—รูปร่างที่ไม่ต้องการการสลักลงบนหินหรือผิวหนัง แต่เป็นรูปร่างที่ไหลเวียนไปกับลมหายใจและจิตวิญญาณโดยตรง
คัลลันจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของต้นน้ำหมึก ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและแรงกระเพื่อมบนผิวน้ำที่กำลังสลายตัวไปพร้อมกับความเชื่อที่พังทลายลง
--- อาวุโสคัลลันพยายามใช้พลังอักขระชำระล้างเพื่อยับยั้งอคิราห์ แต่กลับถูกแรงกระแทกทำให้เสียหลักตกจากแท่นบูชาลงสู่ต้นน้ำหมึกบรรพกาล และถูกอักขระรูปแบบใหม่กลืนกินความทรงจำขณะที่ร่างกายจมดิ่งลงสู่ความมืด