ตอนที่ 52 — หัวใจคริสตัลและพันธสัญญาที่แตกสลาย
ความเงียบงันที่น่าหวาดหวั่นที่สุดไม่ใช่ความเงียบที่ไร้ซึ่งเสียง แต่มันคือความเงียบที่เกิดขึ้นท่ามกลางเสียงกรีดร้องของมิติที่กำลังฉีกขาด รินรู้สึกเหมือนกระดูกทุกชิ้นในร่างกายกำลังถูกบดขยี้ด้วยแรงกดดันที่มองไม่เห็น ทัศนียภาพรอบตัวเธอในนครลอยน้ำโบราณที่บิดเบี้ยวไม่ได้เป็นเพียงภาพที่เห็นด้วยตา แต่มันคือความสับสนอลมานที่ไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือด รอยสักบนผิวหนังของเธอกำลังเต้นตุบราวกับหัวใจดวงที่สอง มันไม่ได้เพียงแค่แผ่ขยาย แต่มันกำลัง ‘โหยหา’ แสงสลัวสีม่วงดำจากหัวใจคริสตัลสีดำที่ลอยเด่นอยู่ตรงหน้า ราวกับแม่เหล็กขนาดยักษ์ที่พยายามจะดึงดูดเศษเสี้ยววิญญาณของเธอให้หลอมรวมไปกับมัน
“ริน! อย่าปล่อยให้มันดึงเธอไป!” เสียงของชายปริศนาตะโกนก้อง ทว่าเสียงนั้นกลับฟังดูห่างไกลเหมือนดังมาจากก้นบึ้งของมหาสมุทร รินพยายามจะหันไปมองเขา แต่ร่างกายของเธอไม่ฟังคำสั่ง แขนขาของเธอหนักอึ้งและเย็นเยียบเหมือนถูกแช่แข็งในน้ำแข็งใต้บาดาล เธอเห็นเขา—ชายที่เพิ่งจะเผยใบหน้าอันน่าตกใจให้เธอเห็น—กำลังพุ่งตัวเข้าหาใจกลางรอยแยกที่กำลังขยายตัวกว้างขึ้นเรื่อยๆ แสงสีดำจากคริสตัลพวยพุ่งออกมาเป็นสายธารแห่งความมืดที่ดูเหมือนจะมีชีวิต มันขดเคี้ยวเหมือนงูยักษ์ที่กำลังพยายามจะตะครุบเหยื่อ
ชายปริศนาไม่ได้ใช้ดาบหรืออาวุธใดๆ เขากลับใช้ร่างกายของตัวเองเป็นปราการกั้นระหว่างรอยแยกนั้นกับเธอ เขาพุ่งเข้าหาจุดศูนย์กลางของแรงดึงดูด รินเห็นเงาร่างของเขาเลือนลางไปในแสงสีดำที่บิดเบี้ยว “เขาจะทำอะไรน่ะ?!” เธอพยายามเค้นเสียงร้อง แต่สิ่งที่ออกมากลับเป็นเพียงฟองอากาศแห่งความเจ็บปวดที่พุ่งออกจากลำคอ รอยสักที่หน้าอกของเธอร้อนระอุจนแทบจะเผาไหม้ผิวหนัง มันกำลังส่งแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงจนเธอเห็นภาพนิมิตซ้อนทับขึ้นมา—ภาพของเมืองที่ล่มสลาย ภาพของน้ำที่กลายเป็นสีเลือด และภาพของดวงตาบรรพกาลที่กำลังลืมตาขึ้นใต้ผืนน้ำทั่วโลก Alcoron
“มันไม่ใช่แค่การปิดรอยแยก...” เสียงหนึ่งกระซิบในหัวของเธอ ไม่ใช่เสียงของปู่เถาว์ แต่เป็นเสียงที่เย็นเยียบและไร้ความรู้สึก “มันคือการแลกเปลี่ยน... เลือดเนื้อเพื่อความสงบ... วิญญาณเพื่อพันธนาการ...”
