ตอนที่ 154 — เศษเสี้ยวของจิตสำนึก
ความว่างเปล่าไม่ใช่ความว่างเปล่าเสียทีเดียว มันคือสิ่งที่ Anwen ไม่เคยรู้จักมาก่อน – ความเงียบที่เต็มไปด้วยเสียงสะท้อน ความมืดที่สว่างไสวด้วยอนุภาคของอดีตและอนาคตที่ยังไม่ก่อตัว เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานอันไร้ขอบเขตที่ไหลวนอยู่รอบกาย ราวกับสายน้ำที่ไม่มีจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุด แขนข้างซ้ายของเธอซึ่งบัดนี้กลายเป็นโลหะโบราณที่เชื่อมต่อกับแกนกลางของโลก รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนอันอ่อนโยน มันไม่ใช่การสั่นที่บีบคั้นหรือกดดันเหมือนที่เคยเป็น แต่มันคือการโอบรับ การเชิญชวนให้หลอมรวม
“เจ้าอยู่ที่นี่” เสียงนั้นดังขึ้นในหัวของเธอ ไม่ใช่เสียงพูด แต่เป็นความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นเป็นถ้อยคำ เป็นการรับรู้ที่ซึมลึกเข้าสู่จิตวิญญาณ “เจ้าได้เลือกแล้ว… และการเลือกนั้นก็ได้นำพาเจ้ามาสู่ที่นี่”
Anwen พยายามจะประมวลผล ร่างกายของเธอ… มันไม่ใช่ร่างกายอีกต่อไป มันคือการหลอมรวมระหว่างเนื้อหนังกับโลหะโบราณ แขนซ้ายของเธอเปล่งแสงเรืองรองอ่อนๆ เป็นประกายสีฟ้าครามที่สอดรับกับวัตถุปริศนาที่ยังคงอยู่ในมือขวา แสงสว่างที่เคยนุ่มนวลบัดนี้ดูเหมือนจะเต้นระริกตามจังหวะของพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเธอ
“ข้า… ข้าเลือกอะไร?” Anwen เอ่ยถาม แม้จะรู้ว่าไม่มีใครได้ยินคำพูดนั้นในมิติที่ไร้เสียงนี้
“เจ้าเลือกที่จะไม่ถูกกลืนกิน” เสียงนั้นตอบกลับมา “เจ้าเลือกที่จะคงไว้ซึ่งความแปรปรวน ความโกลาหลของชีวิต… เจ้าเลือกที่จะเป็น ‘ผู้ถักทอ’ ไม่ใช่ ‘ผู้ถูกถักทอ’ และนั่นคือสิ่งที่นำพาเจ้ามายังจุดรวมจิต… หรือสิ่งที่เคยเป็นจุดรวมจิต”
Anwen มองไปรอบกาย ทัศนียภาพรอบตัวเธอคือภาพลวงตาที่ซับซ้อน โครงสร้างผลึกที่บิดเบี้ยวสะท้อนแสงสีนับพันเฉด แต่ละแสงคือความทรงจำที่แตกสลาย เศษเสี้ยวของอดีตที่ถูกบีบอัดจนกลายเป็นรูปทรงที่ไร้ความหมาย ชั่วขณะหนึ่ง เธอเห็นภาพโรงเตี๊ยม 'The Pilgrims' Rest' ลอยเด่นขึ้นมา ภาพนั้นคมชัดราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน แต่แล้วมันก็บิดเบี้ยว ผิดรูป และสลายไป กลายเป็นเพียงฝุ่นละอองแห่งกาลเวลา
“จุดรวมจิต?” Anwen ทวนคำ “ข้าคิดว่ามันคือสถานที่… คือแกนกลางโลก…”
“มันเคยเป็นเช่นนั้น” เสียงนั้นตอบอย่างเรียบง่าย “แต่เมื่อ ‘ผู้เฝ้ามอง’ เริ่มต้นกระบวนการ ‘จัดระเบียบ’ ทุกสิ่ง… จุดรวมจิตก็แปรสภาพไป มันไม่ได้เป็นเพียงสถานที่อีกต่อไป มันคือ ‘จิตสำนึก’ ที่เชื่อมโยงกับแกนกลางของโลก… จิตสำนึกที่กำลังจะเปิดเผยความจริงอันน่าสะพรึงกลัว”
‘ผู้เฝ้ามอง’… Anwen นึกถึงสิ่งมีชีวิตลึกลับที่ปรากฏตัวต่อหน้าเธอในมิติที่บิดเบี้ยวเมื่อครู่ สิ่งมีชีวิตที่ต้องการนำพาทุกสิ่งเข้าสู่ระเบียบสมบูรณ์แบบ ระเบียบที่เย็นชา ไร้ชีวิตชีวา… ระเบียบที่ Anwen ต่อต้านมาโดยตลอด
