ตอนที่ 45 — ท่วงทำนองแห่งความโกลาหลที่แตกซ่าน
เสียงหวีดหวิวของอากาศที่ถูกฉีกขาดดังระงมไปทั่วชั้นบรรยากาศที่บิดเบี้ยว มันไม่ใช่เสียงลมพัดผ่านยอดไม้ แต่เป็นเสียงของความจริงที่กำลังถูกลากผ่านคมมีดที่มองไม่เห็น ธารายืนหยัดอยู่ท่ามกลางเศษเสี้ยวของมิติที่ลอยละล่องราวกับกลีบดอกไม้ในพายุคลั่ง ร่างกายของเธอไม่ได้รู้สึกถึงน้ำหนักของแรงโน้มถ่วงอย่างที่ควรจะเป็น ความรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านอยู่ใต้ผิวหนัง—ไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นความรู้สึกของการ 'ไม่คงที่' ทุกครั้งที่เธอหายใจเข้า อากาศที่สูดเข้าไปกลับมีรสชาติของความทรงจำที่จางหายและกลิ่นอายของโลหะเย็นเยียบจากเทคโนโลยีของพวก Inquisitors
เบื้องหน้าของเธอ สมรภูมิสามฝ่ายกำลังดำเนินไปอย่างบ้าคลั่ง แสงสีขาวบริสุทธิ์ที่เยือกเย็นจากเครื่องจัดระเบียบมิติของพวก Inquisitors พุ่งทะยานออกไปเป็นลำแสงตรงแน่ว พยายามจะเย็บรอยแยกของมิติให้กลายเป็นเส้นตรงที่ตายซาก ทว่าแสงเหล่านั้นกลับถูกกลืนกินโดยเงาร่างตะคุ่มของ The Echoes ที่พุ่งเข้าใส่ราวกับฝูงสัตว์ร้ายที่หิวโหย พวกมันไม่มีรูปร่างที่แน่นอน บ้างก็ดูเหมือนเงาสะท้อนในกระจกที่แตกละเอียด บ้างก็เหมือนเสียงกระซิบที่กลายเป็นมวลสาร ทุกครั้งที่พวกมันสัมผัสกับแสงของ Inquisitors พื้นที่ตรงนั้นจะเกิดการระเบิดของความว่างเปล่าที่ไร้เสียง
และเหนือขึ้นไปเหนือสงครามอันสับสนนี้ ตัวตนปริศนาที่ยิ่งใหญ่กว่ากำลังแผ่ขยายอิทธิพลออกมา มันไม่ได้โจมตีด้วยกำลัง แต่มันคือการ 'ดำรงอยู่' ที่กดทับทุกสิ่งไว้ ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังจมลงสู่ก้นมหาสมุทรที่ลึกที่สุด ธารารู้สึกได้ถึงแรงกดดันนั้นในกระดูกของเธอ มันคือความเงียบที่ดังกว่าเสียงกรีดร้อง
“ธารา! อย่าปล่อยให้สมาธิหลุด!” เสียงของครามตะโกนฝ่าความโกลาหล เขาพุ่งตัวข้ามเศษซากหินที่ลอยเคว้งมาหาเธอ ดาบพฤกษาในมือของเขาทอแสงสีเขียวหม่น พยายามฟันฝ่าเงาของ The Echoes ที่พยายามจะเอื้อมมือที่พร่าเลือนมาแตะต้องตัวเขา “พวกมันกำลังจะล้อมเรา!”
ธาราไม่ได้ตอบเป็นคำพูด ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีเงินยวงที่สะท้อนภาพของความไม่สมบูรณ์แบบ เธอเห็นเส้นใยของความจริงที่กำลังฉีกขาดเป็นเส้นสายเล็กๆ นับล้านเส้น พลังแห่งความไม่สมบูรณ์ที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเธอกำลังเรียกร้องการปลดปล่อย มันไม่ได้ต้องการที่จะซ่อมแซมสิ่งที่พังทลาย แต่มันต้องการที่จะทำให้ความพังทลายนั้นกลายเป็น 'ความจริงใหม่'
ทันใดนั้น หน่วย Inquisitors กลุ่มหนึ่งก็สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของเธอ หัวหน้าหน่วยที่มีชุดเกราะโลหะเรียบกริบไร้รอยต่อ ตะโกนสั่งการผ่านเครื่องขยายเสียงเวทมนตร์ “เป้าหมายเปลี่ยนสถานะ! พบสิ่งมีชีวิตกึ่งมิติที่มีความเข้มข้นของความโกลาหลสูงเกินเกณฑ์! ใช้เครื่องตรึงมิติระดับที่สี่! จัดระเบียบมันเดี๋ยวนี้!”
