ตอนที่ 85 — เสียงตะโกนที่ท่าเรือปากคลอง
“ถ้าวันนี้พวกพี่ไม่ขยับ พรุ่งนี้แม้แต่เศษขยะในคลองพวกพี่ก็อาจจะไม่มีสิทธิ์ลงมาเก็บ!”
รินกระแทกฝ่ามือลงบนโต๊ะไม้ผุๆ ในศาลาประชาคมกลางตลาดน้ำ เสียงดังสนั่นจนถ้วยน้ำชาดินเผาของพวกผู้เฒ่าผู้แก่สั่นสะเทือน สายตาของเธอจ้องเขม็งไปยังกลุ่มชาวเรือที่นั่งล้อมวงกันอยู่ แสงแดดยามบ่ายสะท้อนผิวน้ำที่ดูนิ่งสงบจนน่ากลัว แต่นั่นไม่ใช่ความสงบตามธรรมชาติ มันคือความนิ่งที่เกิดจากการถูกกักขัง
“โถ่ ริน... ใจเย็นก่อนลูก” ลุงสน ชายวัยกลางคนที่ผิวกายกร้านแดดจนเป็นสีทองแดงเอ่ยขัดขึ้น เขากำลังนับปึกธนบัตรสีเขียวในมือ “นายหัวเดชาเขาบอกว่าถ้าเขาสร้างเขื่อนเสร็จ ทางน้ำจะนิ่งขึ้น เรือบรรทุกสินค้าขนาดใหญ่จะเข้าถึงเราได้สะดวกขึ้น พวกเราจะมีรายได้มากกว่าการพายเรือหาปลาไปวันๆ แบบนี้ตั้งเยอะ”
“ทางนิ่งขึ้น หรือทางตันกันแน่ลุง!” รินสวนกลับทันควัน เธอโน้มตัวไปข้างหน้าจนใบหน้าเกือบชิดกับลุงสน “ถ้าเขาสร้างเขื่อนตามที่เขาพูดจริง ทำไมระดับน้ำในคลองสายหลักถึงลดลงจนเห็นสันดอนทรายแบบนี้? ทำไมปลาในเขตชุมชนถึงหายไปหมด แต่เรือของพวกกลุ่มทุนกลับล่องผ่านไปได้โดยที่น้ำไม่ลดลงเลยสักนิด?”
“เขาก็แค่บริหารจัดการน้ำให้เป็นระบบไงริน” ชายอีกคนในกลุ่มพยักหน้าเห็นด้วย “พวกเรามันคนยุคเก่า จะไปสู้ทุนใหญ่ได้ยังไง ปล่อยให้เขาทำตามแผนเถอะ อย่างน้อยเราก็ได้ส่วนแบ่งจากค่าธรรมเนียมผ่านทาง”
รินเม้มริมฝีปากแน่น ความโกรธแล่นพล่านในอก เธอหันไปสบตากับคามินที่ยืนอยู่มุมมืดของศาลา เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ขยับมือที่เปื้อนคราบยางไม้และรอยถลอกจากการไปป่าต้องห้ามมา คามินพยักหน้าให้เธอเบาๆ เป็นสัญญาณว่าเขามีบางอย่างจะบอก
“ริน... มานี่หน่อย” คามินเรียกเธอด้วยเสียงต่ำ เขาพาเธอเลี่ยงออกมาที่ท่าเรือหลังตลาดน้ำ ที่นั่นมีเรือลำเล็กที่เขาเพิ่งซ่อมเสร็จจอดอยู่ “ฉันไปตรวจดูรอยต่อของไม้ที่คานเรือลำที่พวกกลุ่มทุนใช้ตรวจการณ์เมื่อเช้ามา... มีบางอย่างผิดปกติ”
เขาส่งเศษกระดาษแผ่นเล็กที่ชุ่มไปด้วยคราบน้ำมันให้เธอ “ฉันแอบดูตอนพวกมันจอดเรือเทียบท่าใกล้ๆ บริเวณจุดสูบน้ำสำรอง พวกมันไม่ได้แค่สร้างเขื่อนเพื่อกักน้ำ แต่มันมีเครื่องสูบน้ำขนาดมหึมาที่ติดตั้งอยู่ใต้ท้องเรือตรวจการณ์ลำใหญ่ ลอบสูบน้ำออกจากเขตสามเหลี่ยมปากแม่น้ำของเราออกไปทางคลองเชื่อมต่อฝั่งตะวันตก!”
