ตอนที่ 59 — ภาพสะท้อนของเศษเสี้ยวแห่งตัวตน
แสงสว่างขาวโพลนที่แสบร้อนราวกับเปลวเพลิงแผดเผา ดวงตาข้างซ้ายของกานต์เหลือบมองเห็นประกายระยิบระยับสะท้อนจากพื้นผิวที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นแก้วทราย แต่บัดนี้กลับกลายเป็นเหมือนกระจกเงาที่บิดเบี้ยว เขาพบว่าตนเองนอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นผิวที่เย็นเยียบและแข็งกระด้าง ราวกับถูกหล่อขึ้นมาจากน้ำค้างแข็งที่คว่ำลงมา กลิ่นอายของโอโซนหลังฝนตกคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นโลหะที่ไหม้เกรียม เป็นกลิ่นที่แปลกประหลาดจนยากจะระบุที่มา
“เซนอส…?” เสียงของเขาแหบพร่าและเบาหวิว เขาพยายามขยับแขนขา แต่กลับพบว่าร่างกายของเขามีน้ำหนักเบาหวิวราวกับปีกผีเสื้อ ราวกับว่าชิ้นส่วนความเป็นมนุษย์กำลังค่อยๆ เลือนหายไป และถูกแทนที่ด้วยโครงสร้างที่เปราะบางและโปร่งแสง
ภาพสะท้อนในกระจกเงาเบื้องหน้าเผยให้เห็นร่างของเขาที่กำลังแตกเป็นเสี่ยงๆ รอยร้าวสีทองอร่ามแผ่ขยายไปทั่วผิวแก้วทรายที่เคยสลักเป็นลวดลายงดงาม บัดนี้ลวดลายเหล่านั้นกลับพร่าเลือนและบิดเบี้ยวไปตามรอยร้าวที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แต่ละรอยร้าวดูเหมือนจะเปล่งประกายด้วยแสงที่ไม่ใช่ของโลกนี้ ราวกับว่ามันกำลังเปิดเผยเศษเสี้ยวของความทรงจำที่ถูกลบเลือน
“นี่มัน…เกิดอะไรขึ้น?” กานต์พึมพำกับตัวเอง เขาจำได้รางๆ ถึงภาพของฟันเฟืองยักษ์ที่หมุนคว้าง ดวงตาปริศนาที่จ้องมองมาจากใจกลางของเครื่องจักร และความรู้สึกราวกับถูกฉีกกระชากออกจากความเป็นจริง
ทันใดนั้น เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้น ราวกับเสียงลมที่พัดผ่านซอกหิน แต่กลับมีความเย็นยะเยือกแฝงอยู่ “ผู้ที่พยายามจะแก้ไข…ย่อมต้องถูกแก้ไข…”
กานต์สะดุ้งเฮือก พยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น แต่การเคลื่อนไหวทุกอย่างกลับยิ่งทำให้รอยร้าวบนร่างกายของเขาขยายใหญ่ขึ้น เสียงของกระจกที่กำลังปริแตกดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท
“ไม่…นี่ไม่ใช่…นี่ไม่ใช่ตัวฉัน…” เขาพยายามตะโกน แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับแหบแห้งและไร้เรี่ยวแรง
เงาร่างของเซนอสปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าเบื้องหน้า ร่างกายของเซนอสดูบอบช้ำอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวลและความสิ้นหวัง
“กานต์…นาย…นายยังอยู่ใช่ไหม?” เสียงของเซนอสสั่นเครือ
กานต์มองไปยังภาพสะท้อนของเซนอสในกระจกเงา แต่เขากลับเห็นภาพซ้อนทับของเงาร่างปริศนาที่เคยปรากฏในนครเสียงสะท้อน ภาพของใครบางคนที่ดูเหมือนเซนอส แต่ก็ไม่ใช่… “เซนอส…ฉัน…ฉันกำลังจะหายไป…”
“ไม่! นายต้องไม่หายไป!” เซนอสทรุดตัวลงข้างกานต์ พยายามสัมผัสใบหน้าของเขา แต่ปลายนิ้วกลับทะลุผ่านผิวแก้วทรายที่กำลังจะสลายไป “เราต้องหาทาง…เราต้องหาทางแก้ไข…”
