ตอนที่ 38 — จังหวะที่ผิดเพี้ยนและรอยจารึกที่กรีดร้อง
กลิ่นไหม้จางๆ ของไม้โอ๊กที่ถูกความร้อนลนจนผิวกร้านยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ ผสมปนเปไปกับกลิ่นดินชื้นแฉะที่ลอยมาจากรอยแยกข้างนอก Anwen ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้เนื้อแข็งที่รอยขีดข่วนจากการซ่อมแซมยังไม่สม่ำเสมอนัก มือของเธอกำผ้าขี้ริ้วที่ชุ่มไปด้วยน้ำสบู่แน่นจนปลายนิ้วซีดขาว ไม่ใช่เพราะความเหนื่อยล้าจากการทำความสะอาด แต่เป็นเพราะความรู้สึกแสบร้อนที่เริ่มลามเลียจากใต้ผิวหนังบริเวณแผ่นหลังและลามขึ้นมาถึงต้นคอ
รอยจารึกโบราณที่ฝังอยู่ในร่างของเธอไม่ได้แค่สั่นสะเทือนเหมือนอย่างเคย แต่มันกำลัง 'เต้น' มันเป็นจังหวะที่ขัดแย้งกับจังหวะการเต้นของหัวใจมนุษย์ เป็นจังหวะที่หนักหน่วงและรัวเร็วราวกับเสียงกลองศึกที่ดังมาจากหุบเหวที่ไม่มีก้นบึ้ง ทุกครั้งที่จังหวะนั้นกระแทกเข้ามา Anwen รู้สึกเหมือนมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงลงในเส้นประสาท เธอต้องกัดริมฝีปากจนห่อเลือดเพื่อไม่ให้ส่งเสียงครางออกมาท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัดของโรงเตี๊ยมยามบ่าย
"คุณนาย... หน้าคุณซีดมากนะ" Fin เด็กหนุ่มคนครัวเดินเข้ามาใกล้ เขาถือถาดไม้เปล่าไว้ในมือ ดวงตาที่มักจะเรียบเฉยของเขาฉายแววกังวลอย่างปิดไม่มิด "ผมว่าควรไปพักข้างหลังก่อนไหม? หรือจะให้ผมไปตาม Granny Nessa มาดู?"
"ฉันไม่เป็นไร Fin" Anwen ตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่มันกลับสั่นพร่าจนเธอเองยังตกใจ "แค่... พักผ่อนน้อยไปหน่อย ไปดูหม้อซุปเถอะ อย่าให้แขกต้องรอนาน"
เธอมองตามแผ่นหลังของเด็กหนุ่มที่เดินกลับเข้าไปในครัว พลางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อหวังจะระงับอาการสั่น แต่แล้วความรู้สึกนั้นก็กลับทวีความรุนแรงขึ้น รอยจารึกใต้ผิวหนังของเธอไม่ได้ส่งเพียงความเจ็บปวด แต่มันกำลังส่ง 'ภาพ' และ 'ความรู้สึก' บางอย่างออกมา มันคือความรู้สึกของโลหะที่เย็นเฉียบ ความรู้สึกของเถาวัลย์ที่กำลังบิดเกลียว และความรู้สึกถึงบางสิ่งที่กำลังพยายามจะ 'แทรกตัว' ผ่านช่องว่างของมิติขึ้นมา
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นระเบียบก็ดังขึ้นจากด้านนอก ไม่ใช่เสียงฝีเท้าของนักเดินทางที่เดินโซเซด้วยความเหนื่อยล้า แต่มันคือจังหวะของรองเท้าบูทหนังชั้นดีที่กระทบกับพื้นถนนอย่างมั่นคง ทหาร!