รินเบิกตากว้าง “พวกมันกำลังสูบน้ำออกไปขายให้พวกโรงงานอุตสาหกรรมนอกเขต! นี่มันไม่ใช่การจัดการน้ำ แต่มันคือการปล้นทรัพยากรชัดๆ!”
“ใช่” คามินเสริม เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย “ถ้าเราปล่อยให้มันทำต่อไป ไม่ใช่แค่ระดับน้ำจะลดลงจนเรือเราไปไหนไม่ได้ แต่มันจะทำให้สมดุลของกระแสน้ำเสียไปจนคลองคำสาปอาจจะเปิดออก หรือไม่ก็แห้งขอดจนกลายเป็นทะเลทราย”
รินคว้าบันทึกเล่มเก่าของเถาว์ที่ห้อยอยู่ที่เอวขึ้นมาเปิดดู เธอจำความรู้สึกตอนที่เห็นนิมิตผ่านตัวอักษรเหล่านั้นได้ รอยสลักบนแผ่นไม้โบราณที่เธอพบมันสอดคล้องกับตำแหน่งที่เครื่องสูบน้ำกำลังทำงานอยู่พอดี พิกัดนั้นคือจุดเชื่อมต่อสำคัญที่กลุ่มทุนกำลังพยายามทำลายเพื่อผูกขาดเส้นทาง
“คามิน นายไปเตรียมเรือไม้เนื้อดำให้พร้อม เราต้องไปพิสูจน์เรื่องนี้ให้คนในชุมชนเห็น” รินสั่งการด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดแบบที่ชาวเรือใช้สั่งลูกเรือในยามพายุเข้า “ฉันจะกลับไปที่ศาลาอีกครั้ง แต่คราวนี้ฉันจะไม่ไปพูดลอยๆ”
รินเดินกลับเข้าไปในศาลาประชาคมด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไป เธอไม่ได้เดินเข้าไปเพื่ออ้อนวอน แต่เธอเดินเข้าไปเพื่อท้าทาย เธอหยิบแผนที่ทางน้ำที่วาดด้วยมือขึ้นมาแผ่ลงบนโต๊ะไม้
“ฟังนะทุกคน!” รินตะโกนข้ามหัวพวกที่กำลังเถียงกัน “ลุงสนบอกว่าทางน้ำจะนิ่งขึ้นใช่ไหม? งั้นลุงลองดูนี่!” เธอชี้ไปที่จุดที่ระดับน้ำต่ำผิดปกติในแผนที่ “ถ้าเขาสร้างเขื่อนจริง น้ำต้องลดลงทั่วทั้งระบบ แต่ทำไมน้ำตรงจุดที่พวกกลุ่มทุนจอดเรือถึงยังลึกพอที่จะให้เรือใหญ่ลอยได้? ทำไมน้ำตรงนั้นถึงไม่ลดตามกฎแห่งกระแสน้ำ?”
ชาวเรือเริ่มชะงัก เสียงพูดคุยอื้ออึงเริ่มเปลี่ยนทิศทาง
“พวกเขากำลังลักลอบสูบน้ำออกไป!” รินประกาศก้อง “เขาไม่ได้ต้องการสร้างทางเดินเรือให้เรา แต่เขาต้องการสูบเอาชีวิตของปากแม่น้ำมรสุมนี้ไปขาย! ถ้าวันนี้พวกเราไม่ร่วมมือกันขวางการสูบน้ำนี้ไว้ พรุ่งนี้ลูกหลานเราจะไม่มีแม้แต่ที่ดินจะปักเสาเรือนแพ!”
“มันจะเป็นไปได้ยังไงริน? นายหัวเดชามีอำนาจมากนะ” หญิงชราคนหนึ่งท้วงขึ้นด้วยความกลัว
“อำนาจของเขามันมาจากน้ำที่เขากำลังขโมยไปต่างหาก!” รินยันยืน “ถ้าเราคุมทางน้ำได้ เขาก็ทำอะไรเราไม่ได้!”