“แก้ไข?” กานต์หัวเราะในลำคออย่างขมขื่น “มันสายเกินไปแล้ว…ฟันเฟืองนั่น…มันปรับจูนทุกอย่าง…ความทรงจำ…ตัวตน…ทั้งหมด…กำลังถูกแทนที่…”
เขาหลับตาลง พยายามรวบรวมสมาธิ เขาได้ยินเสียงกระซิบของโลกที่กำลังถูกจัดระเบียบใหม่ เสียงที่ไร้ซึ่งความเจ็บปวด ความทรงจำ หรือแม้แต่ความเป็นมนุษย์ มันเป็นความสมบูรณ์แบบที่เย็นชา และเขา…เขากำลังจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของมัน
“แต่…ยังมีเศษเสี้ยว…” กานต์ลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขารู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่ยังคงหลงเหลืออยู่ภายในรอยร้าวเหล่านั้น ไม่ใช่ความทรงจำทั้งหมด แต่เป็นเพียง 'แก่น' ของมัน…ความรู้สึก…อารมณ์…ความเจ็บปวด…ความรัก…
“เซนอส…ฉัน…ฉันจะลองอีกครั้ง…” กานต์รวบรวมสมาธิ เขากระตุ้นทุกเศษเสี้ยวของความรู้สึกที่ยังคงหลงเหลืออยู่ภายในร่างแก้วที่กำลังแตกสลาย มันไม่ใช่การสลักด้วยพลังแห่งความทรงจำอีกต่อไป แต่มันคือการสลักด้วย 'แก่น' ของความเป็นเขา
เสียงกระซิบของโลกดังขึ้นอีกครั้ง “การต่อต้าน…คือความผิดพลาด…”
“ความผิดพลาด…คือสิ่งที่ทำให้เราเป็นเรา…” กานต์ตอบกลับ เขาหลับตาลงและสัมผัสถึงแก่นของความรู้สึกเหล่านั้น มันไม่ใช่ภาพจำลอง แต่เป็น 'แก่นแท้' ของความทรงจำ
เขาเริ่มสลักมันลงไปบนพื้นผิวกระจกเงาเบื้องหน้า รอยร้าวเหล่านั้นเริ่มเปล่งประกายด้วยแสงสีทองที่เจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่แสงแห่งความสมบูรณ์แบบ แต่เป็นแสงแห่งความขัดแย้ง แสงแห่งความเป็นมนุษย์
“ข้าคือ…กานต์…” เขาพึมพำ “ข้าคือ…ผู้ที่จดจำ…”
พื้นผิวกระจกเงาเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ภาพสะท้อนของเขาเริ่มบิดเบี้ยวมากขึ้น แต่คราวนี้ไม่ใช่เพราะการแตกสลาย แต่เป็นเพราะการเปลี่ยนแปลง…
“นี่มัน…อะไรกัน?” เซนอสอุทานเมื่อเห็นแสงที่สว่างวาบขึ้นมาจากร่างกายของกานต์
ทันใดนั้น รอยร้าวบนร่างกายของกานต์ก็เริ่มส่องประกายเจิดจ้า รัศมีสีทองอร่ามแผ่กระจายออกมา ปกคลุมร่างที่กำลังจะสลายของเขาไว้
“ไม่ใช่การลบเลือน…แต่เป็นการ…จารึกใหม่…” กานต์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เริ่มหนักแน่นขึ้น “เมื่อความทรงจำถูกลบเลือน…แก่นแท้…จะยังคงอยู่…”
ภาพสะท้อนในกระจกเงาเริ่มเปลี่ยนแปลงไป รอยร้าวเหล่านั้นไม่ได้เป็นเพียงเส้นแตกหักอีกต่อไป แต่มันกลับกลายเป็นเหมือนเส้นสายของสายน้ำที่ไหลเวียน นำพาเอา 'แก่น' แห่งความทรงจำที่ยังคงอยู่กลับคืนสู่ร่างของเขา
“ข้า…จะจารึก…ตัวตนของข้า…ใหม่…”
เขาสัมผัสได้ถึงพลังที่ไหลเวียนเข้ามาในร่างแก้วที่แตกร้าว พลังนั้นไม่ใช่ความทรงจำที่สมบูรณ์ แต่เป็น 'แก่น' ของมัน…ความรู้สึก…อารมณ์…และประสบการณ์
“แต่นั่น…มันจะ…เปลี่ยนโลก…” เซนอสกล่าวด้วยความหวาดหวั่น
