ตอนที่ 7 — รอยเปื้อนบนปลายนิ้วของคัลลัน
กลิ่นฉุนของน้ำยาชำระล้างอักขระอบอวลอยู่ในห้องโถงหินอ่อนของสภาจารึกศักดิ์สิทธิ์ อาวุโสคัลลันขยับนิ้วที่สวมถุงมือไหมสีขาวบริสุทธิ์ เขาจ้องมองหยดของเหลวสีดำข้นที่ลอยคว้างอยู่ในโหลแก้วสุญญากาศตรงหน้า
"มันไม่ใช่แค่การจางหายธรรมดา" คัลลันพึมพำ เสียงของเขาสั่นเล็กน้อยจนต้องรีบกระแอมไอเพื่อรักษาความสงบ "ดูความหนืดของมันสิ ไมโล เจ้าเห็นไหม?"
ไมโล เด็กหนุ่มฝึกหัดที่ยืนตัวลีบอยู่มุมห้องขยับเข้ามาใกล้โหลแก้ว ดวงตาที่ใสซื่อจ้องมองของเหลวสีดำที่ดูเหมือนจะขยับเขยื้อนได้เองราวกับสิ่งมีชีวิต "มันดู... เข้มข้นกว่าหมึกเวทมนตร์เกรดเอที่เราใช้ในวิหารเสียอีกครับ ท่านอาวุโส แต่มันไม่มีประกายแสงของอักขระเลย มันเหมือน... เหมือนโคลนที่ไม่มีชีวิต"
"ไม่ใช่โคลน" คัลลันใช้ไม้เท้าหัวมุกเคาะลงบนพื้นหินจนเกิดเสียงกังวาน "มันคือหมึกที่มีความเข้มข้นสูงจนเกินขีดจำกัดของระบบอักขระปัจจุบัน หากมันถูกฉีดเข้าไปในผิวหนังโดยตรง มันจะไม่ใช่การจารึก แต่มันคือการกลืนกิน"
เขายกแผ่นหินทดสอบขึ้นมา แล้วหยดของเหลวสีดำนั้นลงไปเพียงหยดเดียว ทันทีที่สัมผัสพื้นผิวหิน อักขระ 'ความคงทน' ที่สลักไว้บนแผ่นหินกลับไม่ได้ทำปฏิกิริยาเพื่อรักษาความคงตัว แต่มันกลับถูกสีดำนั้นซึมลึกเข้าไปอย่างรวดเร็ว ราวกับหินกำลังถูกละลายด้วยกรด รอยเส้นที่เคยคมชัดเริ่มบิดเบี้ยวและกลายเป็นรอยปื้นคล้ายคราบน้ำมันที่แผ่ขยายออกไปอย่างไม่หยุดยั้ง
"ท่านครับ! อักขระบนหินกำลัง... กำลังคลั่ง!" ไมโลร้องออกมาด้วยความตกใจ พลางถอยหลังไปชนกับชั้นวางขวดแก้ว
"เงียบซะ!" คัลลันตวาด เสียงของเขาเฉียบขาดแต่แฝงด้วยความตึงเครียดที่ไม่อาจปิดบัง "เราต้องปิดตายห้องนี้ทันที ห้ามใครเข้าหรือออกจนกว่าข้าจะวิเคราะห์โครงสร้างโมเลกุลของมันเสร็จ"
คัลลันเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์วิเคราะห์กลศาสตร์อักขระ เขาหยิบเลนส์ขยายเวทมนตร์ขึ้นมาส่องดูรอยเปื้อนบนแผ่นหินอย่างละเอียด เหงื่อเม็ดเล็กเริ่มผุดขึ้นตามไรผม ความเงียบในห้องทดลองที่ปิดตายนี้ดูจะหนักอึ้งกว่าปกติ ทุกเสียงลมหายใจของไมโลดูจะดังเกินจำเป็น
"มันเหมือนกับอักขระโบราณ..." คัลลันพึมพำกับตัวเอง สายตาจดจ้องที่รอยเปื้อน "แต่ในบันทึกของบรรพชน อักขระโบราณต้องมีประกายสีเงินกำกับเสมอ แต่นี่... มันมืดมิดและรุนแรงกว่า สิ่งนี้กำลังทำลายกฎเกณฑ์ของที่ราบสูงคีรีคราม"
เขาเริ่มใช้เครื่องสกัดสารเพื่อแยกชั้นความเข้มข้นของหมึก ปลายนิ้วที่สวมถุงมือขาวบีบขอบโต๊ะหินแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว เขาคิดถึงคำทำนายแห่งดวงดาวสีเงินที่มักจะถูกนำมาใช้ในพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ 'ถึงผู้ที่จะมาปลดพันธนาการแห่งอักขระในอนาคต' คำทำนายที่พวกนักบวชสายอนุรักษนิยมมักจะตีความว่าคือการกำจัดสิ่งแปลกปลอม แต่หากหมึกที่ปนเปื้อนนี้คือจุดเริ่มต้นของยุคสมัยใหม่ที่ไม่ได้ถูกควบคุมโดยสภาล่ะ?
