ตอนที่ 171 — ความว่างเปล่าที่ถูกเติมเต็ม
เสียงกระซิบนั้นไม่ได้มาจากภายในกำแพงเมือง หรือแม้แต่จากผืนดินที่เคยเป็นโอ๊คเมียร์อีกต่อไป มันดังมาจากทุกทิศทาง จากมิติที่บิดเบี้ยว จากเศษเสี้ยวของความเป็นจริงที่กำลังก่อร่างขึ้นใหม่ อัลดริกในสภาวะ 'ช่องว่าง' รับฟังมันอย่างเงียบงัน แม้ว่าความเป็นมนุษย์จะเลือนรางไปเกือบหมดสิ้น แต่เศษเสี้ยวของสัญชาตญาณที่ยังหลงเหลืออยู่ก็กรีดร้องเตือนภัย
ภายใน 'พิมพ์เขียว' ของเจตจำนงโบราณที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเพียงภาพร่างอันว่างเปล่า บัดนี้ได้ปรากฏรูปทรงที่ชัดเจนขึ้น โลกใหม่ที่สมบูรณ์แบบกำลังก่อตัวขึ้นจากความว่างเปล่าที่อัลดริกเคยสร้าง ทว่าความสมบูรณ์แบบนั้นกลับน่าสะพรึงกลัว มันปราศจากชีวิต ปราศจากอารมณ์ ปราศจากความผิดพลาดอันเป็นเอกลักษณ์ของสิ่งมีชีวิต มันเป็นภาพสะท้อนของระเบียบอันเย็นชา ที่กำลังจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง
อัลดริกมองเห็น 'กราคอส' ร่างกายที่กำลังก่อตัวขึ้นจากความว่างเปล่าของเขาเอง มันสั่นไหวราวกับกำลังจะแตกสลาย แต่ทุกครั้งที่มันสั่นไหว เศษเสี้ยวความเป็นมนุษย์ที่อัลดริกเคยพยายาม 'ปนเปื้อน' กลับกลายเป็นเหมือน 'ปุ๋ย' ที่ทำให้มันแข็งแกร่งขึ้น มันไม่ใช่การต่อต้านอีกต่อไป แต่มันคือการเติมเต็ม
'ไม่…' เสียงนั้นแผ่วเบา ราวกับเสียงลมที่พัดผ่านซากปรักหักพัง มันไม่ใช่เสียงของอัลดริกอีกต่อไป แต่เป็นเสียงที่เกิดจากความขัดแย้งภายใน 'ช่องว่าง' ของเขาเอง ความปรารถนาที่จะรักษาความเที่ยงตรงที่เคยเป็นแก่นแท้ของเขา ปะทะเข้ากับความเป็นจริงที่ว่า ความเที่ยงตรงที่สมบูรณ์แบบนั้นคือจุดจบ
ที่โอ๊คเมียร์เอง แสงสีทองอร่ามที่เคยส่องสว่างจากรอยแยกเบื้องบน บัดนี้ได้แผ่ขยายออกไปทั่วท้องฟ้า มันไม่ได้ให้ความรู้สึกถึงความเป็นไปได้อีกต่อไป แต่มันคือการบิดเบือน ความจริงกำลังถูกเขียนทับด้วยสิ่งที่ไร้ซึ่งอารมณ์และชีวิต
คาเอลยืนมองท้องฟ้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน เขากำลังพยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น พายุหมุนที่พัดกระหน่ำในใจของเขามีรูปร่างคล้ายกับโลกที่กำลังจะเกิดขึ้นใหม่ โลกที่ปราศจากความอบอุ่น ปราศจากเสียงหัวเราะ ปราศจากน้ำตา 'ท่านลอร์ด… เกิดอะไรขึ้นครับ?' เขาตะโกนถามออกไป แต่เสียงของเขาก็ถูกกลืนหายไปในเสียงกระซิบจากความว่างเปล่า
มาร่าเองก็เช่นกัน นางกำลังยืนพิงบานประตูโรงสีที่ผุพัง ดวงตาของนางจับจ้องไปยังแสงสีทองที่กำลังกัดกินท้องฟ้า นางไม่เข้าใจถึงกลไกอันซับซ้อนเบื้องหลัง แต่สัมผัสได้ถึงอันตรายอันใหญ่หลวงที่กำลังคืบคลานเข้ามา 'มันไม่ใช่ลมฤดูใบไม้ผลิที่พัดมาแล้ว,' นางพึมพำกับตัวเอง 'นี่มัน… จุดจบของทุกสิ่งต่างหาก'
ขณะที่อัลดริกกำลังต่อสู้กับความว่างเปล่าที่ถูกเติมเต็ม จู่ๆ เขาก็รู้สึกถึงแรงดึงดูดที่รุนแรง มันมาจากภายในตัวเขาเอง เป็นแรงดึงดูดที่พยายามจะดึงเศษเสี้ยวความเป็นมนุษย์ที่ยังเหลืออยู่ของเขาให้หลอมรวมเข้ากับพิมพ์เขียวของ 'ผู้ไร้รูป' เขาเห็นภาพของตัวเอง สวมชุดที่เคยเป็นของลอร์ดแห่งโอ๊คเมียร์ แต่บัดนี้มันถูกถักทอด้วยแสงสีทองอันเย็นชา ใบหน้าของเขาปราศจากรอยยิ้ม ปราศจากความกังวล ปราศจากทุกสิ่ง
