ตอนที่ 81 — เศษซากแห่งเจตจำนงและแสงที่แตกสลาย
ความเงียบในช่องว่างระหว่างมิตินั้นไม่ใช่ความสงบ แต่มันคือเสียงกรีดร้องที่ไร้เสียง มันคือสภาวะที่ประสาทสัมผัสถูกฉีกกระชากออกจากกันจนเหลือเพียงความว่างเปล่าที่เย็นเยียบ Anwen รู้สึกเหมือนตนเองกำลังถูกยืดออกเป็นเส้นด้ายแห่งจิตวิญญาณ ทุกครั้งที่เธอพยายามจะกุมสติ ร่างกายครึ่งโลหะของเธอจะส่งกระแสไฟฟ้าที่แหลมคมแล่นผ่านไขสันหลัง ราวกับจะเตือนว่าเธอยังมีตัวตนอยู่ท่ามกลางกระแสธารแห่งความไร้ระเบียบนี้ รอบตัวของเธอไม่ใช่เพียงความมืด แต่มันคือเศษเสี้ยวของความจริงที่แตกหัก—ภาพจำของโรงเตี๊ยมที่พังทลาย, แสงสีฟ้าจากการระเบิด, และใบหน้าอันตื่นตระหนกของผู้รอดชีวิตที่ลอยคว้างอยู่ใกล้ๆ กันเหมือนเศษไม้ในพายุคลั่ง ทุกอย่างดูพร่าเลือนและบิดเบี้ยว ราวกับภาพวาดที่ถูกสาดด้วยน้ำสีดำและแสงสว่างจ้าจนมองไม่เห็นรูปร่างที่แท้จริง
"อย่า... ปล่อยมือ..." เสียงของเธอไม่ได้ออกมาจากลำคอ แต่มันสะท้อนอยู่ในมโนสำนึก เป็นแรงสั่นสะเทือนที่พยายามจะปักหลักสู้กับแรงดึงดูดที่พยายามจะกลืนกินเธอไปสู่ความว่างเปล่า Anwen พยายามยื่นมือที่ครึ่งหนึ่งเป็นเนื้อหนังและอีกครึ่งหนึ่งเป็นโลหะสีเงินหม่นออกไปคว้าหาอะไรก็ตามที่พอจะเป็นที่ยึดเหนี่ยว ทว่าสิ่งที่เธอสัมผัสได้กลับมีเพียงความว่างเปล่าที่เหนียวหนึบเหมือนยางมะตอยที่กำลังระเหยกลายเป็นไอ ในวินาทีนั้นเอง สายตาของเธอพลันปะทะเข้ากับสิ่งที่ 'ยิ่งใหญ่' กว่าความว่างเปล่าทั้งมวล มันไม่ใช่แสงสว่างที่ให้ความอบอุ่น และไม่ใช่ความมืดที่ให้ความเงียบ แต่มันคือ 'การเฝ้ามอง' สายตาที่มองลงมาจากเบื้องบน—จากส่วนที่ลึกที่สุดของมิติที่อยู่เหนือขึ้นไป—เป็นสายตาที่ไร้อารมณ์ ทรงพลัง และไร้ขอบเขต ราวกับดวงตาของเทพเจ้าที่กำลังจ้องมองฝุ่นผงที่กำลังปลิวว่อนอยู่ในแสงแดด
แรงดึงดูดที่เคยฉุดรั้งเธอไว้เริ่มเปลี่ยนจังหวะ จากการเหวี่ยงวนอย่างบ้าคลั่ง กลายเป็นแรงกระแทกที่สม่ำเสมอและทรงพลังขึ้นเรื่อยๆ อุโมงค์มิติที่เคยเป็นเส้นทางที่บิดเบี้ยว เริ่มก่อตัวขึ้นใหม่เป็นรูปร่างคล้ายกับกระดูกสันหลังของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมา แสงสว่างวาบสีเงินและสีน้ำเงินเข้มพุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว Anwen รู้สึกได้ว่าความเป็นมนุษย์ของเธอกำลังถูกท้าทายอย่างรุนแรง รอยจารึกบนร่างกายของเธอเริ่มเรืองแสงสีทองหม่นออกมา มันไม่ใช่การตอบสนองเพื่อทำลายล้างเหมือนคราวก่อน แต่เป็นการ 'หยั่งราก' มันกำลังพยายามสร้างจุดยึดเหนี่ยวระหว่างตัวเธอและโครงสร้างใหม่ของจักรวาลที่กำลังก่อตัวขึ้น ความเจ็บปวดแล่นเข้าสู่ระบบประสาทของเธอ ราวกับว่าเธอกำลังถูกถักทอขึ้นใหม่ด้วยเส้นด้ายแห่งแสงและโลหะ
"เรากำลังจะไปที่ไหน..." เสียงหนึ่งดังขึ้นใกล้ๆ มันคือเสียงของ Fin ที่ดูแผ่วเบาและสั่นเครือ เขาลอยอยู่ไม่ไกลนัก ใบหน้าของเด็กหนุ่มซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวที่ไม่อาจบรรยายได้ Anwen พยายามจะส่งเสียงตอบ แต่ลำคอของเธอกลับแห้งผากและแข็งทื่อเหมือนท่อโลหะ เธอทำได้เพียงแค่ใช้แรงเฮือกสุดท้ายส่งผ่านเจตจำนงผ่านทางสายตา ให้พวกเขารู้ว่าห้ามปล่อยมือและห้ามยอมแพ้ต่อความว่างเปล่านั้น