"ท่านอาวุโสครับ ดูนี่สิ" ไมโลชี้ไปที่หลอดทดลองที่เชื่อมต่อกับเครื่องสกัด "ความดันในหลอดเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ มันเหมือนกับว่าหมึกนี้กำลังพยายามจะ... ขยายตัว"
ทันใดนั้น เสียง เปรี๊ยะ ดังขึ้นจากภายในเครื่องแก้ว หมึกสีดำพุ่งทะลักออกมาจากข้อต่อเล็กๆ ของเครื่องสกัด มันไม่ได้ไหลลงพื้นตามแรงโน้มถ่วง แต่มันกลับเลื้อยไปตามพื้นผิวหินอ่อนราวกับงูที่หิวกระหาย คัลลันพยายามจะใช้เวทมนตร์ควบคุมอักขระเพื่อกักขังมันไว้ แต่ทันทีที่เขาเริ่มร่ายคาถา เขาก็รู้สึกถึงความผิดปกติที่ข้อมือ
มันเป็นความรู้สึกเย็นวาบที่แล่นผ่านผิวหนังใต้ถุงมือไหม
เขารีบกระชากถุงมือข้างขวาออกด้วยความลนลาน ไมโลเบิกตากว้างจนแทบถลน
บนหลังมือของคัลลัน อักขระ 'ระเบียบวินัย' ที่สลักติดตัวเขามานานหลายทศวรรษ—อักขระที่ยืนยันตัวตนและความทรงจำทั้งหมดของเขา—กำลังเกิดรอยแตกเล็กๆ รอยแตกสีดำคล้ายหมึกที่ไหลซึมออกมาจากร่องลายเส้น มันไม่ได้จางหายไปแบบโรคหมึกละลายทั่วไป แต่มันกำลัง 'ละลาย' กลายเป็นปื้นดำที่ขยายตัวอย่างช้าๆ ขอบของอักขระที่เคยคมกริบเริ่มบิดเบี้ยวและพร่าเลือน
"ไม่... เป็นไปไม่ได้" คัลลันครางออกมา มือที่สั่นเทาพยายามจะใช้อักขระรักษาตนเอง แต่ยิ่งเขาพยายามกดพลังลงไป รอยเปื้อนสีดำนั้นก็ยิ่งดูเหมือนจะดูดซับพลังเวทของเขาเข้าไปแทน
"ท่านอาวุโส! มือของท่าน!" ไมโลตะโกนลั่น พลางพยายามจะคว้าขวดน้ำยาชำระล้าง
คัลลันไม่ได้ฟังเสียงเด็กหนุ่ม เขามองดูรอยเปื้อนบนมือตนเองด้วยความหวาดกลัวที่แท้จริงเป็นครั้งแรกในชีวิต หากอักขระที่เป็นรากฐานของจิตวิญญาณเริ่มละลาย ความบริสุทธิ์ที่เขายึดถือมาตลอดชีวิตกำลังจะพังทลายลง และสิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือ... หมึกนี้ไม่ได้มาจากภายนอก แต่มันเหมือนกำลังถูกปลุกขึ้นมาจากภายในอักขระเอง
--- อาวุโสคัลลันพบว่าหมึกปนเปื้อนมีคุณสมบัติคล้ายอักขระโบราณแต่มีความรุนแรงกว่าในการทำลายโครงสร้างเวทมนตร์ และในขณะที่เขากำลังวิเคราะห์ เขาก็พบว่าอักขระบนมือของตนเองเริ่มเกิดการละลายอย่างน่าประหลาด