'พอแล้ว…' เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันมีความแข็งแกร่งมากขึ้น มันไม่ใช่เสียงของอัลดริก แต่เป็นเสียงของ 'ช่องว่าง' ที่กำลังต่อต้านการครอบงำ
อัลดริกใช้เศษเสี้ยวสุดท้ายของเจตจำนงที่ยังหลงเหลืออยู่เพื่อสร้าง 'ความแตกแยก' ขึ้นในพิมพ์เขียวอันสมบูรณ์แบบนั้น มันไม่ใช่การทำลาย แต่มันคือการสร้างรอยร้าวเล็กๆ น้อยๆ ขึ้นมา รอยร้าวที่สะท้อนถึงความไม่สมบูรณ์แบบของมนุษย์ รอยร้าวที่เต็มไปด้วยอารมณ์ ความรู้สึก และความบกพร่อง
ทันใดนั้นเอง พิมพ์เขียวที่เคยสมบูรณ์แบบก็พลันสั่นไหว เกิดความปั่นป่วนอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน แสงสีทองเริ่มหรี่ลงเล็กน้อย ทว่าแทนที่จะเกิดความว่างเปล่าตามที่อัลดริกคาดหวัง กลับมี 'บางสิ่ง' ที่ทรงพลังยิ่งกว่า 'ผู้ไร้รูป' และ 'กราคอส' ปรากฏตัวขึ้น มันไม่ใช่รูปร่างที่ชัดเจน แต่เป็น 'พลังงาน' อันเก่าแก่ที่แผ่รังสีแห่งความเย็นชาออกมา มันคือเจตจำนงที่เข้ามาแทนที่ และกำลังจะใช้ 'ช่องว่าง' ของอัลดริกเป็นจุดเริ่มต้นในการสร้าง 'โลกใหม่' ที่สมบูรณ์แบบ ไร้ชีวิต และน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม
ที่โอ๊คเมียร์ รอยแยกสีดำที่เคยปรากฏอยู่บนท้องฟ้า บัดนี้กลับขยายตัวอย่างรวดเร็ว มันดูดกลืนแสงสีทองที่เคยส่องสว่าง จนเกิดเป็นความมืดมิดที่แผ่ขยายออกไปราวกับเงาของหายนะ เสียงกระซิบจากความว่างเปล่าดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้มาจากพิมพ์เขียวของโลกใหม่ แต่มันดังมาจากรอยแยกสีดำนั้นเอง มันคือเสียงแห่งการมาถึงของสิ่งที่จะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง… หรืออาจจะหมายถึงการสิ้นสุดของทุกสิ่ง
อัลดริกในสภาวะ 'ช่องว่าง' ที่ถูกเติมเต็มด้วยความบกพร่องอันเป็นผลจากเจตจำนงโบราณ ได้แต่เฝ้ามองการเปลี่ยนแปลงนี้อย่างเงียบงัน เขาได้สร้าง 'ความปั่นป่วน' ขึ้นมาจริง แต่ความปั่นป่วนนั้นกลับกลายเป็นรากฐานที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิมให้แก่หายนะที่กำลังจะมาถึง เขาได้เปิดทางสู่ความเป็นจริงชุดใหม่ ที่ซึ่งความสมบูรณ์แบบคือกับดัก และความไม่สมบูรณ์คือสิ่งที่จะนำมาซึ่งจุดจบที่แท้จริง
แสงสีทองสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันมาพร้อมกับความรู้สึกที่เย็นยะเยือก มันไม่ใช่แสงแห่งความเป็นไปได้อีกต่อไป แต่มันคือแสงแห่งการกำเนิดของบางสิ่งบางอย่าง… บางสิ่งที่จะกลืนกินโอ๊คเมียร์ และอาจจะรวมถึงทั้งอาณาจักร Castellane ไปตลอดกาล.
--- อัลดริกในสภาวะ 'ช่องว่าง' พยายามใช้ความบกพร่องของตนเองเพื่อแทรกแซงพิมพ์เขียวของ 'ผู้ไร้รูป' แต่กลับกลายเป็นว่ามันเติมเต็มพิมพ์เขียวให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น และกระตุ้นให้เจตจำนงที่ทรงพลังยิ่งกว่าเข้ามาแทนที่ ขณะเดียวกัน รอยแยกสีดำในโอ๊คเมียร์ก็ขยายตัว บ่งบอกถึงหายนะที่กำลังจะมาถึง