“บางที…โลก…ก็ต้องการการเปลี่ยนแปลง…” กานต์ตอบกลับ
ขณะที่เขาพูด แสงสีทองก็สว่างวาบขึ้นอีกครั้ง ร่างกายของเขาเริ่มรวมตัวกันใหม่ รอยร้าวค่อยๆ เลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยลวดลายใหม่ที่สลักเสลาอย่างประณีต ลวดลายเหล่านั้นไม่ใช่ภาพจำลองของอดีต แต่เป็น 'แก่น' ของมัน…สัญลักษณ์แห่งความรู้สึกที่ยังคงอยู่
“นี่มัน…เป็นไปได้อย่างไร?” เซนอสมองด้วยความตะลึง
“เมื่อ…แก่นแท้…ของความทรงจำ…ถูกจารึก…ลงบน…ความเป็นจริง…” กานต์ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ร่างกายของเขาไม่ได้เป็นแก้วทรายที่เปราะบางอีกต่อไป แต่เป็นเหมือนผลึกที่แข็งแกร่ง เปล่งประกายด้วยแสงที่อ่อนโยน
“ข้า…ยังคงอยู่…”
แต่แล้วเขาก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่เปลี่ยนไป…ดวงตาข้างซ้ายของเขายังคงมองเห็นภาพสะท้อนของตนเองในกระจกเงา แต่ภาพนั้นกลับไม่ได้เป็นของเขาอีกต่อไป มันเป็นภาพของ 'ใครบางคน'…
“เซนอส…ฉัน…ฉันรู้สึก…บางอย่าง…”
เขาเงยหน้าขึ้นมองเซนอส แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับไม่ใช่ใบหน้าของเพื่อนรัก แต่เป็นใบหน้าของเงาร่างปริศนาที่เคยพบในนครเสียงสะท้อน…ใบหน้าที่มีลักษณะคล้ายเซนอส แต่กลับแฝงไว้ด้วยความเย็นชาและลึกลับ
“ยินดีต้อนรับ…สู่การจารึกใหม่…” เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันมาจากภายในร่างของกานต์เอง
เขาพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่คำพูดกลับติดอยู่ที่ลำคอ ภาพของฟันเฟืองยักษ์กลับมาปรากฏขึ้นในห้วงความคิดอีกครั้ง พร้อมกับดวงตาปริศนาที่กำลังจ้องมองมา… และคราวนี้ เขารู้สึกได้ว่าดวงตานั้น…กำลังสลักเสลา 'แก่น' ของเขา…ลงไปในตัวตนใหม่ของเขา
“ฉัน…คือใคร…?” เขาพึมพำ ความรู้สึกสับสนถาโถมเข้ามา เขาไม่ใช่กานต์คนเดิมอีกต่อไป แต่เขาก็ยังไม่ใช่เงาร่างปริศนาผู้นั้นเช่นกัน
“เจ้า…คือ…ภาพสะท้อน…แห่งเศษเสี้ยว…แห่งตัวตน…” เสียงกระซิบตอบกลับมาอย่างเยือกเย็น
กานต์มองไปยังมือของตัวเอง มือที่เคยสลักทราย เคยจับแก้วทราย แต่บัดนี้กลับมีประกายแวววาวราวกับผลึก มันไม่ได้แข็งแกร่งอย่างที่คิด แต่กลับเปราะบางและพร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ
“แล้ว…แกนเสียงดนตรี…อยู่ที่ไหน…?” เขาถาม
“มัน…ถูกรวมเข้ากับ…แก่นแท้…ของเจ้าแล้ว…” เสียงกระซิบตอบ
กานต์สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนอันแผ่วเบาภายในร่างของเขา ราวกับว่ามีเสียงดนตรีที่ถูกบิดเบือนกำลังบรรเลงอยู่ภายใน…
“แล้ว…เซนอส…ล่ะ…?” เขาถามอีกครั้ง พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย
“เขา…กำลังถูก…จารึก…เช่นกัน…” เสียงกระซิบตอบ
กานต์หันไปมองเซนอส แต่สิ่งที่เขาเห็นคือร่างของเซนอสที่กำลังเริ่มมีประกายระยิบระยับราวกับกระจกเงา ร่างกายของเขาเริ่มโปร่งแสง…
“ไม่…เซนอส!”
