ตอนที่ 159 — เสียงกระซิบในเขตหวงห้าม
ไมโลซุกตัวอยู่หลังกองหินที่เรียงซ้อนกันราวกับฟันที่ผุพัง กลิ่นอับชื้นของฝุ่นละอองและหมึกโบราณปะปนกันจนเวียนหัว แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันที่ปลายทางเดินทอดเงายาวบิดเบี้ยวไปมา สะท้อนกับพื้นหินที่สลักลวดลายอักขระจนพร่าเลือน อากาศเย็นยะเยือกกัดกินผิวหนัง แม้จะสวมเสื้อคลุมหนาเตอะ เขากลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก การเข้ามาถึง 'เขตหวงห้าม' ของสภาจารึกศักดิ์สิทธิ์นั้นง่ายกว่าที่คิด แต่การจะเข้าไปถึง 'บันทึก' ที่เขาตามหานั้นกลับเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
เสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาทำให้ไมโลเบิกตากว้าง เขาขยับตัวหลบเข้าในมุมอับยิ่งกว่าเดิม สองร่างในชุดคลุมของเจ้าหน้าที่สภาฯ เดินเข้ามาในโถงทางเดิน แสงจากตะเกียงของพวกเขาเต้นระริกราวกับกำลังเต้นรำกับเงา เสียงพูดคุยที่แผ่วเบาดังลอดมาเข้าหู
"ยังไม่พบร่องรอยเลยหรือ?" เสียงหนึ่งถาม ห้วนสั้นราวกับถูกสกัดมา
"ไม่มีเลย ท่านเอลเดอร์คัลลันต้องการตัวเขาโดยเร็วที่สุด" เสียงอีกคนตอบ "อักขระแห่งความเงียบถูกเปิดใช้แล้ว น่าจะจำกัดการเคลื่อนไหวของเป้าหมายได้บ้าง"
ไมโลพยายามเพ่งสมาธิเพื่อจับใจความ เขาไม่รู้ว่าพวกเขากำลังพูดถึงใคร แต่ 'อักขระแห่งความเงียบ' นั้นคุ้นหู ราวกับเคยได้ยินชื่อนี้เมื่อนานมาแล้ว... หรืออาจจะเป็นอักขระชนิดเดียวกับที่ใช้ปิดกั้นทางเข้าสู่ที่นี่?
"แต่การตามหา 'ผู้รอดชีวิต' คนนั้นมันยากเย็นเหลือเกิน" เจ้าหน้าที่คนแรกบ่นอุบ "ยิ่งมีคนจำนวนมากที่แสดงอาการของโรคหมึกละลายมากขึ้นเท่าไหร่ การคัดกรองก็ยิ่งวุ่นวาย"
'ผู้รอดชีวิต'?
คำนี้กระแทกเข้ากลางใจไมโล หัวใจของเขาเต้นรัวราวกับจะกระเด็นออกมานอกอก เขาจำได้ว่าเมื่อครั้งที่ครอบครัวของเขาหายตัวไป... ไม่มีใครกล่าวถึง 'ผู้รอดชีวิต' เลย มีเพียงข่าวลือเรื่องการถูกกวาดล้าง การกักกัน การลงโทษสำหรับผู้ที่ 'ไม่บริสุทธิ์' เขาพยายามกวาดความทรงจำที่พร่าเลือนเกี่ยวกับเหตุการณ์นั้น แต่มันก็เหมือนพยายามจับสายน้ำด้วยมือเปล่า
"ไม่ว่าจะยากแค่ไหนก็ต้องตามให้เจอ" เสียงที่สองดังขึ้นอย่างเด็ดขาด "ท่านเอลเดอร์ทรงย้ำชัดว่า 'ผู้ที่รอดพ้นจากอักขระแห่งความเงียบ' จะต้องถูกนำตัวมายังสภาฯ เพื่อ 'การตรวจสอบ'"
ไมโลจำต้องกลั้นหายใจเมื่อร่างของเจ้าหน้าที่ทั้งสองเดินผ่านไปใกล้จนเขาได้กลิ่นอายของหมึกเวทมนตร์จางๆ จากชุดของพวกเขา เสียงฝีเท้าค่อยๆ จางหายไปตามทางเดิน แต่เสียงสนทนาของพวกเขายังคงก้องอยู่ในหู เขาค่อยๆ โผล่หน้าออกมาจากที่ซ่อน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง
'ผู้รอดชีวิต' จาก 'อักขระแห่งความเงียบ'?