ทันใดนั้น เสียงหวีดแหลมจากนกหวีดของเรือตรวจการณ์ของกลุ่มนายหัวเดชาก็ดังขึ้นจากกลางคลอง เรือไม้สีดำขลับลำใหญ่พุ่งทะยานเข้ามาใกล้ท่าเรือชุมชนอย่างรวดเร็ว ผิวน้ำแตกกระจายเป็นระลอกคลื่นขนาดใหญ่จนเรือแพของชาวบ้านสั่นคลอน
“นั่นไง! พวกมันมาแล้ว!” ใครบางคนตะโกนขึ้นด้วยความตกใจ
ชายชุดดำสามคนในชุดเครื่องแบบของกลุ่มทุนยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือลำนั้น หนึ่งในนั้นถือโทรโข่งขึ้นมา “ชาวบ้านทุกคน! จงหยุดการรวมตัวที่ผิดกฎหมายนี้ทันที! การขัดขวางการก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานมีโทษหนักตามกฎหมายการค้าทางน้ำ!”
รินไม่ถอย เธอเดินไปที่ขอบท่าเรือ จ้องมองเข้าไปในดวงตาของชายบนเรือลำนั้น “กฎหมายของพวกแกมันใช้กับคนขโมยน้ำไม่ได้! ถ้าพวกแกไม่หยุดเครื่องสูบน้ำเดี๋ยวนี้ พวกเราจะใช้เรือทุกลำในคลองนี้ปิดล้อมพวกแกไว้!”
ชาวเรือที่เคยลังเลเริ่มขยับตัว ลุงสนที่เคยถือธนบัตรในมือ บัดนี้เขาวางมันลงแล้วหยิบไม้พายข้างกายขึ้นมาแน่น สายตาของเขาเปลี่ยนจากความโลภเป็นความโกรธแค้นเมื่อเห็นความจริงที่รินนำเสนอ
“รินพูดถูก!” ลุงสนตะโกน “พวกมันกำลังสูบน้ำเราไป!”
เสียงโห่ร้องของชาวเรือเริ่มดังขึ้นเป็นจังหวะเดียวกับเสียงคลื่นที่กระทบฝั่ง การรวมตัวที่ดูเหมือนจะล้มเหลวในตอนแรก เริ่มกลายเป็นคลื่นมนุษย์ที่กำลังก่อตัวขึ้นเหนือผิวน้ำ
แต่ก่อนที่การเผชิญหน้าจะเริ่มขึ้น เรือตรวจการณ์ลำนั้นก็เริ่มปล่อยท่อเหล็กขนาดใหญ่ลงสู่ผิวน้ำ ท่อเหล็กนั้นพุ่งตรงไปยังจุดที่เครื่องสูบน้ำทำงานอยู่ และเสียงเครื่องยนต์กลไกที่ดังกระหึ่มก็เริ่มทำงานหนักขึ้นเพื่อเร่งการสูบน้ำออกไปให้เร็วที่สุดก่อนที่จะถูกขัดขวาง
รินหันไปหาคามิน “คามิน! เร่งเครื่องเรือ! เราต้องไปขวางท่อนั่นก่อนที่มันจะดูดน้ำไปมากกว่านี้!”
คามินพยักหน้าพร้อมกับกระโดดลงเรือไม้เนื้อดำลำใหม่ที่ดูแข็งแกร่งกว่าเรือลำใดในแถบนี้ รินกระโดดตามลงไป มือของเธอกำพายแน่น สายตามองตรงไปยังเรือตรวจการณ์ที่กำลังทำลายสมดุลของโลกใบนี้
--- รินพยายามโน้มน้าวชาวเรือให้ร่วมมือกันประท้วงการสร้างเขื่อน แต่ต้องเผชิญกับความโลภของชาวบ้านที่หลงเชื่อกลุ่มทุน จนกระทั่งเธอและคามินพบหลักฐานว่ากลุ่มทุนกำลังลักลอบสูบน้ำออกไปนอกเขต ทำให้ชาวเรือเริ่มตระหนักถึงภัยคุกคามและหันมารวมตัวกันเพื่อเผชิญหน้ากับเรือตรวจการณ์