แต่ก่อนที่เขาจะสามารถทำอะไรได้ ภาพของฟันเฟืองยักษ์ก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันหมุนด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัว และเขารู้สึกได้ว่าตนเองกำลังถูกดึงเข้าไป…
“การจารึก…ยังไม่สมบูรณ์…” เสียงกระซิบดังขึ้นในหัวของเขา “แต่…มันกำลังจะ…ใกล้เคียง…ความจริง…”
กานต์หลับตาลงอีกครั้ง เขาเห็นภาพของนครอารยัน…ภาพของทะเลทรายสีทอง…ภาพของแก้วทรายที่ถูกสลัก…และภาพของความทรงจำที่กำลังถูกลบเลือน
“ข้า…จะจำ…ทุกอย่าง…” เขาพึมพำ “แม้จะเป็นเพียง…เศษเสี้ยว…”
และในขณะที่เขากำลังจะถูกดูดกลืนเข้าไปในความมืดมิด เขาก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกแปลกประหลาด…ความรู้สึกที่ไม่ใช่ของเขา…แต่เป็นของใครบางคน…ใครบางคนที่กำลังจารึก…ตัวตนของเขา…ลงบนโลกใบนี้
เขาเปิดตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งที่เห็นเบื้องหน้าไม่ใช่ทะเลทรายกระจกเงาอีกต่อไป แต่เป็นทิวทัศน์ที่แปลกตา…หอคอยแก้วสูงเสียดฟ้าที่ส่องประกายระยิบระยับ ราวกับว่ามันถูกสร้างขึ้นจากแสงและเสียง
“ที่นี่…คือที่ไหน…?” เขาถาม
“นี่คือ…นครเสียงสะท้อน…ในรูปแบบใหม่…ของเจ้า…” เสียงกระซิบตอบกลับมา
กานต์มองไปยังร่างของตนเองอีกครั้ง ร่างกายของเขาไม่ได้เป็นกระจกเงาที่แตกสลายอีกต่อไป แต่มันกลับกลายเป็นเหมือนผลึกที่สลักเสลาด้วยลวดลายใหม่ ลวดลายเหล่านั้นเป็นเหมือนแผนที่ของความทรงจำ…เป็นเหมือนบทเพลงที่ยังไม่ถูกบรรเลง
“ข้า…กำลังจะ…สร้าง…ความทรงจำ…ใหม่…”
เขาสัมผัสได้ถึงพลังที่ไหลเวียนอยู่ในร่างของเขา พลังที่ไม่ได้มาจากแกนเสียงดนตรีอีกต่อไป แต่มาจาก 'แก่น' ของตัวตนที่ถูกจารึกใหม่
“แต่…ข้า…ยังคง…สับสน…”
“ความสับสน…คือ…จุดเริ่มต้น…ของการค้นพบ…” เสียงกระซิบตอบ
กานต์มองไปยังหอคอยแก้วเบื้องหน้า เขาเห็นภาพสะท้อนของตนเองในผนังแก้ว…ภาพของกานต์…แต่ก็ไม่ใช่กานต์…เขาคือใครกันแน่?
เขาคือผู้ที่ถูกจารึกใหม่…ผู้ที่ยังคงตามหา…ความหมาย…ของตัวตน…ในนครแห่งเสียงที่บิดเบี้ยว…
และในห้วงลึกของความคิด เขาก็ได้ยินเสียง…เสียงที่เหมือนกับเสียงของเซนอส…แต่กลับแฝงไว้ด้วยความเย็นชา…
“ยินดีต้อนรับ…สู่การจารึก…ครั้งต่อไป…”
กานต์มองไปรอบๆ อีกครั้ง เขาเห็นร่างที่คล้ายเซนอสกำลังยืนอยู่เบื้องหน้าเขา…แต่ร่างนั้นกลับมีรอยร้าวสีทองที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ…
“เซนอส…?” เขาถามด้วยความหวัง
แต่ร่างนั้นกลับหัวเราะ…เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบและไร้ซึ่งความรู้สึก…
“ข้า…ไม่ใช่…เซนอส…อีกต่อไป…”
กานต์ยืนนิ่ง…มองดูร่างที่กำลังแตกสลายของเซนอส…และตระหนักได้ว่า…การเดินทางของเขายังไม่สิ้นสุด…แต่มันเพิ่งจะเริ่มต้น…เท่านั้นเอง…
การจารึก…ยังคงดำเนินต่อไป…และเขา…คือผลงานชิ้นเอก…ที่กำลังถูกปั้นแต่ง…โดยเจตจำนงที่มองไม่เห็น…
เขาก้าวเดินต่อไป…มุ่งหน้าสู่หอคอยแก้ว…สถานที่ที่เขาจะต้อง…เผชิญหน้า…กับความจริง…ที่ถูกซ่อนเร้น…อยู่ในเศษเสี้ยว…แห่งตัวตน…ของเขา…
--- กานต์ตื่นขึ้นมาในสภาพร่างกายที่เป็นผลึกแก้วที่เต็มไปด้วยรอยร้าว ซึ่งเป็นผลจากการถูกปรับจูนโดยกลไกโบราณ เขาพบว่าตนเองกำลังสูญเสียตัวตนที่แท้จริง แต่กลับสามารถ 'จารึก' แก่นแท้ของความทรงจำและอารมณ์ลงบนร่างใหม่ได้ ทำให้เขากลายเป็นส่วนผสมที่แปลกประหลาดของอดีตและปัจจุบัน ก่อนที่จะพบว่าเซนอสก็กำลังเผชิญชะตากรรมเดียวกัน และทั้งคู่ถูกดึงเข้าสู่นครเสียงสะท้อนที่เปลี่ยนแปลงไป