ตอนที่ 125 — รอยเปื้อนบนแผ่นหลังและคลังหมึกที่ลุกเป็นไฟ
เสียงโลหะกระทบกันดังก้องไปตามทางเดินหินของเขตชั้นใน แสงตะเกียงเวทมนตร์วูบไหวตามจังหวะการก้าวเท้าที่เร่งรีบ อคิราห์กระชับสมุดบันทึกในมือแน่น เขาพยายามทำตัวให้กลมกลืนกับฝูงชนที่กำลังแตกตื่น แต่สายตาของเขากลับไม่อาจละไปจากใบหน้าของผู้คนที่เดินสวนทางมาได้
"เจ้าเห็นนั่นไหม?" ชายแก่คนหนึ่งกระซิบเสียงสั่น พลางชี้ไปที่ข้อมือของตน "มันเริ่มเลอะเทอะแล้ว... เหมือนน้ำหมึกที่หกใส่ผ้าขาว"
อคิราห์หยุดชะงัก เขามองตามนิ้วนั้นไป พบว่าอักขระ 'ความภักดี' ที่เคยเรียงตัวเป็นเส้นตรงคมกริบบนผิวหนังของชายชรา บัดนี้กำลังบิดเบี้ยว เส้นสายที่เคยบ่งบอกถึงประวัติการรับใช้สภาจารึกศักดิ์สิทธิ์กำลังละลายกลายเป็นหยดสีดำคล้ำที่ซึมลึกลงไปในรูขุมขน ชายคนนั้นจ้องมองรอยเปื้อนด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ราวกับว่าเขากำลังพยายามนึกชื่อตัวเองแต่กลับพบเพียงความมืดมิด
"มันไม่ใช่แค่การติดเชื้อธรรมดา" เสียงห้วนสั้นของเซราฟิน่าดังขึ้นข้างหูเขา เธอเดินเข้ามาประชิดตัวอคิราห์อย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเธอซีดเผือดกว่าปกติ "อคิราห์ นายต้องดูนี่"
เธอไม่ได้ดึงชายเสื้อเขา แต่กลับกระชากแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นอักขระที่ข้อมือซึ่งเคยเป็นสัญลักษณ์ของ 'ผู้พิทักษ์เขตแดน' บัดนี้ขอบของลายเส้นมันพร่าเลือน รอยหมึกสีครามเข้มกำลังไหลซึมออกมาเหมือนแผลสดที่ไม่มีเลือดออก แต่มันคือการสูญเสียตัวตน
"เราต้องไปที่คลังเก็บข้อมูลสำรอง" เซราฟิน่ากัดฟันพูด ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความระแวง "ก่อนที่ทหารสภาจะมาถึงที่นี่เพื่อ 'ทำความสะอาด'"
"ทำความสะอาด?" อคิราห์ทวนคำ เสียงของเขาสงบแต่ในใจกลับสั่นไหว "หมายถึงการเผาพวกเรางั้นหรือ?"
"อาวุโสคัลลันไม่ได้สั่งให้รักษาโรคนี้ เขาประกาศให้มันเป็นสิ่งมลทิน" เธอตอบพลางหันมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง "เขาบอกว่าหมึกที่เปื้อนคือหมึกที่ไร้ค่า และสิ่งที่ไร้ค่าก็ไม่ควรมีอยู่ในที่ราบสูงคีรีครามนี้"
ทั้งสองหลบเลี่ยงกลุ่มทหารที่กำลังสวมหน้ากากป้องกันหมึก เดินตรวจตราตามตรอกซอกซอย อคิราห์สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างที่รุนแรงกว่าที่เขาคิด ในตลาดกลางเมือง ผู้คนไม่ได้แค่เดินหนีผู้ติดเชื้อ แต่พวกเขากำลังเดินหลงทางราวกับเด็กทารก บางคนยืนนิ่งอยู่กลางถนน จ้องมองมือตัวเองที่เต็มไปด้วยรอยเปื้อนสีดำด้วยอาการเหม่อลอย ความทรงจำเกี่ยวกับทิศทาง เกี่ยวกับครอบครัว หรือแม้แต่การกินการอยู่ กำลังถูกชะล้างออกไปพร้อมกับรอยหมึกที่ละลายนั้น
"เซราฟิน่า ฟังนะ" อคิราห์กระซิบขณะหลบเข้าหลังเสาหินขนาดใหญ่ "ถ้าโรคนี้แพร่กระจายจากอักขระที่สลักลงไป มันหมายความว่าแหล่งกำเนิดของหมึกเวทมนตร์ที่เราใช้กันอยู่ทุกวันนี้... มันมีปัญหา"
"นายจะบอกว่าหมึกของสภาเป็นพิษงั้นเหรอ?" เซราฟิน่าถาม เสียงของเธอดูไม่เชื่อถือนัก
