ตอนที่ 60 — แรงบีบอัดแห่งนิรันดร์
ความเจ็บปวดไม่ใช่ความรู้สึกอีกต่อไป แต่มันกลายเป็นโครงสร้าง มันกลายเป็นรูปทรงที่จับต้องได้ในมโนสำนึกของ Anwen
แรงดันมหาศาลที่บีบอัดเข้ามาจากสองทิศทางไม่ได้มาในรูปแบบของแรงกระแทกทางกายภาพเพียงอย่างเดียว แต่มันคือการปะทะกันของสองอุดมการณ์ที่ขัดแย้งกันอย่างรุนแรง เบื้องล่างคือ 'ระเบียบ' (Order) ที่มาในรูปของแสงสีฟ้าและเสียงจังหวะฟันเฟืองที่สม่ำเสมอจนน่าขนลุก มันต้องการจัดระเบียบความโกลาหลของสิ่งมีชีวิตให้กลายเป็นโลหะที่มั่นคงและคาดเดาได้ ส่วนเบื้องบนคือ 'ความว่างเปล่า' (Void) ที่มาในรูปของเงาทมิฬขนาดมหึมาที่ปกคลุมชั้นบรรยากาศ มันไม่ได้ต้องการระเบียบ แต่มันต้องการการลบเลือน... การทำให้ทุกสิ่งหายไปจากประวัติศาสตร์จนไม่เหลือแม้แต่รอยจารึก
Anwen รู้สึกเหมือนร่างกายของเธอกำลังถูกวางอยู่บนทั่งเหล็กยักษ์ โดยมีค้อนสองอันที่มองไม่เห็นกำลังทุบลงมาที่จุดเดียวกัน—นั่นคือตัวเธอ แสงสีทองที่เธอพยายามใช้เป็นเครื่องมือในการ 'ต่อรอง' เพื่อรักษาความเป็นมนุษย์ บัดนี้กำลังถูกบีบให้เล็กลงเรื่อยๆ ราวกับเปลวเทียนที่กำลังถูกขยี้ด้วยกำมือของพระเจ้า ความทรงจำที่เธอใช้เป็นสมอเรือ—กลิ่นขนมปังอบใหม่ในยามเช้าที่โรงเตี๊ยม, รสชาติไวน์ราคาถูกที่ดื่มกับแขกผู้เฒ่า, เสียงหัวเราะที่เคยดังขึ้นท่ามกลางความวุ่นวาย—สิ่งเหล่านี้กำลังถูกบีบอัดจนกลายเป็นหยดน้ำตาที่กลายเป็นโลหะไหลรินออกจากดวงตาของเธอ
"อึก...!"
เสียงที่เปล่งออกมาไม่ใช่เสียงมนุษย์อีกต่อไป แต่มันคือเสียงโลหะเสียดสีกันที่แหบพร่าและบาดหู ผิวหนังที่ข้อมือและแขนของเธอเปลี่ยนเป็นโลหะไปแล้วเกือบทั้งหมด ความรู้สึกสัมผัสเริ่มเลือนหายไป แทนที่ด้วยความเย็นชืดและแข็งกระด้าง เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังกลายเป็น 'ชิ้นส่วน' ของเครื่องจักรมากกว่าจะเป็น 'ผู้ควบคุม' ร่างกายของเธอเริ่มสั่นสะเทือนอย่างควบคุมไม่ได้ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะมันกำลังพยายามจะปรับจังหวะให้เข้ากับแรงสั่นสะเทือนของโลก
ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือนและบิดเบี้ยว แสงสีฟ้าจากแกนกลางพุ่งทะยานขึ้นมาประจันหน้ากับเงาทมิฬจากฟากฟ้า เกิดเป็นคลื่นพลังงานที่ทำให้อากาศรอบข้างกลายเป็นของแข็งและแตกสลายเหมือนแก้ว Anwen เห็นภาพนิมิตของสิ่งมีชีวิตบนฟากฟ้าชัดขึ้นชั่วขณะ มันไม่ใช่เมฆ แต่มันคือบางสิ่งที่ดำมืดและมีขนาดมหึมาจนปกคลุมขอบฟ้าไปสิ้น และในขณะเดียวกัน ใต้ฝ่าเท้าเธอก็เปิดออกกว้าง เผยให้เห็นฟันเฟืองยักษ์ที่หมุนวนด้วยความเร็วที่เหนือธรรมชาติ
จุดตัดนั้นคือเธอ... Anwen คือสมอที่กำลังจะขาด คือรอยต่อที่กำลังจะแตกสลาย ความเป็นมนุษย์ของเธอกำลังถูกบดขยี้ระหว่าง 'ระเบียบอันสมบูรณ์แบบ' ของเครื่องจักร และ 'ความว่างเปล่าอันนิรันดร์' ของสิ่งที่อยู่บนฟากฟ้า
ในเสี้ยววินาทีสุดท้ายก่อนที่สติจะดับวูบ เธอเห็นความว่างเปล่าที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาหาเธอ มันไม่ใช่เพียงการทำลายล้าง แต่มันคือการลบเลือน... ลบเลือนทุกสิ่งให้หายไปจากประวัติศาสตร์ ไม่เหลือแม้แต่รอยจารึก ไม่เหลือแม้แต่ความเจ็บปวด ความรู้สึกเย็นเยียบที่ทรงพลังยิ่งกว่าแกนกลางและเงาทมิฬจู่โจมเข้ามาในจิตสำนึกของเธอ มันคือความว่างเปล่าที่ไม่ได้ต้องการจัดระเบียบ แต่ต้องการ 'กลืนกิน' ทุกสิ่งให้หายไปจากตัวตน
"ข้า... ยังไม่..."
เธอพยายามจะตะโกนบอกโลกใบนี้ว่าเธอยังอยู่ แต่ร่างเนื้อของเธอกำลังถูกเปลี่ยนสภาพเป็นโลหะที่ไร้ความรู้สึก แสงสีทองแห่งเจตจำนงมนุษย์เริ่มริบหรี่ลง ท่ามกลางการรุกรานของแสงสีฟ้าจากใต้ดินและเงาทมิฬจากฟากฟ้าที่กำลังขยับเข้าหากัน ราวกับคีมยักษ์ที่กำลังจะปิดลงตรงกลางจุดที่เธอยืนอยู่
ทันใดนั้นเอง ความรู้สึกหนึ่งก็แทรกซอนผ่านความเจ็บปวดที่ทวีคูณ มันไม่ใช่ความรู้สึกของการถูกทำลาย แต่มันคือความรู้สึกของการถูก 'มอง' โดยบางสิ่งที่อยู่ลึกยิ่งกว่าความว่างเปล่า... บางสิ่งที่กำลังเฝ้าดูการปะทะกันระหว่างมนุษย์และเครื่องจักรนี้อยู่จากเงามืดที่ลึกยิ่งกว่าเดิม
โลกทั้งใบกำลังถูกบีบอัดให้เหลือเพียงจุดเดียว และ Anwen คือจุดนั้น
--- Anwen ตกอยู่ท่ามกลางวิกฤตสูงสุดเมื่อร่างกายของเธอถูกบีบอัดจากแรงดันมหาศาลระหว่างเครื่องจักรโบราณใต้ดินและสิ่งลึกลับจากฟากฟ้า จนเกือบจะสูญเสียตัวตนและร่างเนื้อไปอย่างสิ้นเชิง