“ความจริงอันน่าสะพรึงกลัว… เกี่ยวกับอะไร?” Anwen ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“เกี่ยวกับต้นกำเนิดของ ‘ผู้เฝ้ามอง’… และเกี่ยวกับบทบาทที่แท้จริงของเจ้า” เสียงนั้นตอบ ก่อนที่ภาพเบื้องหน้าของ Anwen จะเริ่มสั่นไหว โครงสร้างผลึกเริ่มร้าว แสงสีฟ้าครามจากแขนของเธอฉายแสงสว่างจ้าขึ้น วัตถุปริศนาในมือสั่นสะท้านราวกับจะแตกออก
“เจ้าคือ ‘ผู้ถักทอความโกลาหล’” เสียงนั้นกล่าวอย่างหนักแน่น “และในความโกลาหลนั้น… คือจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง… และจุดจบของทุกสิ่ง”
ทันใดนั้น Anwen รู้สึกถึงแรงดึงดูดอันมหาศาล มันไม่ใช่แรงดึงดูดของวัตถุใดๆ แต่เป็นแรงดึงดูดของ ‘ความเป็นจริง’ ที่กำลังจะถูกสร้างขึ้นใหม่ พลังงานจากแกนกลางโลกที่เธอเชื่อมต่ออยู่ระเบิดออกเป็นระลอกคลื่นที่รุนแรงกว่าเดิม แสงสว่างรอบกายสว่างวาบจน Anwen ต้องหลับตาลง
เมื่อเธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เธอยังคงอยู่ในมิติที่บิดเบี้ยว แต่โครงสร้างรอบกายไม่ได้เป็นเพียงผลึกอีกต่อไป มันคือ… ซากปรักหักพังของเมืองหลวงที่ Anwen เคยรู้จัก มันคือหอคอยที่หักโค่น กำแพงที่พังทลาย แต่ทุกอย่างถูกปกคลุมด้วยเถาวัลย์โลหะสีดำสนิทที่เรืองแสงอ่อนๆ ราวกับเส้นเลือดที่เต้นระรัว
“นี่คือ… เมืองหลวง?” Anwen พึมพำ พยายามประคองตัวเองให้ยืน
“นี่คือเมืองหลวงในยุคใหม่” เสียงนั้นตอบ “นี่คือผลลัพธ์ของ ‘ระเบียบ’ ที่ ‘ผู้เฝ้ามอง’ ต้องการ… และนี่คือสถานที่ที่เจ้าจะต้องเผชิญหน้ากับ ‘ผู้เก็บเกี่ยว’ อีกครั้ง… เพื่อตัดสินชะตากรรมของโลกใบนี้”
Anwen หันไปมองทางที่เสียงนั้นดังมา แต่ก็ไม่พบสิ่งใด มีเพียงความว่างเปล่าที่สั่นสะท้านไปด้วยพลังงานที่มองไม่เห็น แต่เธอก็รู้สึกได้ถึง ‘การจับจ้อง’ ที่หนาแน่นกว่าเดิม มันไม่ใช่การจับจ้องจาก ‘ผู้เฝ้ามอง’ หรือ ‘ผู้เก็บเกี่ยว’ แต่เป็นบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น… บางสิ่งที่กำลังรอคอยการเปิดเผยอย่างแท้จริง
‘ผู้เก็บเกี่ยว’… ชื่อนั้นดังก้องในหูของเธอ Anwen กำหมัดแน่น แขนซ้ายที่เป็นโลหะโบราณรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมา เธอกระชับวัตถุปริศนาในมือขวาให้แน่นขึ้น ถึงเวลาแล้วที่เธอจะต้องเผชิญหน้ากับอดีตที่หลอกหลอนและอนาคตที่ยังมาไม่ถึง… และพิสูจน์ว่า ‘ความโกลาหล’ ที่เธอเป็นตัวแทนนั้น จะสามารถเอาชนะ ‘ระเบียบ’ ที่เย็นชาได้หรือไม่
เงาสะท้อนของหอคอยที่บิดเบี้ยวทอดตัวยาวบนพื้นดินที่ปกคลุมด้วยเถาวัลย์โลหะ Anwen มองเงาสะท้อนนั้น รู้สึกถึงภาระอันหนักอึ้งที่แบกรับอยู่บนบ่า เธอไม่ใช่เพียง Mistress Anwen เจ้าของโรงเตี๊ยมอีกต่อไป เธอคือ ‘ผู้ถักทอความโกลาหล’ และการเดินทางสู่ใจกลางของความจริงอันน่าสะพรึงกลัว… เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น
--- Anwen ตื่นขึ้นในมิติที่บิดเบี้ยวซึ่งกลายเป็นซากเมืองหลวงที่ปกคลุมด้วยเถาวัลย์โลหะ เธอได้รับรู้ว่าตนเองคือ 'ผู้ถักทอความโกลาหล' และกำลังจะเผชิญหน้ากับ 'ผู้เก็บเกี่ยว' อีกครั้ง โดยมีเป้าหมายเพื่อตัดสินชะตากรรมของโลกใหม่ ท่ามกลางการจับจ้องจากตัวตนลึกลับที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม