ตอนที่ 148 — เสียงกระซิบจากเงาสะท้อน
ความรู้สึกอึดอัดก่อตัวขึ้นในอกของ Anwen ราวกับมีก้อนหินทับถมอยู่ภายใน เธอเพิ่งถูกดึงออกจากโลกที่บิดเบี้ยวกลับมายังโรงเตี๊ยมของเธออีกครั้ง แต่มันไม่ใช่โรงเตี๊ยมที่เธอจากไปอีกต่อไป ผนังไม้โอ๊คเก่าแก่ที่เคยอบอุ่นด้วยแสงไฟจากเตาผิง บัดนี้กลับกลายเป็นโครงสร้างโลหะเงาวับที่สะท้อนแสงสลัวจากภายนอกราวกับกระจกเงาขนาดมหึมา กลิ่นอายของความเก่าแก่และกลิ่นอายที่คุ้นเคยถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอับชื้นของโลหะที่เย็นยะเยือกและกลิ่นโอโซนจางๆ ที่บ่งบอกถึงพลังงานที่ยังคงคุกรุ่นอยู่
"ท่านหญิง Anwen?" เสียงที่แหบพร่าของ Rhys ดังขึ้นมาจากมุมหนึ่งของห้องโถงใหญ่ที่บัดนี้แปรสภาพไปจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ เขาขยับตัวอย่างเชื่องช้า ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจและไม่เข้าใจต่อสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
Anwen หันไปมอง Rhys ร่างกายของเขาเองก็เริ่มแสดงสัญญาณของการเปลี่ยนแปลงเช่นกัน ผิวหนังบางส่วนของเขาถูกแทนที่ด้วยแผ่นโลหะสีเงินวาวที่ส่องประกายภายใต้แสงสลัว ราวกับถูกปลูกถ่ายเข้าไปอย่างแนบเนียน “Rhys… เจ้า… เจ้าไม่เป็นไรนะ?” เสียงของเธอแหบพร่ากว่าที่เคย ราวกับเส้นเสียงของเธอเองก็กำลังถูกขัดเกลาด้วยโลหะเช่นกัน
Rhys ส่ายหน้าช้าๆ “ข้า… ข้าไม่แน่ใจขอรับ ท่านหญิง สิ่งที่เกิดขึ้น… มัน… มันเหมือนฝันร้าย” เขาพยายามกุมมือของตนเอง แต่กลับพบว่านิ้วมือของเขาบางส่วนถูกแทนที่ด้วยกรงเล็บโลหะที่แหลมคม “โรงเตี๊ยมของเรา… มัน… มันกลายเป็น…”
“มันเปลี่ยนไปแล้ว Rhys” Anwen กล่าวเสียงเรียบ แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความสั่นสะเทือน เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ภายในโครงสร้างนี้ พลังงานที่เธอคุ้นเคยดีจากประสบการณ์ในมิติที่บิดเบี้ยว พลังงานที่เชื่อมโยงกับเครื่องจักรโบราณและ 'ผู้เก็บเกี่ยว' ที่พยายามจะจัดระเบียบทุกสิ่งให้เป็นหนึ่งเดียว
"เสียงนั่น…" Granny Nessa เอ่ยขึ้นเสียงสั่นเครือจากอีกมุมหนึ่ง เธอพยายามยืนหยัดด้วยขาที่เริ่มมีลักษณะคล้ายเกลียวโลหะ "เสียงที่ดังมาจากใต้ดิน… มันกำลังจะกลับมาอีกครั้ง"
Anwen หลับตาลง พยายามรวบรวมสติและประมวลผลข้อมูลที่ถาโถมเข้ามา เสียงเพรียกจากความว่างเปล่าที่เธอสัมผัสได้ก่อนจะถูกดึงเข้ามาในมิตินี้… มันยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ มันเชื่อมโยงกับวัตถุปริศนาในมือของเธอ รอยจารึกในร่างของเธอ และตอนนี้… มันก็เชื่อมโยงกับโรงเตี๊ยมที่แปรสภาพไปแห่งนี้
"มันไม่ใช่แค่เสียงเพรียกอีกต่อไปแล้ว" Anwen กล่าวขณะที่ลืมตาขึ้น ดวงตาของเธอที่เคยอบอุ่น บัดนี้กลับสะท้อนแสงโลหะเย็นเยียบ "มันคือการเตือน… การเตือนว่าบางสิ่งกำลังจะเกิดขึ้น"
Fin เด็กหนุ่มคนครัวที่ปกติเงียบขรึม บัดนี้กลับมีแผ่นโลหะบางส่วนปกคลุมแขนทั้งสองข้างของเขา เขากุมวัตถุปริศนาที่ Anwen ถือไว้ในมือด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง “ท่านหญิง… วัตถุนี้… มัน… มันสั่น… เหมือนจะตอบสนองต่อ… ต่อเสียงนั้น”
Anwen มองวัตถุปริศนาในมือของเธอ มันเป็นแท่งโลหะสีดำสนิทที่เย็นยะเยือกเมื่อสัมผัส เมื่อ Anwen เอื้อมมือไปสัมผัส รอยจารึกที่ฝังลึกอยู่ในร่างกายของเธอก็เริ่มเรืองแสงขึ้นจางๆ ราวกับกำลังตอบรับสัญญาณบางอย่างที่มองไม่เห็น
“วัตถุนี้… มันคืออะไรกันแน่?” Rhys ถามเสียงสั่น
Anwen ส่ายหน้าช้าๆ “ข้าไม่แน่ใจ… แต่ข้าคิดว่ามันคือสิ่งที่จะช่วยให้เรารอด… หรือไม่ก็… เป็นกุญแจที่จะเปิดประตูสู่หายนะ” เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “เสียงเพรียกจากความว่างเปล่า… มันบอกให้เราไปที่ 'จุดรวมจิต'… ที่นั่นคือที่เดียวที่เราจะหาคำตอบได้”
ทันใดนั้น พื้นโรงเตี๊ยมก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงคำรามที่ดังมาจากใต้ดินทวีความรุนแรงขึ้น มันไม่ใช่เสียงของเครื่องจักรอีกต่อไป แต่เป็นเสียงของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่กำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน รอยแยกขนาดใหญ่เริ่มปรากฏขึ้นบนพื้นโลหะของโรงเตี๊ยม เผยให้เห็นแสงสีฟ้าสว่างวาบที่พุ่งออกมาจากเบื้องล่าง
"ดูนั่นสิ!" Granny Nessa ตะโกนพลางชี้ไปยังเงาสะท้อนที่ปรากฏขึ้นบนผนังโลหะของโรงเตี๊ยม มันไม่ใช่เงาของพวกเขา แต่เป็นเงาสะท้อนของโรงเตี๊ยมโบราณที่ผุพัง… โรงเตี๊ยมที่พวกเขาจากมา… โรงเตี๊ยมที่ควรจะถูกทำลายไปแล้ว
เงาสะท้อนนั้นเริ่มขยายใหญ่ขึ้น มันไม่ใช่แค่เงาอีกต่อไป แต่มันกำลังกลืนกินโรงเตี๊ยมปัจจุบันของพวกเขา ราวกับกำลังดูดกลืนทุกสิ่งทุกอย่างเข้าไปในมิติที่บิดเบี้ยว
Anwen รู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดมหาศาลที่พยายามจะฉุดรั้งเธอเข้าไปในเงาสะท้อนนั้น รอยจารึกในร่างของเธอเริ่มเรืองแสงเจิดจ้าขึ้น แรงดึงดูดนั้นเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ จนเธอแทบจะยืนหยัดไม่ไหว
"ท่านหญิง!" Rhys ตะโกน พยายามจะคว้ามือเธอไว้ แต่ก็ถูกแรงดึงดูดนั้นผลักออกไป
"ข้าต้องไป…" Anwen กล่าว เสียงของเธอขาดห้วงเมื่อร่างของเธอเริ่มลอยขึ้น เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกของมิติที่กำลังจะกลืนกินเธอ… มิติที่เชื่อมโยงกับเงาสะท้อนของโรงเตี๊ยมโบราณ และเสียงเพรียกจากความว่างเปล่าที่กำลังรอคอยเธออยู่
"ข้าจะกลับมา…" เธอพึมพำเป็นคำสุดท้าย ก่อนที่แสงสว่างอันเจิดจ้าจากเงาสะท้อนจะกลืนกินร่างของเธอไปจนหมดสิ้น ทิ้งไว้เพียง Rhys, Granny Nessa และ Fin ที่ยืนมองด้วยความตื่นตระหนก ต่อหน้าภัยคุกคามที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ และความว่างเปล่าที่กำลังคืบคลานเข้ามากลืนกินทุกสิ่ง
RYS10 · ปลายฤดูใบไม้ร่วง · เดือนสโนว์เรน · วันที่ 28
การเก็บภาษีถนนหลวงที่หนาแน่นขึ้นและขุนนางที่กดขี่ประชาชนเริ่มก่อให้เกิดความตึงเครียดที่มองเห็นได้ชัดเจนในหมู่พ่อค้าและชาวนาที่สัญจรไปมาตามทางหลวงใหญ่ แม้ว่าโรงเตี๊ยม 'The Pilgrims' Rest' จะยังคงเป็นจุดพักที่สำคัญ แต่บรรยากาศที่เคยอบอุ่นและเป็นมิตรกลับถูกแทนที่ด้วยความหวาดระแวงและความไม่แน่นอนที่กำลังแผ่ขยายไปทั่วราชอาณาจักร Castellane
--- Anwen ถูกดึงกลับมายังโรงเตี๊ยมที่บัดนี้แปรสภาพเป็นโครงสร้างโลหะกึ่งชีวภาพพร้อมกับคนสนิท เธอสัมผัสได้ถึงเสียงเพรียกจากความว่างเปล่าที่เชื่อมโยงกับวัตถุปริศนาและรอยจารึกในร่าง เมื่อเงาสะท้อนของโรงเตี๊ยมโบราณปรากฏขึ้นและเริ่มกลืนกินทุกสิ่ง Anwen ก็ถูกดูดเข้าไปในมิติที่บิดเบี้ยว ทิ้งให้คนสนิทเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าที่กำลังคืบคลานเข้ามา