ตอนที่ 13 — หัวใจฟันเฟืองและมหาสมุทรแสง
ความเย็นเยียบของน้ำในอุโมงค์ไม่ใช่ความเย็นที่ชวนให้สบาย แต่มันคือความเย็นที่บาดลึกเข้าไปในผิวหนัง ราวกับน้ำในคลองที่หายไปนี้ไม่ได้ประกอบขึ้นจากหยดน้ำเพียงอย่างเดียว แต่มันหลอมรวมเอาความทรงจำที่ถูกลืมเลือนของโลกเอาไว้ด้วย รินพยายามบังคับเรือไม้ลำเล็กให้พ้นจากรากไม้ที่ยื่นออกมาเหมือนนิ้วมือของปีศาจใต้ดิน แสงสีฟ้าจากสมุดบันทึกในมือของเธอสั่นระริกตามจังหวะการพายที่เริ่มหมดแรง
“ริน! ทางซ้าย!” คามินตะโกน เสียงของเขาดังก้องสะท้อนไปตามผนังดินเลนที่ขนาบข้าง แสงจากตะเกียงในมือของเขาแกว่งไกวไปมาตามแรงเหวี่ยงของเรือ รินหักไม้พายหลบโขดหินประหลาดที่โผล่พ้นน้ำขึ้นมาอย่างหวุดหวิด มันไม่ใช่หินธรรมดา แต่เป็นหินแก้วใสที่ดูเหมือนจะดูดซับแสงสีฟ้าจากน้ำรอบข้างเข้าไปเก็บไว้
เมื่อพวกเขาพ้นจากช่วงร่องน้ำที่คดเคี้ยว ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าก็ทำให้ลมหายใจของทั้งสองหยุดชะงัก
โถงกว้างใต้ดินขนาดมหึมาเปิดออกกว้างราวกับวิหารที่ถูกสร้างขึ้นโดยพระเจ้าที่หลงลืมโลก ผนังของโถงไม่ได้เป็นดินเลนอีกต่อไป แต่เป็นโครงสร้างหินแกะสลักที่ประดับด้วยแร่ธาตุเรืองแสง ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาที่สุดคือใจกลางของโถงนั้น... กลไกยักษ์ที่ทำจากหินและแก้วใสขนาดเท่าบ้านทั้งหลัง มันกำลังหมุนวนอย่างช้าๆ อยู่ภายใต้ผิวน้ำที่ใสสะอาดจนน่าใจหาย ทุกครั้งที่ฟันเฟืองยักษ์ขยับ มันจะส่งแรงสั่นสะเทือนเบาๆ มาถึงกราบเรือของพวกเขา ราวกับชีพจรของโลกที่กำลังเต้นระรัว
“นั่นมัน... หัวใจของน้ำ...” รินพึมพำ เสียงของเธอเบาหวิวราวกับกลัวว่าความจริงตรงหน้าจะสลายไปหากเธอพูดดังเกินไป
แต่ความงดงามนั้นถูกทำลายลงด้วยความอัปลักษณ์ของโลหะ ท่อเหล็กสีดำทมิฬขนาดมหึมาของนายหัวเดชาแทรกซึมเข้ามาในโถงแห่งนี้ราวกับปรสิต มันขุดเจาะผ่านผนังหินและพุ่งตรงเข้าสู่ใจกลางกลไกโบราณ ท่อเหล่านั้นมีแรงดูดมหาศาลที่กำลังพยายามจะดึงเอาพลังงานสีฟ้าออกจากฟันเฟืองหิน รินมองเห็นแสงสีฟ้าที่เคยไหลเวียนอย่างเป็นอิสระ ถูกบีบอัดและถูกสูบผ่านท่อเหล็กเหล่านั้นไปอย่างรุนแรง
“พวกเขากำลังขโมยมัน...” คามินพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เขาไม่ได้มองในฐานะคนรักหรือเพื่อน แต่เขามองในฐานะช่างที่กำลังเห็นความวิบัติของกลไกที่สมบูรณ์แบบที่สุด “ริน ดูนั่นสิ ท่อเหล็กพวกนั้นมันไม่ได้แค่สูบน้ำ แต่มันกำลังรบกวนจังหวะการหมุนของฟันเฟือง ถ้ามันหมุนผิดจังหวะแม้เพียงนิดเดียว... โครงสร้างทั้งหมดจะพังทลายลง และน้ำจะทะลักออกมาทำลายทุกอย่างในเดลต้า!”