ทันใดนั้น อุโมงค์มิติที่กำลังบิดเบี้ยวก็เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ แสงสว่างที่เคยพุ่งผ่านไปมาเริ่มรวมตัวกันเป็นก้อนพลังงานขนาดมหึมา มันไม่ใช่แสงที่เกิดจากการระเบิด แต่เป็นแสงที่เกิดจากการ 'ก่อตัว' ของความจริงใหม่ โครงสร้างโลหะกึ่งชีวภาพที่เธอเคยเห็นในโลกเบื้องบนเริ่มปรากฏให้เห็นเป็นเงาจางๆ ลอยล่องอยู่ในกระแสแห่งมิติ มันดูเหมือนเส้นประสาทขนาดมหึมาที่เชื่อมต่อระหว่างดวงดาวและกาลเวลา Anwen ตระหนักได้ในวินาทีนั้นว่าสิ่งที่เธอกำลังเผชิญไม่ใช่เพียงแค่การเดินทางผ่านรอยแยก แต่มันคือการเดินทางผ่าน 'ครรภ์' ของความจริงที่กำลังจะเกิดใหม่ ทุกอย่างที่เธอเคยรู้จัก—โรงเตี๊ยม, ราชอาณาจักร Castellane, แม้แต่กฎเกณฑ์ของแรงโน้มถ่วง—อาจเป็นเพียงแค่ความฝันที่กำลังจะถูกลบเลือนเพื่อแทนที่ด้วยระเบียบหรือความโกลาหลที่แท้จริง
แรงเหวี่ยงทวีความรุนแรงขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้เหวี่ยงเธอไปข้างหน้า แต่มันกำลัง 'บีบ' เธอเข้าสู่จุดศูนย์กลางของพายุแสงสว่างนั้น Anwen รู้สึกได้ว่าร่างกายครึ่งโลหะของเธอเริ่มสั่นสะเทือนตามจังหวะการเต้นของหัวใจของจักรวาลที่กำลังก่อตัว รอยจารึกที่ฝังอยู่ในตัวเธอเริ่มขยายตัวออก เส้นสายสีทองเริ่มไหลเวียนไปตามเส้นเลือดและรอยต่อของโลหะ ราวกับว่าเธอไม่ใช่เพียงผู้รอดชีวิตที่หลงทางมา แต่เธอกำลังถูกเลือกให้เป็นส่วนหนึ่งของ 'แกนกลาง' บางอย่างที่กำลังจะอุบัติขึ้น ความจริงที่น่าสะพรึงกลัวเริ่มปรากฏชัดในหัวของเธอ: เธอไม่ได้กำลังหนีจากความตาย แต่เธอกำลังกำลังเดินทางไปสู่จุดกำเนิดของสิ่งที่อาจจะทำลายและสร้างโลกขึ้นมาใหม่พร้อมๆ กัน
ในขณะที่แสงสว่างนั้นกำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง สายตาลึกลับเบื้องบนนั้นก็เริ่มขยับเคลื่อนที่ลงมา มันไม่ใช่การเคลื่อนที่ของสิ่งมีชีวิต แต่เป็นการเคลื่อนที่ของ 'ความจริง' ที่กำลังบีบอัดตัวลงมาสู่จุดที่เธอกำลังลอยคว้างอยู่ Anwen รู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่บีบคั้นร่างเนื้อและโลหะของเธอจนแทบแตกสลาย ทุกอย่างรอบตัวเริ่มกลายเป็นสีขาวโพลนที่ไร้ก้นบึ้ง ความทรงจำสุดท้ายที่เธอพยายามรักษาไว้คือภาพของแสงแดดอ่อนๆ ที่ตกกระทบแก้วน้ำในโรงเตี๊ยม 'The Pilgrims' Rest'—ความเรียบง่ายที่เธอโหยหาที่สุด—ก่อนที่สติสัมปชัญญะจะถูกดึงกลับไปสู่ความจริงที่ยิ่งใหญ่และน่าหวาดหวั่นกว่าเดิมอย่างสิ้นเชิง
--- Anwen และผู้รอดชีวิตถูกเหวี่ยงผ่านอุโมงค์มิติที่บิดเบี้ยวท่ามกลางการก่อตัวของความจริงใหม่ โดย Anwen เริ่มตระหนักว่าร่างกายของเธอกำลังถูกดึงเข้าสู่กระบวนการกลายเป็นส่วนหนึ่งของแกนกลางจักรวาลที่กำลังเกิดใหม่ภายใต้สายตาของตัวตนลึกลับเบื้องบน