"ไม่ใช่แค่พิษ แต่มันอาจจะเป็นสิ่งที่ควบคุมเรา" อคิราห์ตอบ เขาพยายามนึกถึงตำราเก่าแก่ที่เขาเคยแอบอ่าน 'คำทำนายแห่งดวงดาวสีเงิน' เคยกล่าวไว้ถึงยุคสมัยที่อักขระจะสิ้นฤทธิ์ และถึงผู้ที่จะมาปลดพันธนาการแห่งอักขระในอนาคต หากหมึกที่ใช้จารึกกำลังเปลี่ยนสภาพ สิ่งนั้นย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญ"
พวกเขาแอบลอบเข้าไปในเขตหอจดหมายเหตุชั้นนอก อคิราห์ใช้ความรู้เรื่องการแกะรอยเส้นสายอักขระเพื่อปลดล็อกประตูไม้โอ๊คหนาหนัก ภายในห้องนั้นอบอวลไปด้วยกลิ่นสารเคมีและกลิ่นจางๆ ของหมึกเวทมนตร์ที่เข้มข้น เขาเริ่มรื้อค้นเอกสารรายงานสถานการณ์โรคหมึกละลายอย่างเร่งรีบ
"เจอแล้ว..." อคิราห์พึมพำ เขาพบรายงานลับที่ถูกประทับตรา 'ความลับสูงสุดโดยสภาจารึก' "รายงานการวิเคราะห์องค์ประกอบของหมึกเวทมนตร์จากเหมืองสายหลัก"
เขากวาดสายตามองตัวเลขและแผนผังโครงสร้างโมเลกุลของหมึก แต่สิ่งที่เขาพบกลับทำให้ลมหายใจสะดุด ข้อมูลเกี่ยวกับแหล่งกำเนิดที่แท้จริงของหมึก—จุดที่หมึกถูกสกัดออกมาจากชั้นหินใต้โลก—ถูกเซ็นเซอร์ด้วยอักขระลบเลือนอย่างหนาแน่น มีเพียงบันทึกสั้นๆ ที่หลุดรอดออกมาว่า 'ความไม่เสถียรของแกนหมึกบรรพกาลส่งผลต่อความยึดเกาะของเส้นสาย'
"พวกเขารู้" อคิราห์พูดด้วยเสียงสั่นเครือ "สภารู้มาตลอดว่าหมึกกำลังเสื่อมสภาพ แต่พวกเขาเลือกที่จะปิดบังและใช้วิธีการกวาดล้างผู้ติดเชื้อแทนการแก้ไข"
ทันใดนั้น เสียงระเบิดกัมปนาทก็ดังขึ้นจากทิศทางของคลังหมึกสีครามที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล แรงสั่นสะเทือนทำให้ชั้นหนังสือล้มระเนระนาด ฝุ่นละอองปลิวว่อนไปทั่วห้อง แสงสีฟ้าสว่างวาบพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าผ่านหน้าต่างสูง
"นั่นมันคลังหมึกหลัก!" เซราฟิน่าตะโกน เธอคว้าแขนอคิราห์ให้ลุกขึ้น "ถ้าคลังนั่นระเบิด หมึกที่ฟุ้งกระจายในอากาศจะทำให้คนทั้งเมืองติดเชื้อทันที!"
อคิราห์มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นกลุ่มควันสีครามหนาทึบกำลังลอยคลุ้งไปตามกระแสลมหมอกของคีรีคราม ความตระหนักรู้หนึ่งผุดขึ้นมาในใจของเขา มันไม่ใช่แค่เรื่องของการรักษาโรค แต่มันคือการตามหาความจริงที่ถูกฝังไว้ใต้ชั้นหิน
"เราจะรอให้พวกเขาเผาทุกอย่างไม่ได้" อคิราห์กล่าว แววตาที่เคยสงบนิ่งบัดนี้เปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยวที่ยากจะถอนตัว "ถ้าสภาปิดบังที่มาของหมึก เราก็ต้องหา 'ต้นน้ำแห่งหมึกบรรพกาล' ด้วยตัวเอง"
เขามองดูรอยเปื้อนที่ข้อมือของเซราฟิน่าที่เริ่มขยายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ ความมืดมิดกำลังคืบคลานเข้ามา และมีเพียงความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้รากเหง้าของโลกนี้เท่านั้นที่จะหยุดมันได้
เสียงฝีเท้าของทหารสภาจารึกดังใกล้เข้ามาที่หน้าประตูหอจดหมายเหตุ เสียงตะโกนสั่งการให้ 'กำจัดสิ่งแปลกปลอม' ดังระงม อคิราห์คว้าสมุดบันทึกและแผนที่เก่าแก่ที่เขาเพิ่งค้นพบ แล้วหันไปสบตากับเซราฟิน่า
"ไปกันเถอะ" เขาบอก "ก่อนที่ความทรงจำสุดท้ายของเราจะกลายเป็นเพียงรอยเปื้อน"
--- อคิราห์และเซราฟิน่าค้นพบความจริงว่าสภาจารึกปกปิดเรื่องความเสื่อมสภาพของหมึกเวทมนตร์ที่ทำให้เกิดโรคหมึกละลาย ท่ามกลางเหตุระเบิดครั้งใหญ่ที่คลังหมึกหลัก อคิราห์จึงตัดสินใจออกเดินทางเพื่อตามหาต้นกำเนิดที่แท้จริงของหมึก