ตอนที่ 95 — การล่มสลายของคฤหาสน์ริมน้ำ
เสียงเครื่องยนต์เรือตรวจการณ์ลำใหญ่คำรามกึกก้องตัดผ่านความเงียบของลำคลองสายหลัก นายหัวเดชานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักในห้องทำงานชั้นบนของคฤหาสน์ไม้สักทอง เขามองลงไปยังผืนน้ำที่เริ่มขุ่นมัวด้วยแรงกระเพื่อมจากฝีพายของเรือชาวบ้านนับร้อยลำที่กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้
“พวกมันกำลังมา” เสียงของเลขาฯ ส่วนตัวสั่นเครือขณะก้าวเข้ามาในห้อง “ข้อมูลเรื่องแบบแปลนเขื่อน... มันหลุดออกไปหมดแล้วครับนายหัว ไม่ใช่แค่ในชุมชนเรือนแพ แต่มันไปถึงหูเจ้าหน้าที่จากส่วนกลางแล้ว”
เดชาไม่ได้หันไปมอง เขาเพียงแต่หมุนแก้วเหล้าในมือช้าๆ “แล้วเจ้าหน้าที่พวกนั้นล่ะ? ฉันจ่ายค่าธรรมเนียมดูแลท่าเรือไปเท่าไหร่ในปีนี้?”
“พวกเขาไม่ได้มาเพื่อรับเงินครับ... แต่พวกเขามาพร้อมหมายจับ”
เสียงระฆังจากหอคอยวัดริมน้ำดังเหง่งหง่าง แต่มันไม่ใช่เสียงบอกเวลา มันคือสัญญาณเตือนภัยที่ชาวบ้านใช้เมื่อมีภัยพิบัติหรือการบุกรุก เดชาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กระดุมเสื้อเชิ้ตไหมพรมของเขาตึงเปรี๊ยะ เขาเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นทัศนียภาพของปากแม่น้ำมรสุมที่เขาเคยคิดว่าจะครอบครองได้ทั้งหมด
“นายหัว! เรือตรวจการณ์ของฝ่ายเราถูกขัดขวางครับ!” เสียงตะโกนจากด้านล่างดังขึ้น “เรือแพพวกนั้นไม่ได้แค่พายมาเฉยๆ พวกเขาใช้ตาข่ายดักจับใบพัดเรือและใช้ไม้พายยาวปิดกั้นทางน้ำไว้หมดแล้ว!”
เดชาขมวดคิ้ว “ไร้สาระ! พวกชาวแพไม่มีวันหยุดกระแสน้ำได้หรอก กฎแห่งกระแสน้ำน่ะ มันเป็นของคนที่มีอำนาจควบคุมทิศทางลมและประตูระบายน้ำ ไม่ใช่ของพวกคนพายเรือกะโหลก!”
เขากระแทกแก้วลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็ง เสียงดังปังจนน้ำในแก้วกระฉอก “ไปเตรียมเรือเร็ว เตรียมอาวุธ ถ้าพวกมันกล้าขวางทางเดินเรือของบริษัท เราจะทำให้พวกมันรู้ว่าการขัดขวางการค้าคืออาชญากรรม!”
ทว่าทันทีที่เขาเตรียมจะก้าวออกจากห้อง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าคอมแบทนับสิบคู่ก็ดังขึ้นที่โถงทางเดินด้านล่าง ไม่ใช่เสียงฝีเท้าของลูกน้องในสังกัด แต่เป็นเสียงที่มั่นคงและเป็นระเบียบของหน่วยรักษาความมั่นคงทางน้ำ
“นายหัวเดชา! ในนามของกรมควบคุมลำน้ำและหน่วยปราบปรามการผูกขาดทรัพยากร เรามีหมายค้นและหมายจับในข้อหาฉ้อโกงและพยายามทำลายระบบนิเวศทางน้ำตามกฎหมายมรสุม!” เสียงประกาศก้องมาจากด้านล่าง
เดชาชะงัก เขาหันไปมองเลขาฯ ที่ตอนนี้หน้าซีดเผือด “แก... แกไม่ได้บอกฉันเรื่องนี้?”
