ตอนที่ 44 — ระเบียบที่ถูกฉีกขาดและเสียงคำรามจากความว่างเปล่า
เสียงโลหะเสียดสีกับความเงียบงันดังกรีดลึกเข้าไปในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงของดาบหรืออาวุธ แต่มันคือเสียงของ 'ความจริง' ที่กำลังถูกยื้อยุดฉุดกระชากด้วยเครื่องจักรจัดระเบียบมิติของเหล่า Inquisitors ธาราพยายามพยุงร่างที่สั่นเทาของเธอขึ้นจากพื้นผิวที่ดูเหมือนจะเป็นดินแต่กลับให้สัมผัสเหมือนแผ่นกระจกที่ร้าวระแหง ทุกครั้งที่เธอขยับตัว รอยร้าวเหล่านั้นจะแผ่ขยายออกไปพร้อมกับเสียงกระซิบที่ไม่ได้มาจากหู แต่ดังมาจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณ
"ธารา! อย่าขยับแรงนัก!" ครามตะโกนเรียก เสียงของเขาแหบพร่าและดูเหมือนจะเดินทางผ่านชั้นบรรยากาศที่หนาแน่นไปด้วยเศษเสี้ยวความทรงจำ เขาพยายามคลานเข้ามาหาเธอ ท่ามกลางแสงเรืองรองสีฟ้าหม่นที่วูบวาบอยู่เหนือหัว ซึ่งเกิดจากรอยแยกมิติที่กำลังขยายตัวอย่างไม่หยุดยั้ง
ธาราไม่ตอบ เธอเพียงแต่จ้องมองไปยังเบื้องหน้า ที่นั่น... ความว่างเปล่าที่เคยสงบนิ่งกำลังถูกเติมเต็มด้วยบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัว ตัวตนปริศนาที่เพิ่งตื่นขึ้นจากการลบเลือนมิติไม่ได้มีรูปร่างที่ชัดเจน แต่มันคือ 'แรงกดดัน' มหาศาลที่ทำให้มวลอากาศรอบข้างบิดเบี้ยวจนมองเห็นเป็นระลอกคลื่น มันไม่ใช่ทั้ง The Echoes ที่หิวกระหาย และไม่ใช่ทั้ง Inquisitors ที่เย็นชา แต่มันคือสิ่งที่อยู่เหนือความขัดแย้งทั้งปวง เป็นความเงียบที่ทรงพลังจนสามารถกลืนกินเสียงตะโกนได้ในพริบตา
วื้ด... วื้ด...
เสียงสังเคราะห์จากเครื่องมือตรวจวัดมิติของหน่วย Inquisitors ดังขึ้นไม่ไกลนัก ธาราหันไปมองตามสัญชาตญาณพรานป่า แสงสีขาวโพลนจากอุปกรณ์จัดระเบียบมิติฉายวาบผ่านกลุ่มหมอกแห่งความทรงจำ เผยให้เห็นเงาร่างในชุดเกราะสีเงินวาวที่ดูไร้ชีวิตชีวา พวกเขากำลังก้าวเดินอย่างมั่นคงผ่านพื้นที่ที่กฎฟิสิกส์กำลังพังทลาย ราวกับว่าเทคโนโลยีของพวกเขาสามารถสร้าง 'เขตแดนแห่งระเบียบ' เล็กๆ ขึ้นมาล้อมรอบตัวได้
"พวกมันมาแล้ว..." ธารากระซิบ ลมหายใจของเธอเป็นไอสีเงินที่ค่อยๆ สลายไปในอากาศ "พวกมันไม่ได้มาเพื่อล่า แต่มาเพื่อ 'ลบ' ทุกอย่างที่ไม่อยู่ในระเบียบของพวกมัน"
ทันใดนั้น พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ไม่ใช่การสั่นสะเทือนของแผ่นดินไหว แต่เป็นการสั่นสะเทือนของ 'ตัวตน' The Echoes กลุ่มหนึ่งเริ่มก่อตัวขึ้นจากเงาร่างของต้นไม้ที่บิดเบี้ยว พวกมันไม่มีใบหน้า มีเพียงหลุมดำลึกที่ควรจะเป็นดวงตา และร่างกายที่เป็นกลุ่มควันสีเทาที่พยายามจะคว้าจับทุกสิ่งที่เคลื่อนไหว
"พวกมันต้องการเรา!" ครามคำรามพร้อมกับชักมีดสั้นที่อาบด้วยพลังงานพฤกษาออกมา เขายันกายขึ้นยืน แม้ว่าขาของเขาจะดูเหมือนจะโปร่งแสงไปชั่วขณะจากการที่มิติรอบตัวไม่เสถียร
การปะทะเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและรุนแรงเกินกว่าที่ใครจะตั้งตัวทัน หน่วย Inquisitor คนหนึ่งก้าวออกมาข้างหน้าพร้อมกับยกอุปกรณ์ทรงกลมขึ้นสูง แสงเลเซอร์สีขาวพุ่งตรงไปยังกลุ่ม The Echoes ที่กำลังพุ่งเข้าใส่ รอยแยกของมิติที่เคยบิดเบี้ยวตรงจุดนั้นถูก 'บังคับ' ให้ราบเรียบและคงที่ในทันที เสียงของความโกลาหลถูกตัดขาดด้วยระเบียบที่แข็งทื่อ The Echoes ที่สัมผัสกับลำแสงนั้นสลายกลายเป็นผงธุลีสีขาวที่ไร้ความรู้สึก ราวกับถูกลบออกจากหน้าประวัติศาสตร์ของโลก
แต่ชัยชนะของ Inquisitor กลับกลายเป็นหายนะของป่า ธาราเห็นด้วยตาตัวเองว่าเมื่อพื้นที่ถูกจัดระเบียบจนสมบูรณ์ สิ่งมีชีวิตและจิตวิญญาณที่เคยอาศัยอยู่ตรงนั้นก็สูญสิ้นไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่สะอาดสะอ้านแต่ตายซาก
"หยุดนะ!" ธาราตะโกน เธอรวบรวมพลังแห่งความไม่สมบูรณ์ที่ยังคงไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือด พลังที่ทำให้ร่างกายของเธอเปลี่ยนไป—พลังที่ทั้งสวยงามและน่าสยดสยอง เธอสะบัดมือออกไป สร้างคลื่นความโกลาหลที่ขัดแย้งกับระเบียบของ Inquisitor คลื่นพลังนั้นไม่ได้พุ่งเป็นเส้นตรง แต่มันบิดเบี้ยว กระโดดไปมา และเปลี่ยนรูปทรงอย่างคาดเดาไม่ได้
เมื่อคลื่นของธาราปะทะกับระเบียบของ Inquisitor เกิดการระเบิดของความจริงที่ขัดแย้งกัน พื้นที่บริเวณนั้นกลายเป็นสมรภูมิที่กฎเกณฑ์เปลี่ยนไปทุกวินาที บางขณะแรงโน้มถ่วงหายไปทำให้ทั้งคู่ลอยเคว้ง บางขณะอากาศก็หนักอึ้งจนหายใจไม่ออก และในจังหวะที่ความวุ่นวายถึงขีดสุด ตัวตนปริศนาที่ยิ่งใหญ่กว่าก็เริ่มขยับเขยื้อน
มันคือเงาร่างขนาดยักษ์ที่ทอดผ่านรอยแยกมิติลงมา มันไม่ได้โจมตี แต่มันเพียงแค่ 'ดำรงอยู่' และการดำรงอยู่นั้นก็เพียงพอที่จะทำให้ทั้งหน่วย Inquisitor และกลุ่ม The Echoes ต่างชะงักงันด้วยความหวาดกลัวที่ฝังลึกในระดับสัญชาตญาณ
"ธารา... ดูนั่น..." ครามชี้ไปที่เงาที่กำลังขยายตัว "มันไม่ใช่แค่การรุกราน... มันคือการล้างบาง"
ธารารู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดมหาศาลที่ไม่ได้มาจากมิติ แต่มาจาก 'แก่นแท้แห่งความไม่สมบูรณ์' ที่อยู่ลึกลงไปเบื้องหน้า เป้าหมายของเธอยังคงอยู่ตรงนั้น แต่มันดูเหมือนจะไกลออกไปทุกทีเมื่อเผชิญกับตัวตนลึกลับนี้ เธอต้องตัดสินใจ... จะหลบหนีไปในความโกลาหลที่เธอสร้างขึ้น หรือจะเผชิญหน้ากับสิ่งที่กำลังจะกลืนกินทุกความเป็นจริงเพื่อไปให้ถึงแก่นแท้
ทันใดนั้น แสงสีขาวโพลนจากอุปกรณ์ของ Inquisitor ก็พุ่งเข้าหาเธอโดยตรง พร้อมกับเสียงกระซิบจาก The Echoes ที่ดังระงมอยู่ข้างหูว่า 'จงมอบตัวตนให้เรา... เพื่อที่จะไม่ต้องเจ็บปวดอีกต่อไป...'
ธาราหลับตาลง สัมผัสถึงความเจ็บปวดที่แสนหวานของความไม่สมบูรณ์ในจิตใจ เธอรู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้อาจไม่มีวันได้กลับไปเป็นมนุษย์คนเดิมอีกต่อไป แต่หากเธอไม่ทำ ป่าดงพญาเย็นและทุกสิ่งที่มีชีวิตก็จะเหลือเพียงระเบียบที่ว่างเปล่าและเงาที่ไม่มีวันสิ้นสุด
--- ธาราและครามต้องเผชิญหน้ากับการปะทะกันสามฝ่ายระหว่าง Inquisitors, The Echoes และตัวตนปริศนาที่ยิ่งใหญ่กว่า ท่ามกลางสมรภูมิที่กฎฟิสิกส์บิดเบี้ยว ธาราต้องตัดสินใจว่าจะใช้พลังแห่งความไม่สมบูรณ์เพื่อฝ่าฟันไปสู่แก่นแท้ท่ามกลางการไล่ล่าที่รุนแรงขึ้น