ลำแสงสีฟ้าครามเข้มพุ่งตรงมาที่ธารา มันไม่ใช่ลำแสงที่มุ่งหมายจะทำลายล้าง แต่เป็นลำแสงที่มุ่งหมายจะ 'หยุด' ทุกการเคลื่อนไหว มุ่งหมายจะแช่แข็งเธอไว้ในโครงสร้างทางคณิตศาสตร์ที่สมบูรณ์แบบ หากโดนเข้าไป ตัวตนของเธอจะถูกจัดระเบียบจนกลายเป็นเพียงรูปปั้นที่ไร้ชีวิตในตารางมิติที่ตายตัว
ธาราสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่คืบคลานมา เธอไม่ได้หลบหนี แต่เธอ 'บิดเบือน' เธอขยับมือเพียงเล็กน้อย ปล่อยให้พลังแห่งความไม่สมบูรณ์ไหลออกจากปลายนิ้ว สร้างคลื่นความโกลาหลที่ไร้ทิศทางขึ้นมาปะทะกับลำแสงนั้น แทนที่ลำแสงจะทะลุผ่านหรือถูกทำลาย มันกลับเกิดอาการ 'ชะงัก' และบิดเบี้ยวไปมาเหมือนแสงที่ส่องผ่านน้ำที่กำลังเดือด พลังของ Inquisitors ที่เคยเป็นระเบียบกลับกลายเป็นความวุ่นวายที่ควบคุมไม่ได้
“แกทำอะไรลงไป!” เสียงตะโกนจากหน่วย Inquisitors เต็มไปด้วยความสับสน
แต่ความสำเร็จนั้นมีราคาที่ต้องจ่าย ร่างกายของธาราสั่นสะท้าน ความรู้สึกเหมือนตัวตนของเธอกำลังถูกดึงออกเป็นชิ้นๆ ราวกับผ้าที่ถูกทึ้ง เธอเห็นมือของตัวเองเริ่มพร่าเลือนไปกับฉากหลัง บางส่วนของผิวหนังกลายเป็นแสงสว่าง บางส่วนกลายเป็นเงาเข้ม เธอต้องกัดฟันสู้กับความเจ็บปวดที่อธิบายไม่ได้ เพื่อประคองสติไม่ให้จมหายไปในความว่างเปล่า
“ธารา! ดูนั่น!” ครามชี้ไปที่ใจกลางของความบิดเบี้ยว
ที่ตรงนั้น แก่นแท้แห่งความไม่สมบูรณ์ (Essence of Imperfection) กำลังสั่นไหว มันไม่ได้เป็นวัตถุที่จับต้องได้ แต่มันคือจุดศูนย์กลางของพายุที่ดูเหมือนหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ มันคือความงดงามที่น่าสยดสยอง—เป็นก้อนพลังงานที่ดูเหมือนจะพังทลายลงทุกวินาที แต่กลับยังคงดำรงอยู่ได้ด้วยความขัดแย้งในตัวเอง
ทว่าก่อนที่พวกเขาจะเข้าถึงมัน The Echoes กลุ่มใหญ่ที่รวบรวมตัวกันจากเศษเสี้ยวความทรงจำที่แตกสลายได้ก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่างคล้ายยักษ์ปักหลั่น พวกมันไม่ได้มุ่งเป้าไปที่ Inquisitors อีกต่อไป แต่พวกมันมองเห็น 'ตัวตน' ของธาราที่กำลังพร่าเลือนเป็นเป้าหมายที่หอมหวานที่สุด สำหรับพวกมัน ธาราคือคลังแสงแห่งอัตลักษณ์ที่พวกมันต้องการเติมเต็มความว่างเปล่าของตนเอง
“พวกมันมาแล้ว!” ครามคำราม เขาแทงดาบพฤกษาลงบนพื้นมิติที่ลอยตัวอยู่ สร้างคลื่นพลังงานสีเขียวเพื่อผลักดันเงาร่างเหล่านั้นออกไป แต่ The Echoes กลับไม่สะทกสะท้าน พวกมันไหลผ่านพลังของครามราวกับควันไฟ และพยายามจะโอบล้อมทั้งสองคนไว้
ในจังหวะที่ความกดดันพุ่งขึ้นถึงขีดสุด ธารารู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดที่รุนแรงจากแก่นแท้เบื้องหน้า มันเหมือนกับเสียงเพรียกที่ไม่ได้มาทางหู แต่มาทางจิตวิญญาณ มันบอกกับเธอว่า 'จงมา... เพื่อให้ความไม่สมบูรณ์ได้เติมเต็มความจริง'
เธอต้องตัดสินใจในเสี้ยววินาที หากเธอเข้าหาแก่นแท้นั้น เธออาจจะสามารถหยุดยั้งสงครามนี้ได้ แต่เธอก็อาจจะสูญเสียความเป็นมนุษย์ไปตลอดกาล กลายเป็นเพียงส่วนหนึ่งของความโกลาหลที่ไม่มีวันจบสิ้น ในขณะที่ Inquisitors กำลังเตรียมยิงอาวุธหนักเพื่อ 'ล้าง' พื้นที่นี้ และ The Echoes กำลังจะเอื้อมมือมาถึงตัวเธอ
ธาราสูดลมหายใจสุดท้ายที่รู้สึกถึงความเป็นมนุษย์ ก่อนจะพุ่งตัวออกไป ไม่ใช่เพื่อหนี แต่เพื่อมุ่งหน้าเข้าสู่ใจกลางของพายุที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง
--- ท่ามกลางสงครามสามฝ่ายที่บิดเบี้ยว ธาราใช้พลังแห่งความไม่สมบูรณ์ต้านทานการจัดระเบียบของ Inquisitors แต่ร่างกายของเธอกลับเริ่มพร่าเลือนและถูกดึงดูดโดย The Echoes ที่ต้องการตัวตนของเธอ ในขณะที่แก่นแท้แห่งความไม่สมบูรณ์รออยู่เบื้องหน้า