เลขาฯ ไม่ตอบ แต่ถอยหลังหนีไปทางประตูหลัง
“เปิดประตู!” เดชาสั่งลูกน้องที่ยืนคุมเชิงอยู่หน้าห้อง “พวกแกจะยอมให้พวกสวมเครื่องแบบพวกนี้เข้ามาในบ้านของฉันงั้นเหรอ?”
แต่ลูกน้องของเขากลับยืนนิ่ง สายตาของพวกเขามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นกลุ่มชาวบ้านที่กำลังส่งเสียงโห่ร้องด้วยความสะใจ แผนการที่เดชาพยายามสร้างเขื่อนเพื่อเปลี่ยนแม่น้ำให้เป็นท่อส่งสินค้าส่วนตัวถูกตีแผ่ผ่านระบบส่งสัญญาณที่คามินวางไว้ ทุกอย่างถูกบันทึกไว้เป็นหลักฐานที่ไม่อาจปฏิเสธได้
ประตูห้องทำงานถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง เจ้าหน้าที่ในชุดเครื่องแบบสีน้ำเงินเข้มก้าวเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ นำโดยนายทหารระดับสูงที่ถือเอกสารตราประทับสีแดง
“นายหัวเดชา คุณถูกจับกุม” นายทหารกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “หลักฐานการติดสินบนเจ้าหน้าที่ท่าเรือและแบบแปลนเขื่อนลับที่ไม่ได้ผ่านการอนุมัติจากสภาแม่น้ำมรสุม ถูกส่งถึงมือเราเรียบร้อยแล้ว”
“แกจะทำอะไร? รู้ไหมว่าเงินทุนในเครือข่ายของฉันมหาศาลแค่ไหน? ถ้าฉันล้ม ทุกอย่างในแถบปากแม่น้ำนี้จะพังพินาศ!” เดชาตวาด เสียงของเขาสั่นด้วยความโกรธและหวาดกลัว
“ความล่มสลายของกลุ่มทุนที่ไร้จรรยาบรรณ คือความมั่นคงของชุมชน” เจ้าหน้าที่ตอบพลางเดินเข้าประชิดตัว “คุมตัวเขาไป!”
ขณะที่เดชาถูกใส่กุญแจมือและลากตัวออกไปผ่านโถงทางเดิน เขาเห็นเงาของเรือแพนับร้อยที่ลอยลำขวางทางเข้าคฤหาสน์ แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันบนเรือเหล่านั้นสว่างไสวเหมือนดวงดาวที่กำลังจับจ้องลงมายังผู้แพ้ เขาเห็นรินยืนอยู่บนหัวเรือลำหนึ่ง เธอมองมาที่เขาด้วยสายตาที่ไม่มีความโกรธแค้น มีเพียงความว่างเปล่าที่บอกว่ายุคสมัยของเขาได้จบลงแล้ว
เมื่อเจ้าหน้าที่นำตัวเขาขึ้นเรือตรวจการณ์ของทางการเพื่อไปดำเนินคดี ทิศทางลมมรสุมก็เริ่มเปลี่ยนทิศ ลมที่เคยพัดพาความมั่งคั่งมาสู่คฤหาสน์ กลับพัดพาความหนาวเย็นและกลิ่นอายของความเปลี่ยนแปลงมาแทนที่
คฤหาสน์ไม้สักทองที่เคยเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจ บัดนี้ถูกทิ้งให้เงียบเหงา ท่ามกลางเสียงไชโยโห่ร้องของชาวบ้านที่เริ่มลอยเรือแพเข้ามาชำระล้างสิ่งสกปรกที่เคยปกคลุมลำน้ำแห่งนี้มานานแสนนาน
ที่โต๊ะทำงานในห้องที่ว่างเปล่า เอกสารสัญญาผูกขาดลำคลองถูกลมพัดปลิวว่อนลงสู่แม่น้ำ ปลิวหายไปในกระแสน้ำที่ไม่มีใครสามารถกักขังมันไว้ได้อีกต่อไป
--- นายหัวเดชาถูกเจ้าหน้าที่ทางการและกลุ่มชาวบ้านร่วมกันเข้าจับกุมหลังแผนการสร้างเขื่อนลับถูกเปิดโปง ทำให้กลุ่มทุนที่เคยทรงอำนาจต้องล่มสลายลง