ตอนที่ 28 — การประจันหน้าหน้าประตูระบายน้ำเหล็ก
เสียงเหล็กกระทบกันดังก้องกังวานท่ามกลางเสียงคลื่นซัดสาดเข้าหาตลิ่งดินโคลน รินยืนกำด้ามไม้พายในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน กลิ่นน้ำเค็มผสมกลิ่นน้ำมันเครื่องจากเครื่องจักรกลหนักของพวกกลุ่มทุนลอยฟุ้งในอากาศ เบื้องหน้าเธอคือประตูระบายน้ำเหล็กกล้าขนาดมหึมาที่กำลังจะถูกลดระดับลงเพื่อปิดกั้นทางน้ำไหลผ่านชุมชนเรือนแพ
“ถอยไปเถอะริน น้ำขึ้นแล้ว ลมมรสุมจะเปลี่ยนทิศในไม่ช้า ถ้าเจ้ายังดึงดันอยู่ตรงนี้ จะกลายเป็นแค่ซากไม้ที่ถูกคลื่นซัดทิ้ง” เสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบของนายหัวเดชาดังขึ้น เขาไม่ได้ตะโกน แต่ความเยือกเย็นในน้ำเสียงนั้นทำให้คนฟังรู้สึกเหมือนถูกน้ำเย็นจัดราดรดลงบนสันหลัง นายหัวเดชายืนอยู่บนฐานไม้สักขัดเงาของเรือลำใหญ่ สวมเสื้อผ้าไหมเนื้อดีที่ดูขัดกับสภาพดินโคลนรอบกาย
“น้ำจะเปลี่ยนทิศ หรือคนจะเปลี่ยนใจกันแน่คะนายหัว?” รินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เท้าที่เปลือยเปล่าเหยียบลงบนโคลนเลนอย่างไม่กลัวเปื้อน “ถ้าปิดประตูน้ำบานนี้ คลองคำสาปจะกลายเป็นน้ำนิ่ง แล้วพวกเรือนแพจะตายกันหมด นายหัวจะเอาเงินที่ได้จากการผูกขาดทางเดินเรือไปทำไม ในเมื่อไม่มีใครเหลือให้ค้าขายกันแล้ว!”
“เจ้าพูดเหมือนคนไม่รู้เรื่องกฎหมายสิทธิ์การถือครองลำคลอง” เดชาขยับยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา เขาชี้ไปที่เอกสารตราประทับสีแดงในมือลูกน้อง “สิทธิ์เหนือลำคลองสายนี้เป็นของบริษัทข้ามถิ่นตามโฉนดที่ดินและสิทธิ์ทางน้ำที่รัฐรับรอง การที่พวกเจ้ามาขวางการก่อสร้างเขื่อนระบายน้ำ ถือเป็นการขัดขวางการพัฒนาเศรษฐกิจของอัคโกรอน”
คามินที่ยืนอยู่ข้างหลังรินขยับตัวเข้ามาใกล้ เขาพยายามรักษาอาการนิ่งสงบ มือของเขากำลังตรวจเช็กรอยร้าวบนโครงสร้างไม้ของท่าเรือใกล้ๆ อย่างเป็นธรรมชาติ “ริน... ดูที่ฐานประตูระบายน้ำนั่นสิ แรงดันน้ำจากฝั่งเรามันต้านไม่ไหวหรอก ถ้าเขาปิดประตูเหล็กนั่น กลไกคานไม้ที่พยุงตลิ่งจะรับน้ำหนักไม่ไหวและถล่มลงมาทันที” เขาพูดเสียงเบาพลางชี้ไปที่รอยต่อของไม้ค้ำยัน
“ฉันรู้คามิน! ฉันไม่ได้มาเพื่อพูดเรื่องโครงสร้างไม้” รินตวาดกลับเบาๆ ก่อนจะหันไปจ้องหน้าเดชา “นายหัวอ้างสิทธิ์โฉนด แต่ในโฉนดนั้นมันบอกไว้แค่เส้นทางน้ำหลัก แต่มันไม่ได้บอกว่าสิทธิ์นี้ครอบคลุมถึง ‘เส้นเลือดฝอย’ ที่เชื่อมต่อกับคลองลับใต้ดินด้วย!”
เดชาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “คลองลับงั้นรึ? รินเอ๋ย เจ้าก็แค่เด็กสาวที่เพ้อฝันตามคำเล่าขานของพวกหมอผีริมน้ำ เรื่องคำทำนายแห่งดวงดาวหรือราชินีที่จะมาจุติอะไรนั่น มันก็แค่เรื่องปลอบใจคนตกงาน ไม่ใช่ข้อเท็จจริงทางกฎหมาย”
“มันไม่ใช่เรื่องเพ้อฝัน แต่มันคือหลักฐาน!” รินเอื้อมมือไปที่ย่ามข้างเอว เธอหยิบม้วนกระดาษหนังเก่าคร่ำคร่าออกมา มันคือแผนที่ที่ปู่ของเธอใช้ชีวิตทั้งชีวิตเพื่อปกป้องไว้ เธอกางมันออกบนโต๊ะไม้ที่วางอยู่ใกล้ๆ ท่ามกลางสายตาของลูกน้องนายหัวเดชาที่เริ่มล้อมเข้ามา
“ดูนี่!” รินใช้นิ้วชี้ไปที่เส้นทางสีครามที่ลากผ่านใต้แนวเขื่อนที่กำลังจะสร้าง “นี่คือแผนที่ทางน้ำโบราณที่ระบุเส้นทางเชื่อมต่อระหว่างคลองคำสาปกับคลองลับทางทิศตะวันตก ซึ่งถูกบันทึกไว้ในโฉนดดั้งเดิมก่อนที่จะมีการแบ่งเขตใหม่ ปู่ของฉันไม่ได้แค่ทิ้งแผนที่ แต่ท่านทิ้งสิทธิ์การเข้าถึงทางน้ำที่ไม่มีวันถูกปิดกั้นไว้ด้วย!”