เขาหยิบแผ่นบันทึกเสียงขนาดเล็กที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อออกมาอย่างรวดเร็ว นิ้วเรียวของเขากดปุ่มบันทึก ท่ามกลางความเงียบงันของเขตหวงห้าม มีเพียงเสียงหัวใจของเขาที่เต้นไม่เป็นจังหวะ เขาค่อยๆ หมุนแผ่นบันทึกเสียงไปรอบๆ ราวกับพยายามจับคลื่นเสียงที่อาจหลงเหลืออยู่
“มีคนรอดจากอักขระแห่งความเงียบ…?” เขาพึมพำกับตัวเอง ความหวังที่เคยดับมอดไปนานพลันลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง ถ้ามี 'ผู้รอดชีวิต' คนอื่นอีก… อาจจะมีใครสักคนที่รู้ความจริงเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับครอบครัวของเขา
เขาตัดสินใจเสี่ยง เขาจะตามหา 'ผู้รอดชีวิต' คนนั้นให้เจอ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง และเริ่มก้าวเดินไปตามทางเดินที่สลัวมืด โดยมีเสียงสนทนาของเจ้าหน้าที่สภาฯ เป็นเข็มทิศนำทางในใจ
ขณะที่เขากำลังจะก้าวเข้าสู่ทางแยกที่มืดมิดกว่าเดิม เขาก็ได้ยินเสียงแผ่วเบามาจากด้านหลัง… เสียงเหมือนบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหวอยู่ท่ามกลางเงามืด
“ใครน่ะ?” เสียงนั้นถามมาอย่างระแวง
ไมโลชะงักกึก เขาหันกลับไปมอง แต่ก็ไม่เห็นสิ่งใดนอกจากความว่างเปล่าที่ดำมืด เขาได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วเบาอีกครั้ง… คราวนี้ดูเหมือนจะใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ร่างของเขาแข็งทื่อด้วยความหวาดกลัว
ทันใดนั้นเอง แผ่นจารึกที่ติดอยู่บนผนังด้านข้างก็สว่างวาบขึ้นด้วยแสงสีฟ้าอ่อนๆ ลวดลายอักขระบนนั้นเริ่มเคลื่อนไหวเป็นเกลียว แสดงให้เห็นถึงพลังงานที่ถูกกระตุ้นจากบางสิ่งบางอย่างที่มองไม่เห็น
“อย่าขยับ!” เสียงตะโกนดังขึ้นจากที่ไหนสักแห่ง เสียงนั้นฟังดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด
ไมโลยังคงยืนนิ่ง แผ่นบันทึกเสียงในมือเย็นเฉียบ ความหวังที่เพิ่งผุดขึ้นมาถูกแทนที่ด้วยความหวาดหวั่น เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่กำลังเผชิญหน้าอยู่คืออะไร แต่เขารู้เพียงว่าการตามหาความจริงในครั้งนี้ กำลังพาเขาดำดิ่งลงไปสู่ความอันตรายที่มองไม่เห็น… และบางที… เขาอาจจะไม่ใช่ผู้เดียวที่กำลังตกอยู่ในอันตรายนี้
ก่อนที่เขาจะได้ตั้งตัว เสียงแหลมสูงราวกับเหล็กรีดดังขึ้น พร้อมกับภาพเงาดำทะมึนพุ่งออกมาจากเงามืดตรงหน้าเขา…
--- ไมโลแฝงตัวเข้าเขตหวงห้ามของสภาจารึกเพื่อตามหาบันทึก แต่บังเอิญได้ยินเจ้าหน้าที่คุยกันเรื่อง 'ผู้รอดชีวิต' ที่ถูกตามล่าจาก 'อักขระแห่งความเงียบ' เขาแอบบันทึกเสียงการสนทนาไว้ได้ และเริ่มสงสัยว่าเขาอาจไม่ใช่ผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียว ก่อนที่จะเผชิญหน้ากับเงาดำลึกลับที่พุ่งออกมาจากความมืด