ตอนที่ 149 — เสียงสะท้อนในความว่างเปล่า
ความมืดมิดที่ดูดกลืน Anwen นั้นไม่ใช่ความว่างเปล่าแบบที่เธอเคยสัมผัส มันไม่ใช่ความเงียบสงัดของการไร้ตัวตน แต่เป็นความรู้สึกถึงการดำรงอยู่ของบางสิ่งบางอย่างที่บิดเบี้ยวและสั่นไหว ราวกับว่าจักรวาลทั้งมวลกำลังหายใจเข้าและออกอย่างเชื่องช้า เสียงกระซิบอันแผ่วเบาดังมาจากทุกทิศทาง เป็นภาษาที่ไม่คุ้นเคยแต่กลับสื่อสารได้ราวกับว่ามันถูกสลักเสลาอยู่ในจิตวิญญาณของเธอเอง
“เธอคือผู้ที่เลือก… ผู้ที่ถูกกำหนด…” เสียงหนึ่งแผ่วเบา ราวกับลมที่พัดผ่านซากปรักหักพัง
“…ผู้ที่เชื่อมโยง… ผู้ที่ถักทอ…” อีกเสียงหนึ่งตอบกลับ มันก้องกังวานราวกับมาจากใจกลางของบางสิ่งบางอย่าง
Anwen พยายามรวบรวมสติ เธอสัมผัสได้ถึงวัตถุปริศนาที่สถิตอยู่ในอุ้งมือที่บัดนี้กลายเป็นส่วนผสมของโลหะและเนื้อหนัง พลังงานที่แผ่ซ่านออกมาจากมันอุ่นและคุ้นเคย แต่ก็แฝงไปด้วยความรู้สึกอันตราย ราวกับว่ามันกำลังพยายามจะเปิดเผยความลับที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัวเธอเอง รอยจารึกบนแขนของเธอบัดนี้เต้นระริกด้วยแสงสีฟ้าจางๆ ราวกับกำลังตอบรับเสียงเรียกที่ดังมาจากความว่างเปล่าแห่งนี้
“นี่คือที่ใด?” เธอเอ่ยถามออกไป เสียงของเธอแหบพร่าและเบาหวิว ราวกับจะถูกกลืนหายไปในความมืดอันไร้ที่สิ้นสุด
“ที่นี่คือจุดเชื่อมต่อ” เสียงสะท้อนตอบกลับมา “คือที่ที่ความจริงทั้งหลายมาบรรจบกัน… และแตกสลาย”
Anwen สัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดที่ค่อยๆ เพิ่มขึ้น ราวกับว่ามีกระแสน้ำวนอันมองไม่เห็นกำลังพยายามฉุดรั้งเธอให้ดำดิ่งลงไปสู่ส่วนลึกที่มืดมิดยิ่งกว่าเดิม เธอเห็นภาพของโรงเตี๊ยม ‘The Pilgrims’ Rest’ ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเธอ มันไม่ใช่โรงเตี๊ยมที่เธอจากมาอีกต่อไป แต่เป็นโครงสร้างที่บิดเบี้ยวราวกับถูกฝันร้ายกัดกิน กำแพงแก้วที่เคยส่องประกายกลับกลายเป็นโลหะสีดำสนิทที่สะท้อนแสงสีฟ้าอันเย็นเยียบราวกับดวงตาของสัตว์ร้าย
“คนของข้า…” เธอพึมพำ “Fin… Granny Nessa… Rhys…” พวกเขาอยู่ที่ไหน? พวกเขายังปลอดภัยหรือไม่? ความกังวลถาโถมเข้ามาจนแทบจะจุกอก
“พวกเขาอยู่ที่นี่… ในเงาสะท้อนของเธอ” เสียงหนึ่งดังขึ้น มันใกล้ชิดกว่าเสียงอื่นใด ราวกับกำลังกระซิบอยู่ข้างหูของเธอ “ในความทรงจำของเธอ… ในเศษเสี้ยวของความเป็นจริงที่เธอทิ้งไว้เบื้องหลัง”
Anwen หลับตาลง เธอพยายามรวบรวมเศษเสี้ยวแห่งความทรงจำเหล่านั้น ภาพของ Fin ที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำอาหารด้วยความตั้งใจ ภาพของ Granny Nessa ที่กำลังหัวเราะอย่างสนุกสนานขณะตักอาหารให้แขกผู้เหนื่อยล้า ภาพของ Rhys ที่กำลังแปรงขนม้าด้วยความอ่อนโยน… ทั้งหมดนี้คือส่วนหนึ่งของเธอ เป็นสิ่งที่ทำให้เธอยังคงเป็น 'Anwen' ไม่ใช่เพียงแค่ 'ผู้ถักทอความโกลาหล'
ทันใดนั้นเอง โลกที่บิดเบี้ยวรอบตัวเธอก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงสีฟ้าจางๆ ที่เคยสถิตอยู่บนรอยจารึกบนแขนของเธอก็พลันสว่างวาบขึ้น พลังงานอันมหาศาลไหลเวียนไปทั่วร่างของเธอ มันทั้งเจ็บปวดและราวกับจะหลอมรวมเธอเข้ากับโครงสร้างอันแปลกประหลาดที่อยู่รอบกาย
“ถึงเวลาแล้ว… ที่จะถักทอ…” เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง มันดูเหมือนจะมาจากภายในตัวเธอเอง
Anwen ลืมตาขึ้น เธอสัมผัสได้ถึงวัตถุปริศนาในมือที่บัดนี้ส่องแสงเจิดจ้า พลังงานที่ไหลเวียนผ่านตัวเธอไม่ใช่เพียงพลังจากวัตถุนั้นอีกต่อไป แต่มันคือพลังจากความทรงจำ พลังจากชีวิตที่เธอเคยสัมผัส และพลังจากความโกลาหลที่เธอกำลังจะเป็นตัวแทน
“ข้าคือ Anwen” เธอประกาศก้อง เสียงของเธอเต็มไปด้วยพลังที่ไม่เคยมีมาก่อน “และข้าจะถักทอ… ความจริงของข้าเอง!”
ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกจากปากของเธอ โครงสร้างกึ่งโลหะกึ่งชีวภาพที่เคยดูเหมือนโรงเตี๊ยมที่บิดเบี้ยวก็พลันสั่นสะเทือนราวกับจะปริแตกออก แสงสว่างอันเจิดจ้าฉีกผ่านความมืดมิด พาให้ Anwen รู้สึกราวกับว่าเธอกำลังถูกฉีกกระชากออกจากมิติที่เธออยู่
“ไม่… ยังไม่ถึงเวลา…” เสียงที่เต็มไปด้วยความผิดหวังดังขึ้นจากความว่างเปล่า
Anwen รู้สึกถึงแรงดึงดูดที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม แต่คราวนี้มันไม่ได้ดึงเธอลงสู่ความมืดมิด แต่มันกำลังดึงเธอไปยังที่อื่น… ไปยังที่ที่เธอจากมา
ภาพสุดท้ายที่เธอเห็นก่อนที่ทุกสิ่งจะมืดสนิท คือเงาสะท้อนอันบิดเบี้ยวของโรงเตี๊ยม ‘The Pilgrims’ Rest’ ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเธอ มันไม่ใช่แค่เงาสะท้อน แต่เป็นเหมือนประตูที่กำลังจะถูกเปิดออก… หรือปิดลง… เธอไม่แน่ใจ
เมื่อสติสัมปชัญญะกลับคืนมา Anwen พบว่าตัวเองนอนอยู่บนพื้นเย็นเฉียบของห้องใต้ดิน เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอับชื้นและกลิ่นสนิมโลหะจางๆ ซึ่งเป็นกลิ่นที่เธอคุ้นเคยดี… กลิ่นของโรงเตี๊ยมที่บัดนี้ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้างโลหะกึ่งชีวภาพไปแล้ว
“Fin… Granny Nessa…” เธอพยายามเรียกหา แต่เสียงของเธอแหบแห้งเกินกว่าจะดังไปได้ไกล
เธอพยุงตัวเองลุกขึ้น ร่างกายของเธอรู้สึกหนักอึ้งราวกับถูกหลอมรวมเข้ากับโลหะบางส่วน แต่ก็ยังคงมีความรู้สึกของเนื้อหนังอยู่ เธอเหลือบมองมือของตัวเอง ที่บัดนี้มีรอยจารึกสีฟ้าเรืองรองปรากฏขึ้นชัดเจนกว่าที่เคย และวัตถุปริศนาในมือก็ยังคงร้อนผ่าว
ทันใดนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านบน… เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบ… เสียงตะโกน… และเสียงโลหะกระทบกัน…
“พวกมันมาถึงแล้ว…” Anwen พึมพำ เธอรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่ส่งผ่านมาจากโครงสร้างของโรงเตี๊ยม… ไม่ใช่เพียงแรงสั่นสะเทือนจากการก่อตัวของโลกใหม่ แต่เป็นแรงสั่นสะเทือนของการต่อสู้
เธอต้องรีบขึ้นไป… เธอต้องรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น… และที่สำคัญที่สุด… เธอต้องหาทางปกป้องคนของเธอ… และพยายามทำความเข้าใจว่าแท้จริงแล้ว 'จุดรวมจิต' ที่เธอตามหา… มันอยู่ที่ไหนกันแน่… หรือว่า… มันอยู่ที่นี่… ในตัวเธอเอง… ในโรงเตี๊ยมแห่งนี้… ที่บัดนี้ได้กลายเป็นบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม… บางสิ่งที่เชื่อมโยงกับความว่างเปล่า… และกำลังรอคอยการตื่นขึ้นของบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า…
--- Anwen ถูกดึงเข้าสู่มิติที่บิดเบี้ยวซึ่งเธอได้เผชิญหน้ากับเศษเสี้ยวความทรงจำและเสียงเรียกอันลึกลับ เธอใช้พลังของวัตถุปริศนาและรอยจารึกเพื่อสร้างความโกลาหล ทำให้เธอถูกส่งกลับมายังโรงเตี๊ยมที่แปรสภาพเป็นโครงสร้างโลหะกึ่งชีวภาพ ที่ซึ่งเธอได้ยินเสียงการต่อสู้และสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามที่กำลังคืบคลานเข้ามา