ตอนที่ 40 — เสียงเพรียกจากรอยแยกและคำเตือนจากเงามืด
กลิ่นไหม้ของสนิมและไอเย็นยะเยือกจากใต้ดินเริ่มแทรกซึมผ่านรอยแตกของพื้นไม้ Anwen ยืนนิ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ที่สั่นสะเทือนไม่หยุดหย่อน สายตาของเธอไม่ได้จดจ้องอยู่ที่กลุ่มเจ้าหน้าที่ราชสำนักที่กำลังทำตัวเป็นผู้คุมกฎอีกต่อไป แต่เธอกำลังมองดูสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นจริง—เถาวัลย์โลหะที่มีผิวสัมผัสราวกับเหล็กกล้าขัดเงาวับพุ่งทะยานขึ้นมาจากรอยแยกประดุจงูยักษ์ที่หิวโหย พวกมันไม่ได้เคลื่อนไหวอย่างไร้ทิศทาง แต่กลับมีจังหวะที่สอดประสานกับเสียง 'ตึก... ตึก... ตึก...' ที่ดังมาจากก้นบึ้งของโลก รากโลหะเหล่านั้นชอนไชเข้าไปในรอยแตกของเสาไม้และพันธนาการขาโต๊ะเอาไว้ด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ เปลี่ยนโครงสร้างของโรงเตี๊ยมที่เธอรักให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของกลไกโบราณที่กำลังตื่นจากการหลับใหล
“ถอยออกไป! ทุกคนถอยออกไป!” Anwen ตะโกนสุดเสียง เสียงของเธอกรีดผ่านความโกลาหลที่กำลังก่อตัวขึ้น ทหารวาลันที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุดชักดาบออกมาด้วยสัญชาตญาณ แต่มันเป็นความพยายามที่ดูไร้ค่าเมื่อคมดาบเหล็กกล้าปะทะเข้ากับเถาวัลย์โลหะ เสียงโลหะกระทบกันดังกังวานจนแสบแก้วหู ทหารผู้นั้นพบว่าดาบของเขาไม่สามารถสร้างรอยขีดข่วนใดๆ ให้กับรากเหล่านั้นได้เลย ราวกับเขากำลังฟันลงบนภูเขาหินที่ขยับเขยื้อนได้
“นี่มันเวทมนตร์ประเภทไหนกัน!” พันโทวาลันคำรามด้วยความตระหนก เขาพยายามสั่งการให้ทหารใช้โล่ป้องกัน แต่มันดูเหมือนการใช้เศษไม้กันพายุหมุน เถาวัลย์เหล่านั้นไม่ได้มุ่งเป้าที่จะสังหารมนุษย์ แต่มันกำลังทำหน้าที่ 'ยึดเกาะ' และ 'ปรับแต่ง' พื้นที่รอบข้างให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของเครื่องจักรโบราณที่กำลังขยายตัว
ท่ามกลางความวุ่นวายที่เพดานโรงเตี๊ยมเริ่มร่วงหล่นลงมาเป็นเศษปูนและไม้ Anwen รู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผดเผาจากรอยจารึกบนหน้าอก มันไม่ใช่ความเจ็บปวดที่ทำลายล้าง แต่มันคือความรู้สึกของการ 'เชื่อมต่อ' เธอสัมผัสได้ถึงความลื่นไหลของกระแสพลังงานที่ไหลผ่านรากโลหะเหล่านั้น มันคือภาษาเดียวกับที่กำลังเต้นอยู่ในเส้นเลือดของเธอ ความจริงที่ว่าเธอไม่ใช่แค่เจ้าของโรงเตี๊ยมที่คอยต้อนรับนักเดินทางอีกต่อไปเริ่มชัดเจนขึ้นในใจ—เธอคือส่วนหนึ่งของวงจรนี้
“Mistress Anwen! เราต้องหนี!” Granny Nessa วิ่งเข้ามาคว้าแขนเธอ แรงบีบที่สั่นเทาของหญิงชราทำให้ Anwen หลุดออกจากภวังค์แห่งการเชื่อมต่อ
“เราหนีไปไหนไม่ได้หรอก Nessa” Anwen ตอบด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบผิดปกติ ดวงตาของเธอมองตรงไปยังเถาวัลย์โลหะที่กำลังพันรอบเคาน์เตอร์ไม้ของเธอ “มันไม่ได้แค่มาเพื่อทำลาย... แต่มันกำลังสร้างบางอย่างขึ้นมาใหม่ และเราคือส่วนหนึ่งของมัน”
ทันใดนั้น เสียงคำรามลึกจากใต้ดินก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่เสียงกลไกฟันเฟือง แต่มันคือเสียงของบางสิ่งที่ 'มีชีวิต' และกำลังพยายามจะตะเกียกตะกายขึ้นมาผ่านช่องว่างที่เถาวัลย์โลหะได้เปิดทางไว้ แสงสีฟ้าหม่นเริ่มสว่างวาบขึ้นจากใต้รอยแยก บ่งบอกว่าสิ่งที่อยู่ลึกที่สุดกำลังจะมาถึงในไม่ช้า และโรงเตี๊ยมแห่งนี้จะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของพายุที่จะพัดถล่มทั้งอาณาจักร Castellane
ในมุมมืดของห้องโถง ชายปริศนาคนนั้นยังคงยืนอยู่ที่นั่น เขาไม่ได้เคลื่อนไหวเพื่อหนีตายเหมือนคนอื่นๆ สายตาของเขาจับจ้องมาที่ Anwen ด้วยความเข้าใจที่ลึกซึ้งและคำเตือนที่ไร้เสียง เขารู้ดีว่าสิ่งที่กำลังจะปรากฏขึ้นไม่ใช่แค่ภัยพิบัติ แต่มันคือการเปลี่ยนผ่านของยุคสมัยที่กำลังจะมาถึง
Anwen กำหมัดแน่น ความหวาดกลัวยังคงมีอยู่ ทว่าความมุ่งมั่นที่จะปกป้องความลับที่เธอแบกรับไว้กลับแข็งแกร่งกว่า เธอรู้ว่าเมื่อแสงสีฟ้าจากใต้ดินสว่างขึ้นจนถึงขีดสุด ความสงบสุขที่เธอพยายามสร้างมาตลอดชีวิตจะหายไปตลอดกาล และสิ่งที่กำลังจะตามมานั้น จะไม่ใช่เพียงแค่การเก็บภาษีหรือการตรวจสอบธรรมดา แต่มันคือจุดเริ่มต้นของสิ่งที่โลก Alcoron จะไม่มีวันลืมเลือน
--- เถาวัลย์โลหะปริศนาพุ่งทะยานขึ้นมาจากใต้ดินและเริ่มยึดครองโครงสร้างของโรงเตี๊ยมตามจังหวะเครื่องจักรโบราณ ขณะที่ Anwen เริ่มตระหนักว่ารอยจารึกในร่างของเธอกำลังเชื่อมต่อกับสิ่งที่กำลังตื่นขึ้น