ตอนที่ 14 — ดวงตาใต้ฟันเฟืองและแสงที่กลืนกิน
ความสว่างจ้าไม่ได้มาพร้อมกับความอบอุ่น แต่มันมาพร้อมกับแรงอัดมหาศาลที่ทำให้โสตประสาทของรินดับวูบไปชั่วขณะ เสียงเครื่องยนต์เรือกลไฟที่แผดคำรามก่อนหน้านี้ถูกแทนที่ด้วยเสียงหึ่งๆ ที่ดังก้องอยู่ในกะโหลกศีรษะ ราวกับเสียงผึ้งนับล้านตัวที่กำลังบินวนอยู่รอบตัวเธอ รินรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ แล้วประกอบกลับคืนใหม่ด้วยความเร็วที่ผิดธรรมชาติ
“ริน! ริน! ได้ยินฉันไหม!”
เสียงของคามินดังแหวกผ่านม่านเสียงที่อื้ออึง รินพยายามปรือตาที่หนักอึ้งขึ้น สิ่งแรกที่เธอสัมผัสได้ไม่ใช่แสงสว่าง แต่เป็นความเย็นเยียบของน้ำที่ซึมผ่านเสื้อผ้าและผิวหนัง เธอพบว่าตัวเองนอนฟุบอยู่บนพื้นเรือไม้ที่เอียงกะเท่เล่ เสียงน้ำไหลกระทบกราบเรือดัง ซ่า... ซ่า... อย่างต่อเนื่อง ทว่ามันไม่ใช่เสียงน้ำไหลในคลองปกติ แต่มันเป็นเสียงน้ำที่ไหลวนอยู่รอบวัตถุขนาดใหญ่
เธอยันกายขึ้นอย่างยากลำบาก ความเจ็บแปลบแล่นจากซี่โครงขึ้นมาถึงหน้าอก คามินนั่งอยู่ไม่ไกลนัก ใบหน้าของเขาซีดเผือดและเต็มไปด้วยรอยถลอก เขากำลังประคองตะเกียงที่แสงริบหรี่พยายามจะส่องให้เห็นสภาพรอบตัว
“เรา... เรายังไม่ตายใช่ไหม?” รินพึมพำ เสียงของเธอแหบพร่าราวกับคนขาดน้ำมาหลายวัน
“ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้น” คามินตอบพลางหอบหายใจ เขาขยับแว่นที่ร้าวเป็นทางยาว “แต่เราไม่ได้อยู่ที่เดิมแล้วริน... และเราก็ไม่ได้อยู่บนผิวน้ำด้วย”
รินหันมองไปรอบๆ แล้วก็ต้องหยุดหายใจ สิ่งที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาไม่ใช่ความมืดมิดของอุโมงค์น้ำที่พวกเขาเพิ่งผ่านมา แต่มันคือห้องโถงใต้ดินขนาดมหึมาที่ดูเหมือนจะไม่มีจุดสิ้นสุด เพดานของมันสูงลิบจนมองไม่เห็นยอด แต่ที่สะดุดตาที่สุดคือสิ่งที่อยู่เบื้องล่าง
ใต้ผิวน้ำที่ใสกระจ่างราวกับคริสตัล พวกเขาเห็นฟันเฟืองหินและแก้วขนาดมหึมาที่กำลังหมุนวนอย่างช้าๆ แต่มันไม่ได้หมุนด้วยแรงกลไกธรรมดา ทุกครั้งที่ฟันเฟืองขยับ มันจะปลดปล่อยคลื่นพลังงานสีฟ้าจางๆ ออกมาเป็นระลอก ราวกับหัวใจที่กำลังเต้นเป็นจังหวะ แสงสีฟ้านั้นไม่ได้ส่องสว่างเพียงแค่ในน้ำ แต่มันสะท้อนกับผนังดินเลนและรากไม้โบราณ ทำให้ทั้งโถงกว้างกลายเป็นโลกสีครามที่ดูเหนือจริง
“นั่นมัน... กลไกที่ปู่พูดถึง...” รินพึมพำ มือของเธอเอื้อมไปแตะสมุดบันทึกที่ยังคงวางอยู่ข้างกาย มันยังคงมีแสงสีฟ้าเรืองรองออกมาจากหน้ากระดาษ ราวกับว่าสมุดเล่มนี้เป็นส่วนหนึ่งของกลไกนี้โดยตรง
“แต่มันกำลังถูกทำลาย” คามินชี้ไปที่ทิศทางที่พวกเขาพุ่งเข้ามา
รินมองตามนิ้วของเขา และหัวใจของเธอก็ร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ท่อโลหะขนาดใหญ่ที่ดูน่าเกลียดและแข็งกระด้างของนายหัวเดชา แทรกซึมผ่านผนังดินเลนเข้ามาเหมือนหนอนเหล็กที่กำลังกัดกินเนื้อเยื่อของสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ท่อเหล่านั้นไม่ได้แค่สูบน้ำ แต่มันกำลังเจาะลึกลงไปในรอยต่อของฟันเฟืองหิน พลังงานสีฟ้าที่เคยไหลเวียนอย่างสงบ บัดนี้ถูกดูดกลืนเข้าไปในท่อเหล็กเหล่านั้นจนเกิดเป็นกระแสหมุนวนที่ดูรุนแรงและน่ากลัว
