ตอนที่ 23 — ดวงตาแห่งพายุและพันธสัญญาใต้ดิน
ความเงียบสงัดภายในถ้ำใต้ดินนั้นช่างน่าขนลุก มันไม่ใช่ความเงียบที่เกิดจากความสงบ แต่มันคือความเงียบที่เกิดจากการถูกกดทับด้วยมวลน้ำมหาศาลเบื้องบน รินนั่งพิงผนังหินที่เย็นเยียบและชื้นแฉะ ลมหายใจของเธอยังคงหอบถี่ เสียงหัวใจเต้นรัวอยู่ในอกราวกับจะหลุดออกมาข้างนอก ทุกครั้งที่เธอหลับตา ภาพดวงตาแสงสีฟ้าขนาดมหึมาใต้ฟันเฟืองยักษ์นั่นก็ผุดขึ้นมาหลอกหลอน ราวกับมันกำลังจ้องมองเธอผ่านม่านความมืดนี้
“เถาว์...” เธอพึมพำ ชื่อนั้นไม่ได้เป็นเพียงการเรียกหาคนในความทรงจำ แต่มันคือการเรียกหาที่พึ่งพาสุดท้ายในโลกที่เธอกำลังเผชิญ
สัมผัสอบอุ่นจางๆ ที่แผ่ออกมาจากอากาศรอบกายทำให้เธอรู้ว่าเขาไม่ได้จากไปไหน แม้เธอจะมองไม่เห็นร่างของเขาในความมืดนี้ก็ตาม ความอบอุ่นนั้นไม่ได้มาจากการเผาไหม้ของไฟ แต่มันเป็นความรู้สึกที่นุ่มนวลเหมือนแสงแดดรำไรที่ลอดผ่านยอดไม้ในยามเช้า มันคือพลังงานที่เหลือเพียงน้อยนิดของชายที่ยอมสละตัวตนเพื่อปกป้องเธอ
รินค่อยๆ ขยับตัว มือที่สั่นเทาเอื้อมไปควานหาสิ่งที่สำคัญที่สุด สมุดบันทึกของปู่เถาว์ยังคงอยู่ในอ้อมกอดของเธอ เมื่อเธอเปิดมันออก แสงสีฟ้าจางๆ ก็สว่างขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของถ้ำ แต่มันไม่ใช่แสงที่นิ่งสงบเหมือนตอนที่อยู่ในมิติแห่งแสง คราวนี้มันกะพริบถี่และรุนแรง ราวกับมันกำลังเตือนถึงบางสิ่งที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ใกล้ๆ
ซ่า... ซ่า...
เสียงน้ำกระทบผนังถ้ำดังขึ้น แต่มันไม่ใช่จังหวะที่สม่ำเสมอ รินเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ เสียงนั้นเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังลากผ่านดินเลนอยู่ด้านนอกปากถ้ำ เธอรีบดับแสงจากสมุดบันทึกและซ่อนมันไว้ใต้เสื้อผ้า หัวใจกลับมาเต้นระรัวอีกครั้ง
“พวกมันยังไม่เลิกตามเราใช่ไหม?” คามินกระซิบถาม เขาขยับเข้ามาใกล้จนไหล่ชนกัน แว่นตาที่ร้าวของเขาดูเหมือนจะสะท้อนแสงริบหรี่จากช่องว่างที่น้ำซึมเข้ามา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยคราบโคลนและรอยแผลที่ดูจะลึกขึ้นเมื่อต้องเผชิญกับความกดดันนี้
“ฉันไม่แน่ใจ” รินตอบเสียงแผ่ว “แต่เสียงน้ำข้างนอกนั่น... มันแปลกไป มันไม่ใช่เสียงน้ำไหล แต่มันเหมือนเสียงของบางสิ่งที่กำลัง ‘รอ’ อยู่”
ทันใดนั้น แรงสั่นสะเทือนก็เกิดขึ้นใต้ฝ่าเท้าของพวกเขา มันไม่ใช่การระเบิดเหมือนที่เขื่อนของนายหัวเดชา แต่มันเป็นแรงสั่นสะเทือนที่ต่อเนื่องและลึกซึ้ง ราวกับหัวใจของโลกกำลังเต้นผิดจังหวะ รินรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากพื้นหิน มันคือพลังงานสีฟ้าที่เธอเห็นในมิติแห่งแสง แต่มันกำลังรั่วไหลออกมาตามรอยแยกของดินเลน
“ริน ดูนั่น!” คามินชี้ไปที่รอยแตกบนผนังถ้ำ
น้ำสีฟ้าใสกระจ่างเริ่มซึมออกมาจากรอยแยกนั้น แต่มันไม่ได้ไหลลงพื้นตามแรงโน้มถ่วง มันกลับลอยวนขึ้นมาในอากาศเป็นหยดเล็กๆ ราวกับไร้น้ำหนัก หยดน้ำเหล่านั้นส่องแสงเรืองรองและเคลื่อนที่ไปตามทิศทางที่สมุดบันทึกเคยนำทางเธอ แสงสีฟ้านี้ไม่ได้แค่สว่าง แต่มันนำพาความรู้สึกบางอย่างมาด้วย... ความรู้สึกของการถูก ‘มอง’
