ตอนที่ 58 — แรงบีบอัดแห่งนิรันดร์
เสียงหวีดหวิวของอากาศที่ถูกบีบอัดดังระงมไปทั่วโสตประสาทของ Anwen มันไม่ใช่เสียงลมพายุ แต่มันคือเสียงของมวลสารที่กำลังถูกกดทับด้วยแรงมหาศาล ร่างกายของเธอที่บัดนี้กึ่งเนื้อหนังกึ่งโลหะสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ราวกับถูกคีมยักษ์ที่มองไม่เห็นบีบอัดจากทั้งสองทิศทาง
เบื้องล่าง... ใต้ฝ่าเท้าที่เริ่มแข็งกระด้างเป็นโลหะสีเงิน จังหวะ ตึก... ตึก... ตึก... ของแกนกลางเครื่องจักรโบราณไม่ได้เป็นเพียงเสียงเต้นของหัวใจโลกอีกต่อไป แต่มันคือเสียงของกลไกยักษ์ที่กำลังหมุนวนเพื่อสร้างระเบียบใหม่ เถาวัลย์โลหะที่เคยชอนไชอย่างบ้าคลั่ง บัดนี้เริ่มขยับอย่างเป็นจังหวะ สอดประสานกับแสงสีฟ้าที่พุ่งพล่านขึ้นมาจากรอยแยก มันคือแรงดันจาก 'ความสมบูรณ์แบบ' ที่ต้องการกำจัดความโกลาหลของสิ่งมีชีวิตให้สิ้นซาก
ทว่า... เหนือศีรษะขึ้นไป แสงสีฟ้าที่เคยส่องสว่างกลับถูกบดบังด้วยเงาทมิฬขนาดมหึมาที่ปกคลุมชั้นบรรยากาศ แรงกดดันจากเบื้องบนนั้นแตกต่างจากใต้ดิน มันไม่ได้มาในรูปแบบของจังหวะที่สม่ำเสมอ แต่มาในรูปแบบของความว่างเปล่าที่หนักอึ้ง ราวกับท้องฟ้ากำลังจะถล่มลงมาทับโลกให้แบนราบ เงาร่างลึกลับที่เคลื่อนที่อยู่บนฟากฟ้ากำลังตอบสนองต่อการตื่นขึ้นของเครื่องจักรใต้ดิน แรงดึงดูดระหว่าง 'สิ่งที่อยู่ข้างล่าง' และ 'สิ่งที่อยู่ข้างบน' กำลังบีบอัดเข้ามาที่จุดศูนย์กลางเพียงจุดเดียว—นั่นคือตัวเธอ
“อึก...!” Anwen กัดฟันจนได้กลิ่นคาวเลือดในปาก ความเจ็บปวดแล่นผ่านรอยจารึกบนหน้าอก ลามไปถึงไขสันหลัง มันเป็นความรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังถูกฉีกออกเป็นอะตอม แล้วถูกอัดรวมกันใหม่ในพื้นที่ที่แคบลงเรื่อยๆ เธอรู้สึกได้ถึงความเปราะบางของกระดูกที่กำลังถูกบดขยี้ด้วยแรงดันอากาศที่บิดเบี้ยว แสงสีทองจากการต่อรองของเธอเริ่มริบหรี่ลง ท่ามกลางการรุกรานของแสงสีฟ้าจากใต้ดินและเงาทมิฬจากฟากฟ้า
สายตาของเธอพร่าเลือน ภาพของ Fin และ Granny Nessa ที่พยายามตะโกนเรียกเธออยู่ไกลออกไป กลายเป็นเพียงภาพเงาที่บิดเบี้ยวในม่านพลังงาน เธอเห็นความพยายามของมนุษย์ที่ไร้ความหมาย ทหารราชสำนักที่เคยหยิ่งผยอง บัดนี้เป็นเพียงเศษฝุ่นที่ถูกแรงบีบอัดพัดพาไปตามกระแสพลังงาน ขุนนางผู้ทะเยอทะยานกลายเป็นเพียงจุดเล็กๆ ในมหาสมุทรแห่งการทำลายล้าง
‘เจ้าคือจุดตัด...’ เสียงกระซิบจากแกนกลางยังคงดังก้อง แต่มันเริ่มแปรเปลี่ยนไป มันไม่ได้นุ่มนวลอีกต่อไป แต่มันเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเสียงคำรามของแรงดัน ‘จงหลอมรวม... เพื่อเป็นหนึ่งเดียวกับระเบียบ... ก่อนที่ความว่างเปล่าจะกลืนกินเจ้า...’
Anwen พยายามยึดเหนี่ยว 'ความเป็นตนเอง' ไว้เป็นครั้งสุดท้าย เธอจดจำความรู้สึกของน้ำหนักตัวที่เคยมี ความเหนื่อยล้าจากการกวาดพื้นโรงเตี๊ยมที่เพิ่งซ่อมแซมเสร็จ ความร้อนของไวน์ที่เคยดื่ม... สิ่งเหล่านี้คือสมอเรือเพียงอย่างเดียวที่รั้งไม่ให้จิตวิญญาณของเธอแตกสลายไปกับแรงบีบอัดนี้ แต่ทว่า สมอเรือนั้นกำลังจะขาดสะบั้นลง
ผิวหนังที่ข้อมือของเธอเปลี่ยนเป็นโลหะไปแล้วเกือบทั้งหมด ความรู้สึกสัมผัสเริ่มเลือนหายไป แทนที่ด้วยความเย็นชืดและแข็งกระด้าง เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังกลายเป็น 'ชิ้นส่วน' ของเครื่องจักรมากกว่าจะเป็น 'ผู้ควบคุม' แรงกดดันจากฟากฟ้าเริ่มบีบคั้นจนอากาศรอบตัวเริ่มกลายเป็นของแข็ง แสงสีฟ้าและเงาทมิฬกำลังขยับเข้าหากัน ราวกับคีมยักษ์ที่กำลังจะปิดลงตรงกลางจุดที่เธอยืนอยู่
ในวินาทีที่ความมืดมิดเริ่มปกคลุมสติสัมปชัญญะ และแรงบีบอัดกำลังจะทำให้ร่างเนื้อของเธอแตกสลายไปตลอดกาล Anwen สัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่เย็นเยียบยิ่งกว่าแกนกลาง และทรงพลังยิ่งกว่าเงาทมิฬบนฟ้า มันคือความรู้สึกที่เหมือนกับความว่างเปล่าที่กำลังจ้องมองมาที่เธอจากความลึกที่มากกว่าเดิม—ความว่างเปล่าที่ไม่ได้ต้องการจัดระเบียบ แต่ต้องการ 'กลืนกิน' ทุกสิ่งให้หายไปจากตัวตน
“ข้า... ยังไม่...” Anwen พยายามจะเปล่งเสียง แต่มันกลับกลายเป็นเพียงเสียงโลหะเสียดสีกันที่แหบพร่า ในขณะที่โลกทั้งใบกำลังถูกบีบอัดให้เหลือเพียงจุดเดียว และเธอคือจุดนั้น
--- Anwen ตกอยู่ท่ามกลางวิกฤตสูงสุดเมื่อร่างกายของเธอถูกบีบอัดจากแรงดันมหาศาลระหว่างเครื่องจักรโบราณใต้ดินและสิ่งลึกลับจากฟากฟ้า จนเกือบจะสูญเสียตัวตนและร่างเนื้อไปอย่างสิ้นเชิง