Anwen รู้สึกได้ถึงมวลอากาศที่เปลี่ยนไป รอยจารึกในตัวเธอตอบสนองต่อการมาเยือนนั้นด้วยการกระตุกอย่างรุนแรงจนเธอต้องคว้าขอบเคาน์เตอร์ไว้เพื่อไม่ให้ทรุดลงไป ประตูโรงเตี๊ยมถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยไม่ต้องรอการอนุญาต กลิ่นของน้ำมันขัดรองเท้าและเกราะเหล็กพุ่งเข้าปะทะจมูก พร้อมกับการปรากฏตัวของชายในชุดเครื่องแบบขุนนางเต็มยศที่ดูเคร่งขรึมและน่าเกรงขาม
ไม่ใช่เซอร์ คาสเซียน แต่เป็นนายทหารระดับสูงคนใหม่ที่มีดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยว เขากวาดสายตามองไปรอบๆ โรงเตี๊ยมที่ดูทรุดโทรมและเต็มไปด้วยร่องรอยการซ่อมแซม ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ Anwen "Mistress Anwen ใช่หรือไม่?" เสียงของเขาเย็นชาและไม่มีความยืดหยุ่นแม้แต่น้อย "ข้าคือพันโทวาลัน จากกองกำลังรักษาความสงบของราชสำนัก เราได้รับคำสั่งให้มาตรวจสอบความผิดปกติทางธรณีวิทยาและพฤติกรรมที่น่าสงสัยในเขตนี้"
"ฉันก็แค่เจ้าของโรงเตี๊ยมที่กำลังพยายามซ่อมแซมบ้านของตัวเองค่ะ ท่านพันโท" Anwen ตอบพลางพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แม้ว่าในหัวของเธอตอนนี้จะมีเสียงคำรามของเครื่องจักรดังระงม "ความผิดปกติที่ว่าคืออะไรกัน?"
วาลันไม่ตอบคำถามในทันที เขาเดินข้ามธรณีประตูเข้ามาข้างใน เสียงเกราะของเขาดังก้องไปทั่วห้องโถงที่เงียบสงัด "ความผิดปกติที่ทำให้พืชพรรณรอบๆ โรงเตี๊ยมนี้เริ่มกลายเป็นสีดำและเหี่ยวเฉาภายในคืนเดียว และทำให้สัตว์เลี้ยงของชาวบ้านคลุ้มคลั่งราวกับถูกวิญญาณร้ายสิงสู่... รวมถึง 'ความร้อน' ที่แผ่ออกมาจากใต้พื้นดินแห่งนี้"
คำพูดของเขาเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจ Anwen รู้ดีว่าสิ่งที่เขากล่าวไม่ใช่เรื่องโกหก เถาวัลย์โลหะที่เธอเห็นเมื่อวันก่อนไม่ได้เป็นเพียงแค่ความฝัน แต่มันคือจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงที่ไม่อาจย้อนกลับได้ และตอนนี้ รัฐบาลกำลังเริ่มได้กลิ่น
"เราจะทำการตรวจสอบทุกตารางนิ้วของที่นี่" วาลันกล่าวต่อ พร้อมกับส่งสัญญาณให้ทหารสองนายที่ตามหลังมาเริ่มวางอุปกรณ์ตรวจวัดและคบเพลิง "หากพบว่ามีการซุกซ่อนสิ่งผิดกฎหมาย หรือมีการกระทำใดๆ ที่เกี่ยวข้องกับการขุดเจาะโดยไม่ได้รับอนุญาต โรงเตี๊ยมแห่งนี้จะถูกปิดและถูกยึดเป็นของหลวงทันที"
Anwen รู้สึกถึงความร้อนที่พุ่งพล่านขึ้นมาที่หน้าอก รอยจารึกกำลังตอบสนองต่อความขัดแย้งนี้ มันกำลังกรีดร้อง ราวกับจะบอกว่าพวกเขากำลังเดินเข้าใกล้ 'หัวใจ' ของพายุมากเกินไป ทันใดนั้นเอง พื้นดินใต้เท้าของเธอก็สั่นสะเทือน—ไม่ใช่การสั่นสะเทือนแบบแผ่นดินไหวทั่วไป แต่มันเป็นจังหวะ 'ตึก... ตึก...' ที่หนักแน่นและมั่นคง เหมือนเสียงหัวใจของยักษ์ที่กำลังตื่นจากการหลับใหล
ทหารที่กำลังวางอุปกรณ์ชะงักงัน วาลันขมวดคิ้วแน่น "นั่นมันอะไรกัน?"