รินเอื้อมมือไปสัมผัสหยดน้ำที่ลอยคว้างกลางอากาศ ทันทีที่ปลายนิ้วแตะลงไป ภาพนิมิตก็ระเบิดขึ้นในหัวของเธออย่างรุนแรง เธอเห็นภาพท่อเหล็กของนายหัวเดชาที่กำลังเจาะทะลวงลงไปลึกกว่าเดิม ไม่ใช่แค่เพื่อสูบน้ำ แต่เพื่อเจาะเข้าไปถึง ‘แกนกลาง’ ของกลไกโบราณที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นดินเลนลึกที่สุด เธอเห็นฟันเฟืองยักษ์ที่กำลังหมุนวนด้วยความเร็วที่ผิดปกติจนเกิดความร้อนมหาศาล และเธอก็เห็น... รอยแตกขนาดใหญ่ที่กำลังจะเกิดขึ้นในจุดที่เปราะบางที่สุดของเดลต้า
“เขากำลังจะทำลายหัวใจของมันจริงๆ...” รินหอบหายใจแรง ความจริงที่เห็นในนิมิตทำให้เธอแทบจะทรงตัวไม่อยู่ “คามิน เขาไม่ได้แค่ต้องการควบคุมน้ำ แต่เขาต้องการจะ ‘ปลุก’ สิ่งที่อยู่ใต้ดินขึ้นมาเพื่อใช้เป็นเครื่องมือ และถ้าเขาทำสำเร็จ... ทุกอย่างจะพังทลายลงมาทั้งหมด”
“เราต้องรีบออกไปจากที่นี่” คามินพยายามประคองเธอ “ถ้าเขื่อนแตก หรือถ้ากลไกนั่นระเบิด ถ้ำนี้จะกลายเป็นสุสานทันที”
รินพยักหน้าอย่างรวดเร็ว เธอคว้ามือคามินและเตรียมจะพุ่งออกไปทางปากถ้ำ แต่แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น ไม่ได้มาจากภายนอก และไม่ได้มาจากในหัว แต่มันดังมาจาก ‘ข้างใต้’ พื้นดินที่พวกเขานั่งอยู่
‘...เจ้าเห็นแล้ว... แต่เจ้ายังไม่ได้ยิน...’
เสียงนั้นทุ้มต่ำและทรงพลังจนรินรู้สึกว่ากระดูกในร่างกายของเธอสั่นสะเทือน รินหยุดกะทันหัน ความกลัวที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความสงสัยที่รุนแรงยิ่งกว่า เธอหันกลับไปมองรอยแยกที่น้ำสีฟ้ากำลังไหลออกมา บัดนี้หยดน้ำเหล่านั้นไม่ได้ลอยคว้างอีกต่อไป แต่มันกำลังรวมตัวกันเป็นรูปร่างของดวงตาขนาดมหึมาที่กำลังจ้องมองเธออยู่เบื้องล่าง
“ริน! ไปเร็ว!” คามินลากแขนเธอ แต่รินกลับรู้สึกเหมือนร่างกายถูกตรึงไว้ด้วยแรงดึงดูดมหาศาลจากใต้ดิน
“คามิน... มันไม่ได้ต้องการให้เราหนี” รินพึมพำ ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่ดวงตาแสงสีฟ้าใต้ดิน “มันกำลังเรียกเราให้ลงไป... ลงไปหาความจริงที่แท้จริง”
ทันใดนั้นเอง เสียงระเบิดดังสนั่นมาจากด้านบน! ไม่ใช่จากเขื่อน แต่มันคือเสียงของเครื่องจักรขนาดใหญ่ที่กำลังพยายามพังทะลุเพดานถ้ำเข้ามา รินเห็นเศษหินและดินเลนร่วงหล่นลงมาดั่งห่าฝน แสงจากตะเกียงที่เหลืออยู่ริบหรี่ลง และในความโกลาหลนั้น รินเห็นเงาร่างของชายคนหนึ่งที่ถือแผนที่ฉบับเดียวกับปู่ของเธอ ยืนอยู่ท่ามกลางฝุ่นควันและแสงไฟจากเครื่องจักรที่กำลังรุกรานเข้ามา
ชายคนนั้นไม่ได้ดูเหมือนคนของนายหัวเดชา และเขาก็ไม่ได้ดูเหมือนเถาว์ แต่เขากำลังจ้องมองรินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้แจ้งและปริศนาที่ยังไม่ถูกคลี่คลาย
“เจ้ามาถึงจุดที่ต้องเลือกระหว่างการเป็นผู้นำทาง หรือการเป็นเหยื่อของกระแสน้ำแล้ว” ชายปริศนาพูดขึ้นท่ามกลางเสียงถล่มของเพดานถ้ำ
รินรู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุนคว้าง แรงดันน้ำมหาศาลเริ่มพุ่งทะลักเข้ามาจากทุกทิศทาง พร้อมกับเสียงคำรามของเครื่องจักรที่กำลังจะกลืนกินทุกอย่างในถ้ำนี้เข้าสู่ความมืดมิดอีกครั้ง
--- รินและคามินติดอยู่ในถ้ำใต้ดินหลังหนีการไล่ล่า แต่รินกลับได้รับนิมิตเตือนถึงแผนการร้ายของนายหัวเดชาที่กำลังจะทำลายแกนกลางของกลไกโบราณ พร้อมกับการปรากฏตัวของชายปริศนาที่เข้ามาท้าทายการตัดสินใจของเธอ