ตอนที่ 15 — หัวใจที่ตื่นจากการหลับใหล
ความมืดมิดที่ปกคลุมโถงกลไกนั้นไม่ได้ว่างเปล่า แต่มันหนักอึ้งด้วยแรงสั่นสะเทือนของมวลน้ำและเสียงคำรามของโลหะที่กำลังถูกบดขยี้ รินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้างอยู่ในพายุสีคราม เธอพยายามยันกายขึ้นจากพื้นเรือที่เอียงกะเท่เล่ กลิ่นดินเลนผสมกับกลิ่นไหม้ของน้ำมันเครื่องและกลิ่นดอกมะลิที่รุนแรงจนแทบสำลัก อบอวลอยู่ในอากาศที่เต็มไปด้วยละอองน้ำเย็นจัด
“คามิน! คามิน!” รินตะโกนสุดเสียง เสียงของเธอถูกกลืนหายไปในเสียงระเบิดจากเครื่องจักรของนายหัวเดชาที่ดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับเสียงฟ้าผ่าที่เกิดขึ้นใต้ผืนน้ำ
“ฉัน... ฉันอยู่นี่!” เสียงตอบกลับมาอย่างแผ่วเบาและแหบพร่า คามินนอนฟุบอยู่ตรงหัวเรือ แสงจากตะเกียงที่ร้าวแตกวูบไหวไปมา ส่งเงาที่บิดเบี้ยวของเขาลงบนผนังอุโมงค์ที่กำลังสั่นคลอน รินคลานเข้าไปหาเขา มือของเธอสั่นเทาขณะที่พยายามตรวจสอบรอยแผลบนตัวเขา แสงสีฟ้าจากฟันเฟืองยักษ์ที่อยู่เบื้องหน้าสาดส่องเข้ามาเป็นจังหวะ ราวกับแสงไฟจากป่าช้าที่เต้นตามจังหวะหัวใจที่กำลังจะหยุดเต้น
รินหันกลับไปมองสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า และสิ่งที่เธอเห็นทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดหยุดลง ท่อเหล็กขนาดมหึมาของนายหัวเดชาบัดนี้ไม่ได้เพียงแค่สูบน้ำ แต่มันกำลัง ‘กัดกิน’ กลไกโบราณอย่างบ้าคลั่ง แรงดันมหาศาลจากท่อเหล็กทำให้รอยต่อของฟันเฟืองหินเริ่มปริแตก น้ำสีฟ้าเรืองแสงพุ่งทะลักออกมาจากรอยแตกนั้นเหมือนลาวาที่เยือกเย็น มันไม่ได้ไหลไปตามแรงโน้มถ่วง แต่มันพุ่งเข้าหาท่อเหล็ก ราวกับมีเจตจำนงที่จะทำลายผู้บุกรุก
“มันไม่ได้แค่ตอบโต้... มันกำลังต่อสู้!” รินพึมพำ ดวงตาจับจ้องไปที่ดวงตาแสงสีฟ้าขนาดมหึมาที่เบื้องล่าง ดวงตานั้นไม่ได้จ้องมองเธอ แต่มันจ้องมองไปยังความโลภที่กำลังพยายามจะช่วงชิงพลังของมัน
ทันใดนั้น เสียงตะโกนของนายหัวเดชาก็ดังแทรกผ่านเสียงระเบิดขึ้นมา เขาไม่ได้ยืนอยู่บนเรือลำอื่น แต่เขายืนอยู่บนแท่นหินที่ยื่นออกมาจากผนังอุโมงค์ ใบหน้าของเขาในแสงสีฟ้าดูบิดเบี้ยวและเปี่ยมไปด้วยความคลั่งไคล้ “อีกนิดเดียว! แค่เจาะผ่านชั้นแก้วนี้ไปได้ พลังทั้งหมดนี้จะเป็นของฉัน! ฉันจะสร้างเดลต้าที่ไม่มีวันเน่าเปื่อย! เดลต้าที่อยู่ภายใต้การควบคุมของฉันคนเดียว!”
“ท่านกำลังจะฆ่ามัน!” รินตะโกนออกไปสุดแรง เธอไม่สนแล้วว่าเขาจะเห็นเธอหรือไม่ “ท่านกำลังจะฆ่าหัวใจของแม่น้ำ! ถ้ามันพังลง ทุกอย่างจะจมลงสู่ก้นบึ้ง!”
นายหัวเดชาไม่ได้ฟัง เขาเพียงแค่แสยะยิ้ม สายตาของเขาเต็มไปด้วยความว่างเปล่าของคนที่มองเห็นแต่ผลประโยชน์ “ธรรมชาติไม่มีหัวใจ ริน... มันมีแค่พลังงานที่รอการจัดระเบียบใหม่เท่านั้น!”