"แค่เสียงสะท้อนจากใต้ดินน่ะค่ะ" Anwen รีบแทรกขึ้น พยายามปกปิดอาการสั่นเทาของมือ "ที่นี่อยู่ใกล้รอยแยกเก่า พื้นดินมันไม่ค่อยมั่นคงเท่าไหร่"
แต่ความพยายามของเธอสูญเปล่า แรงสั่นสะเทือนครั้งนั้นแรงกว่าครั้งไหนๆ มันรุนแรงจนแจกันบนชั้นวางร่วงลงมาแตกกระจาย และที่น่าสะพรึงกลัวกว่านั้นคือ เสียงกรีดร้องของโลหะที่เสียดสีกันดังมาจากใต้พื้นไม้โรงเตี๊ยม มันเป็นเสียงที่แหลมสูงจนทำให้คนฟังรู้สึกปวดฟันและคลื่นไส้
ทันใดนั้น รอยแตกเล็กๆ เริ่มปรากฏขึ้นที่มุมห้องโถง แต่มันไม่ใช่รอยแตกของดินหรือไม้ แต่มันคือรอยแตกที่มีแสงสีฟ้าจางๆ ลอดออกมา และจากรอยแตกนั้นเอง สิ่งที่ทำให้ Anwen ต้องเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัวก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้น... มันคือปลายยอดของเถาวัลย์โลหะที่ขรุขระและเย็นเยียบ มันไม่ได้พุ่งขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งเหมือนครั้งก่อน แต่มันกำลัง 'แทรกซึม' ขึ้นมาอย่างช้าๆ ราวกับรากไม้ที่กำลังหาทางไปสู่แสงสว่าง
"นั่นมันอะไรน่ะ!" ทหารนายหนึ่งตะโกนด้วยความตระหนก พยายามจะชักดาบออกมา
"อย่าแตะต้องมัน!" Anwen ตะโกนออกไปโดยสัญชาตญาณ แต่เสียงของเธอกลับถูกกลืนหายไปด้วยเสียงคำรามที่ดังมาจากใต้ดิน แรงสั่นสะเทือนครั้งใหญ่ทำให้แสงจากคบเพลิงวูบไหว และในจังหวะที่ความมืดเข้าครอบคลุมชั่วขณะ Anwen เห็นเงาของบางสิ่งที่ใหญ่โตและซับซ้อนกว่าเถาวัลย์ กำลังเคลื่อนไหวอยู่ใต้พื้นดินที่เธอยืนอยู่
รอยจารึกในร่างของเธอไม่ได้แค่สั่นอีกต่อไป แต่มันเริ่ม 'แผ่ความร้อน' ออกมาจนเธอรู้สึกเหมือนผิวหนังกำลังจะปริแตก เธอทรุดเข่าลงกับพื้นไม้ มือข้างหนึ่งกุมหน้าอก อีกข้างหนึ่งพยายามคว้าขอบเคาน์เตอร์ไว้ ท่ามกลางความโกลาหลของทหารที่เริ่มเตรียมการสู้รบกับสิ่งที่มองไม่เห็น
สายตาของวาลันที่มองมายังเธอเต็มไปด้วยความสงสัยและระแวง เขาไม่ได้มองว่าเธอเป็นเพียงเหยื่อของเหตุการณ์ แต่เขามองว่าเธอคือ 'ต้นเหตุ' ของความวุ่นวายทั้งหมดนี้ "เจ้า... เจ้าทำอะไรกับที่นี่กันแน่ Mistress Anwen?" เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยคำขู่
Anwen ไม่มีแรงจะตอบ เธอทำได้เพียงมองดูเถาวัลย์โลหะที่เริ่มพันรอบขาโต๊ะและเก้าอี้ ราวกับว่าโรงเตี๊ยมแห่งนี้กำลังถูกกลืนกินโดยเครื่องจักรโบราณที่อยู่เบื้องล่าง และในวินาทีนั้นเอง เธอตระหนักได้ว่า ความลับที่เธอพยายามปกป้องไม่ได้อยู่ในห้องใต้ดินอีกต่อไป แต่มันกำลังไหลเวียนอยู่ในเลือดและเนื้อเยื่อของเธอเอง และมันกำลังจะระเบิดออกมาเพื่อเปิดเผยความจริงที่โลกไม่พร้อมจะรับมือ
--- Anwen ต้องเผชิญกับการตรวจค้นอย่างเข้มงวดจากทหารราชสำนักที่นำโดยพันโทวาลัน ขณะที่รอยจารึกในตัวเธอเริ่มตอบสนองต่อจังหวะการตื่นขึ้นของเครื่องจักรโบราณใต้ดิน ส่งผลให้เถาวัลย์โลหะเริ่มแทรกซึมขึ้นมาสู่พื้นผิวโรงเตี๊ยมอย่างน่าสะพรึงกลัว