“เขาไม่ได้แค่ต้องการควบคุมน้ำ...” รินพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เขาต้องการจะสูบเอา 'หัวใจ' ของมันออกไปต่างหาก ถ้าเขาทำสำเร็จ... เดลต้าจะไม่ใช่แค่แห้งแล้ง แต่มันจะตายอย่างถาวร
ทันใดนั้น แสงสีฟ้าที่เคยหมุนวนอย่างเป็นจังหวะก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานวูบหนึ่ง ฟันเฟืองยักษ์ส่งเสียง ครืน... ครืน... ดังสนั่นจนเรือของพวกเขาสั่นสะเทือน รินมองเห็นความผิดปกติที่น่าสยดสยองใต้ฟันเฟืองนั้น ดวงตาขนาดมหึมาที่เธอเห็นก่อนที่แสงจะกลืนกินเธอไป บัดนี้มันไม่ได้เป็นเพียงภาพหลอน แต่มันคือดวงตาที่ทำจากแสงบริสุทธิ์ที่กำลัง 'ลืมตา' ขึ้นจริงๆ มันจ้องมองมาที่ท่อเหล็กของนายหัวเดชาด้วยความโกรธแค้น
“คามิน! ถอยออกไป! มันกำลังจะตื่นขึ้น!” รินตะโกน
แต่ไม่ทันเสียแล้ว แรงดันน้ำมหาศาลระเบิดออกมาจากจุดที่ท่อเหล็กปะทะกับกลไกโบราณ คลื่นยักษ์สีฟ้าพุ่งเข้าหาเรือของพวกเขาด้วยความเร็วสูง รินรู้สึกได้ถึงแรงกระแทกที่ทำให้เรือไม้ลำเล็กแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ เธอพยายามคว้าคามินไว้ แต่แรงน้ำกลับเหวี่ยงเขาทั้งคู่ให้กระเด็นไปคนละทิศทาง
ท่ามกลางความโกลาหล รินเห็นเงาร่างหนึ่งยืนอยู่บนแท่นหินที่ยื่นออกมาจากผนังอุโมงค์ ชายในชุดผ้าไหมสีเข้มที่ดูคุ้นตา... นายหัวเดชา เขายืนอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย ท่ามกลางพายุคลื่นและแสงสีฟ้าที่กำลังคลั่ง สายตาของเขาไม่ได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย แต่มันคือความกระหายที่ไม่มีวันสิ้นสุด
“ดูสิ... พลังที่แท้จริงของมัน!” นายหัวเดชาตะโกนแข่งกับเสียงน้ำ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง “นี่แหละคือสิ่งที่ฉันต้องการ! สิ่งที่จะทำให้ฉันเป็นเจ้าของทุกหยดน้ำในโลกนี้!”
รินพยายามตะเกียกตะกายกลับมาที่เรือ เธอเห็นท่อเหล็กเส้นหนึ่งเริ่มแตกร้าว และน้ำสีฟ้าที่พุ่งออกมาจากรอยแตกนั้นไม่ได้ดูเหมือนน้ำ แต่มันดูเหมือนลาวาที่เยือกเย็น มันกำลังพุ่งเข้าหาท่อเหล็กของนายหัวเดชาเพื่อทำลายมันจากภายใน
“เราต้องช่วยมัน...” รินพึมพำกับตัวเอง แม้เธอจะรู้ดีว่าเธอเป็นเพียงเด็กสาวคนหนึ่งที่มีเพียงสมุดบันทึกเก่าๆ และไม้พายไม้ผุๆ แต่ในวินาทีนั้น ความรู้สึกรับผิดชอบที่สืบทอดมาจากปู่เถาว์กลับรุนแรงยิ่งกว่าความกลัวตาย
เสียงระเบิดจากเครื่องจักรของนายหัวเดชาดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันรุนแรงจนผนังอุโมงค์เริ่มพังทลายลงมา รินเห็นแสงสีฟ้าจากสมุดบันทึกในมือสว่างวาบขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ทุกอย่างจะถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดและเสียงคำรามของสายน้ำที่กำลังจะเปลี่ยนโลกทั้งใบไปตลอดกาล
--- รินและคามินรอดชีวิตจากการพุ่งชนฟันเฟืองยักษ์ แต่พบว่าพวกเขาอยู่ในโถงกลไกโบราณที่กำลังถูกท่อเหล็กของนายหัวเดชาทำลาย ขณะที่กลไกเริ่มตอบโต้อย่างรุนแรงด้วยพลังงานสีฟ้า