“เราต้องหยุดพวกเขา คามิน” รินกำไม้พายแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด “ถ้าปล่อยให้ท่อพวกนี้ทำงานจนเสร็จ นายหัวเดชาจะไม่ใช่แค่เจ้าของเส้นทางเดินเรือ แต่เขาจะเป็นเจ้าของชีวิตของทุกคนในแม่น้ำสายนี้”
ยังไม่ทันที่คามินจะตอบ เสียง กึก! กึก! ของโลหะที่กระทบกับหินก็ดังสนั่นมาจากทางร่องน้ำที่พวกเขาเพิ่งพายผ่านมา มันเป็นเสียงที่หนักแน่นและน่ากลัว รินหันขวับไปมองทิศทางที่ความมืดกำลังเคลื่อนที่เข้ามา
“พวกมันตามมาแล้ว!” คามินตะโกน
แสงจากตะเกียงหลายสิบดวงส่องสว่างวาบขึ้นในอุโมงค์ที่มืดมิด เรือกลไฟขนาดเล็กที่ถูกดัดแปลงให้มีท้องเรือแบนราบสำหรับน้ำตื้นกำลังพุ่งตรงมาหาพวกเขา เสียงเครื่องยนต์ที่แผดคำรามดังสนั่นสะท้อนไปมาในโถงใต้ดินจนรินรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดในหัวใจ
“จับตัวพวกมันไว้! อย่าให้มันหนีไปถึงกลไกกลางได้!” เสียงตะโกนของคนงานของนายหัวเดชาดังแว่วมาตามกระแสน้ำ รินเห็นร่างของชายฉกรรจ์ในชุดเครื่องแบบสีเข้มยืนอยู่บนเรือลำหนึ่ง พวกเขากำลังถือฉมวกเหล็กและตาข่ายขนาดใหญ่
“เราจะหนีไปไหนได้!” คามินถามด้วยความตื่นตระหนก เขาหันมองรอบตัว โถงกว้างนี้ไม่มีทางออกอื่นนอกจากทางเดิมที่พวกเขาเข้ามา หรือไม่ก็ต้องพุ่งเข้าหาหัวใจของกลไกที่กำลังหมุนวนอยู่นั่น
รินมองไปที่ฟันเฟืองยักษ์ แสงสีฟ้าในสมุดบันทึกของปู่เริ่มกะพริบถี่ขึ้นอย่างรุนแรง ราวกับมันกำลังเตือนภัย หรืออาจจะเป็นการเชื้อเชิญ ในวินาทีที่เรือกลไฟของพวกคนร้ายกำลังจะถึงตัว รินตัดสินใจในสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด
“คามิน! พายไปที่ฟันเฟืองนั่น! เราจะใช้แรงเหวี่ยงของน้ำพาเราหลบไปใต้ฐานของมัน!”
“ริน! คุณจะบ้าเหรอ! นั่นมันคือทางตาย!”
“ถ้าเราไม่ทำ เราก็ถูกจับ! เลือกเอาคามิน ระหว่างตายในฐานะผู้รักษาความลับ หรือตายในฐานะนักโทษของนายหัวเดชา!” รินตะโกนสู้เสียงเครื่องยนต์ เธอออกแรงพายสุดกำลัง มุ่งหน้าเข้าหาใจกลางมหาสมุทรแห่งแสงที่กำลังบ้าคลั่ง
เรือไม้ลำเล็กพุ่งทะยานเข้าหาคลื่นที่เกิดจากฟันเฟืองยักษ์ ขณะที่เรือกลไฟของศัตรูกำลังไล่ล่ามาติดๆ รินรู้สึกได้ถึงกลิ่นดอกมะลิที่รุนแรงขึ้นจนแทบสำลัก มันไม่ใช่กลิ่นที่ปลอบโยนอีกต่อไป แต่มันคือกลิ่นของพายุที่กำลังจะถล่มลงมา และในขณะที่เรือของเธอกำลังจะถูกแรงน้ำมหาศาลซัดเข้าใส่ รินก็ได้เห็นบางอย่าง... ภายใต้ฟันเฟืองหินที่หมุนวน มีดวงตาขนาดมหึมาที่ทำจากแสงสีฟ้ากำลังจ้องมองขึ้นมาที่เธอ!
แสงสว่างจ้ากลืนกินทุกอย่างจนเหลือเพียงความว่างเปล่า
--- รินและคามินหลุดเข้ามาในโถงกลไกโบราณใต้ดิน และพบว่านายหัวเดชากำลังใช้ท่อเหล็กสูบพลังงานจากหัวใจของน้ำ ท่ามกลางการไล่ล่าของคนร้าย ทั้งคู่ต้องตัดสินใจเสี่ยงตายพุ่งเข้าหาฟันเฟืองยักษ์เพื่อหาทางรอด