เดชาขยับก้าวลงจากเรือ สายตาคมกริบจ้องมองไปยังลายเส้นบนกระดาษหนังนั้น “เจ้าจะบอกว่า แผนที่เก่าๆ ของคนตายใบนี้ มีอำนาจเหนือโฉนดที่ลงนามโดยสภาการค้าปัจจุบันงั้นรึ?”
“ถ้าสภาการค้าไม่รู้ว่ามีคลองลับที่เชื่อมต่อกับเส้นทางเดินเรือหลักผ่านทางใต้ดิน โฉนดของนายหัวก็คือการฉ้อโกง!” รินประกาศกร้าว “ถ้าปิดประตูน้ำบานนี้ นายหัวจะผิดกฎหมายการเดินเรือสากลทันที เพราะเป็นการปิดกั้นทางน้ำที่ได้รับสิทธิ์คุ้มครองตามมรดกเดิม!”
บรรยากาศตึงเครียดจนแทบหยุดหายใจ ลูกน้องของเดชาเริ่มขยับเข้ามาใกล้ริน คามินรีบขยับมาขวางหน้าเธอไว้ มือของเขาแตะที่ด้ามมีดสั้นที่เหน็บไว้ข้างเอวอย่างระแวดระวัง “ริน ถอยมาข้างหลังฉัน” เขาพึมพำ
เดชายืนนิ่ง สายตาของเขาไม่ได้มองที่ริน แต่มองไปที่แผนที่นั้นอย่างพินิจพิจารณา เขาเป็นนักธุรกิจที่มองเห็นความเสี่ยงและผลกำไรเสมอ หากแผนที่นี้เป็นจริง การสร้างเขื่อนในจุดนี้อาจหมายถึงความผิดพลาดทางกฎหมายมูลค่ามหาศาล
“หยุดการก่อสร้างไว้ก่อน” เดชาสั่งเสียงเฉียบขาด ทำให้ลูกน้องที่กำลังจะก้าวเข้ามารินต้องชะงัก
“นายหัว?” ลูกน้องคนหนึ่งถามด้วยความงุนงง
“ฉันบอกให้หยุด! เอาเครื่องจักรออกไปจากหน้าประตูระบายน้ำเดี๋ยวนี้” เดชาสั่งซ้ำ “เราต้องตรวจสอบความถูกต้องของเอกสารนี้ และตรวจสอบสภาพทางน้ำใต้ดินตามที่เด็กนี่อ้าง ถ้าแผนที่นี้เป็นของปลอม ข้าจะจัดการกับพวกเจ้าเอง แต่ถ้ามันเป็นเรื่องจริง... การก่อสร้างที่นี่จะกลายเป็นหายนะทางกฎหมายที่บริษัทเราแบกรับไม่ไหว”
เดชาหันมามองรินด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “เจ้าชนะในยกนี้ ริน แต่จำไว้ว่าความจริงในโลกนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับกระดาษเก่าๆ แต่มันขึ้นอยู่กับว่าใครเป็นคนถืออำนาจสั่งการน้ำขึ้นน้ำลงต่างหาก”
เขาสะบัดหน้าเดินกลับขึ้นเรือลำใหญ่ ทิ้งให้รินยืนหอบหายใจอย่างหนักหน่วงอยู่ท่ามกลางเสียงเครื่องจักรที่ค่อยๆ ดับลง ความเงียบงันที่น่ากลัวเริ่มเข้าปกคลุมบริเวณนั้นแทนที่เสียงโลหะ
รินทรุดตัวลงนั่งบนขอนไม้ใกล้ๆ มือยังคงสั่นเทา เธอรู้สึกเหมือนได้เห็นภาพเลือนรางของเถาว์ในห้วงคำนึง—ความอบอุ่นที่ค่อยๆ จางหายไปหลังจากที่เธอใช้พลังของเขาเพื่อนำทางมาถึงที่นี่ เธอมองไปที่แผนที่ในมือด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล แม้จะหยุดการปิดประตูน้ำได้ชั่วคราว แต่สงครามระหว่างอำนาจเงินและมรดกของบรรพบุรุษเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น
--- รินเผชิญหน้ากับนายหัวเดชาเพื่อขัดขวางการปิดประตูระบายน้ำที่อาจทำลายชุมชนเรือนแพ โดยเธอใช้แผนที่โบราณของปู่เป็นหลักฐานยืนยันสิทธิ์เหนือคลองลับ จนทำให้เดชาต้องสั่งหยุดการก่อสร้างชั่วคราวเพื่อตรวจสอบความจริง