เปรี้ยง!
เสียงโลหะฉีกขาดดังสนั่น ท่อเหล็กเส้นใหญ่ที่สุดเริ่มบิดเบี้ยวจากการถูกแรงดันน้ำสีฟ้าอัดเข้าใส่ คลื่นยักษ์สีครามระเบิดออกจากการปะทะกันระหว่างเทคโนโลยีและมนตราโบราณ เรือไม้ลำเล็กของรินและคามินถูกแรงกระแทกซัดจนกระเด็นไปชนกับผนังดินเลน รินรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วร่างเมื่อศีรษะกระแทกกับขอบไม้
“ริน! ระวัง!” คามินพยายามตะเกียกตะกายมาคว้ามือเธอไว้ แต่ทันใดนั้นเอง พื้นดินเลนที่ขนาบข้างโถงก็เริ่มพังทลายลงมาจากการสั่นสะเทือน รอยแยกขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นรอบๆ กลไกกลาง น้ำสีฟ้าที่เคยไหลวนอย่างมีระเบียบเริ่มกลายเป็นพายุหมุนที่บ้าคลั่ง
รินมองเห็นสมุดบันทึกของปู่ที่หลุดจากมือเธอ ลอยเคว้งอยู่ในกระแสน้ำที่กำลังปั่นป่วน แสงสีฟ้าจากหน้ากระดาษมันกะพริบเป็นจังหวะสุดท้าย... ราวกับคำเตือน... หรือคำสั่งสุดท้าย
‘...จงเป็นส่วนหนึ่งของมัน... หากเจ้าต้องการหยุดยั้งความตาย...’
คำพูดของปู่เถาว์ดังก้องในหัวริน ท่ามกลางความโกลาหลที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง เธอเห็นบางอย่างที่คนอื่นไม่เห็น ในจังหวะที่ฟันเฟืองยักษ์กำลังจะแตกสลาย มีช่องว่างเล็กๆ ใต้แกนกลางของมันที่น้ำสีฟ้ากำลังไหลวนเป็นวงกลมที่สมบูรณ์ที่สุด หากมีใครบางคนสามารถนำพลังงานที่กำลังบ้าคลั่งนี้กลับเข้าสู่จุดศูนย์กลางได้ พายุนี้อาจจะสงบลง
แต่การจะทำเช่นนั้น เธอต้องพายเรือฝ่าเข้าไปในใจกลางของพายุที่กำลังจะระเบิด
“คามิน! จับฉันไว้ให้แน่น!” รินตะโกน เธอคว้าไม้พายที่หักครึ่งมาแทนที่ เธอไม่ได้มองหาทางหนีอีกต่อไป แต่มองหาทางเข้าสู่ใจกลางของหายนะ
“คุณจะทำอะไรน่ะริน! มันคือการฆ่าตัวตาย!” คามินร้องตะโกนด้วยความหวาดกลัว
“ถ้าไม่ทำ... เราก็ไม่มีพรุ่งนี้!” รินตอบกลับด้วยสายตาที่แน่วแน่ เธอออกแรงพายเรือที่พังยับเยินพุ่งเข้าหาฟันเฟืองยักษ์ที่กำลังจะแตกสลาย ท่ามกลางเสียงคำรามของน้ำและเสียงกรีดร้องของโลหะที่กำลังถูกบดขยี้
ขณะที่เรือของเธอกำลังจะถูกคลื่นยักษ์สีฟ้ากลืนกิน รินเห็นเงาของนายหัวเดชาที่กำลังพยายามคว้าท่อเหล็กที่กำลังจะระเบิดไว้ด้วยความละโมบ และในวินาทีนั้นเอง แสงสว่างจ้าจากแกนกลางของฟันเฟืองก็พุ่งทะยานขึ้นมาหาเธอ ราวกับจะโอบกอดผู้ที่กล้าหาญพอจะเผชิญหน้ากับมัน
โลกทั้งใบพลันดับวูบลง เหลือเพียงความรู้สึกของการร่วงหล่นที่ไม่มีที่สิ้นสุด และเสียงกระซิบสุดท้ายที่ดังแผ่วเบาในความมืดมิด...
‘...หัวใจ... ได้ตื่นแล้ว...’
--- รินและคามินเผชิญหน้ากับความบ้าคลั่งของนายหัวเดชาที่พยายามจะชิงพลังจากกลไกโบราณ ท่ามกลางการพังทลายของโถงใต้ดิน รินตัดสินใจเสี่ยงตายพายเรือเข้าหาใจกลางพายุเพื่อพยายามกู้คืนสมดุลของน้ำ