รินเห็นชายคนนั้นเอื้อมมือไปสัมผัสกับขอบของคริสตัลสีดำ ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสกับพื้นผิวที่สั่นสะเทือน แสงสีขาวสว่างจ้าก็ระเบิดออกมาจากรอยแยก มันไม่ใช่แสงที่ให้ความอบอุ่น แต่เป็นแสงที่กระชากเอาความจริงทุกอย่างออกจากสายตา รินรู้สึกถึงแรงกระชากมหาศาลที่ดึงร่างของเธอให้ลอยเคว้งอยู่ในความว่างเปล่า รอยสักบนแขนของเธอเริ่มเปล่งแสงสีครามเข้มข้น มันไม่ได้พยายามจะช่วยเธอ แต่มันกำลังพยายามจะ ‘ดูดซับ’ พลังงานจากการระเบิดนั้น ร่างกายของรินสั่นเทิ้ม ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วเส้นประสาทราวกับมีเข็มพันเล่มทิ่มแทง
“ไม่! หยุดนะ!” รินตะโกนสุดเสียงในจิตใต้สำนึก เธอพยายามใช้ ‘วิถีแห่งทางน้ำ’ ที่เธอเพิ่งเรียนรู้มาเพื่อควบคุมแรงกระชากนี้ แทนที่จะปล่อยให้มันกลืนกินเธอ เธอพยายามจะเปลี่ยนกระแสพลังงานที่บ้าคลั่งให้กลายเป็นกระแสน้ำที่ไหลเวียนอย่างเป็นระบบ แต่พลังงานจากคริสตัลสีดำนั้นมหาศาลเกินกว่าที่เด็กสาวคนหนึ่งจะรับไหว มันเหมือนกับการพยายามจะกั้นเขื่อนที่แตกพินาศด้วยมือเปล่า
ในจังหวะที่สติของเธอกำลังจะหลุดลอย รินเห็นภาพสุดท้ายก่อนที่ความมืดจะเข้าครอบคลุม คือใบหน้าของชายคนนั้นที่หันกลับมามองเธอ แววตาของเขาไม่ได้มีความหวาดกลัวต่อความตาย แต่มันมีความอาวรณ์อย่างลึกซึ้ง เขายิ้ม—เป็นรอยยิ้มที่เศร้าที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา—ก่อนที่ร่างของเขาจะถูกแสงสีดำกลืนหายไปในใจกลางคริสตัล
ตูม!!!
เสียงระเบิดของมิติดังสนั่นหวั่นไหวจนโลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดหมุน รินรู้สึกถึงความว่างเปล่าที่ไร้ก้นบึ้ง ความรู้สึกของการมีตัวตนค่อยๆ จางหายไป รอยสักบนผิวหนังของเธอเริ่มขยับเขยื้อนราวกับมีสิ่งมีชีวิตเล็กๆ นับล้านกำลังชอนไชอยู่ใต้ผิวหนัง มันกำลังทำหน้าที่ของมัน—มันกำลังปิดผนึกรอยแยกนั้นด้วยการใช้ตัวตนของเธอเป็น ‘ตะปู’ ตัวสุดท้ายที่ตอกลงบนฝาโลงของมิติ
ความมืดมิดเข้าปกคลุมทุกสิ่ง... แต่ในความมืดนั้น รินกลับไม่ได้อยู่เพียงลำพัง เธอได้ยินเสียงกระซิบที่ชัดเจนกว่าครั้งไหนๆ มันไม่ใช่เสียงของปู่ ไม่ใช่เสียงของสิ่งบรรพกาล แต่มันคือเสียงของน้ำ... เสียงของลำน้ำนับพันสายที่กำลังไหลวนอยู่รอบตัวเธอ และในความมืดมิดที่ดูเหมือนจะสิ้นสุดนั้นเอง รินกลับรู้สึกถึงสัมผัสที่เย็นเยียบของบางสิ่ง... บางสิ่งที่ไม่ได้มาจากมิติที่พังทลาย แต่มันคือบางสิ่งที่เฝ้ารอการมาถึงของเธออยู่แล้วในความลึกที่แท้จริง
รินลืมตาขึ้นอีกครั้ง... แต่สิ่งที่เธอเห็นไม่ใช่ท้องฟ้าหรือผิวน้ำ แต่มันคือความว่างเปล่าที่เต็มไปด้วยดวงดาวสีครามที่ลอยล่องอยู่ในน้ำ และเบื้องหน้าของเธอ คือเงาร่างขนาดยักษ์ที่กำลังขยับเขยื้อนอย่างช้าๆ ท่ามกลางความเงียบสงัดของก้นบึ้งที่ไม่มีใครเคยไปถึง
--- รินต้องเผชิญกับการตัดสินใจที่บีบคั้นเมื่อชายปริศนาสละชีวิตเพื่อปิดรอยแยกมิติด้วยหัวใจคริสตัลสีดำ ส่งผลให้รินถูกเหวี่ยงเข้าสู่ความว่างเปล่าและพบกับสิ่งลี้ลับที่เฝ้ารอเธออยู่ในความลึกที่แท้จริง