ตอนที่ 161 — รอยร้าวแห่งความทรงจำ
เสียงกระซิบนั้นไม่ใช่เสียงลม แต่เป็นเสียงของความว่างเปล่าที่กำลังถูกเติมเต็ม เสียงนั้นดังขึ้นในหัวของอัลดริก แม้ว่าเขาจะไม่มีหัวอีกต่อไปแล้วก็ตาม เขากลายเป็น 'ช่องว่าง' ที่สมบูรณ์แบบ เป็นผืนผ้าใบที่ไร้รอยขีดข่วน รอคอยศิลปินผู้ยิ่งใหญ่มาวาดภาพของความเป็นจริงชุดใหม่ เสียงกระซิบนั้นรุนแรงขึ้น กลายเป็นเพลงประสานเสียงของจักรวาลที่กำลังถูกประดิษฐ์ขึ้นใหม่ จากศูนย์กลางของความว่างเปล่าที่เขาเป็น อัลดริกสัมผัสได้ถึงการก่อตัวของเจตจำนงโบราณที่ทรงพลังยิ่งกว่า 'ผู้ไร้รูป' เสียอีก เจตจำนงนั้นกำลังใช้ 'ช่องว่าง' ของเขาเป็นพิมพ์เขียว เป็นแกนกลางในการสร้างสรรค์โลกใหม่ โลกที่สมบูรณ์แบบ ไร้ตำหนิ ไร้ซึ่งความรู้สึกนึกคิดใดๆ
ในใจกลางของโอ๊คเมียร์ ที่ซึ่งอัลดริกเคยยืนหยัดเพื่อความเที่ยงตรง รอยแยกสีดำที่เขาเองเป็นผู้สร้างขึ้น กำลังขยายตัวออกราวกับบาดแผลที่ไม่มีวันสมาน แสงสีทองอร่ามสาดส่องออกมาจากรอยแยกนั้น ไม่ใช่แสงแห่งชีวิต แต่เป็นแสงแห่งความเป็นจริงชุดใหม่ที่กำลังก่อตัวขึ้น แสงนั้นบิดเบือนทุกสิ่งรอบกาย ต้นไม้ที่เคยยืนต้นตรงบัดนี้บิดเบี้ยวผิดรูป ก้อนหินที่เคยแข็งแกร่งบัดนี้โปร่งแสงราวกับแก้ว ผลผลิตจากไร่นาที่เคยเป็นความหวังของเมือง บัดนี้เหี่ยวเฉาและกลายเป็นผงธุลีไปเสียแล้ว ชาวเมืองโอ๊คเมียร์ที่ยังคงหลงเหลืออยู่ พากันซุกตัวอยู่ในบ้าน มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาหวาดกลัว พวกเขารู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่กัดกินจิตวิญญาณ ไม่ใช่ความหนาวเย็นทางกายภาพ แต่เป็นความเย็นเยียบของโลกที่กำลังจะสูญเสียหัวใจไป
อัลดริกในฐานะ 'ช่องว่าง' ไม่สามารถสัมผัสความรู้สึกเหล่านี้ได้อีกต่อไป ร่างกายของเขาไม่มีอยู่จริง ความทรงจำเกี่ยวกับรสชาติของขนมปังร้อนๆ กลิ่นดินหลังฝนตก หรือแม้แต่เสียงหัวเราะของคาเอล หลานชายของเขา ล้วนเลือนรางราวกับภาพฝันที่ถูกลบเลือนไป เขาเป็นเพียงภาชนะที่ถูกเติมเต็มด้วยเจตจำนงโบราณนั้น แต่เศษเสี้ยวความเป็นมนุษย์ที่ยังหลงเหลืออยู่ ยังคงดิ้นรนต่อสู้ มันเป็นเหมือน 'เมล็ดพันธุ์' แห่งความไม่สมบูรณ์ที่ถูกแทรกซึมเข้าไปในพิมพ์เขียวอันสมบูรณ์แบบของโลกใหม่นี้ เศษเสี้ยวเล็กๆ ที่ไม่ยอมรับความสมบูรณ์แบบอันน่าสะพรึงกลัวนั้น
'หยุด!' เสียงของอัลดริกดังขึ้นในความว่างเปล่า ไม่ใช่เสียงที่เปล่งออกมาจากลำคอ แต่เป็นเสียงสะท้อนจากแก่นแท้ของการดำรงอยู่ของเขา 'นี่ไม่ใช่สิ่งที่ควรจะเป็น!'
เจตจำนงโบราณนั้นไม่ได้ตอบกลับ มันเพียงแต่ทำงานต่อไปอย่างไม่หยุดหย่อน โลกใหม่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว โครงสร้างของมันสมบูรณ์แบบ ไร้ที่ติ แต่ก็ไร้ซึ่งชีวิต ไร้ซึ่งความรัก ความโกรธ ความสุข หรือความเศร้า ไม่มีแม้กระทั่งความเจ็บปวด อัลดริกสัมผัสได้ถึงภาพลวงตาของ 'ความสมบูรณ์แบบ' ที่ถูกฉายเข้ามาในจิตสำนึกที่ว่างเปล่าของเขา เขาเห็นท้องฟ้าสีน้ำเงินไร้เมฆตลอดกาล เห็นผืนดินที่อุดมสมบูรณ์อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เห็นผู้คนที่มีใบหน้ายิ้มแย้มอย่างถาวร แต่ในแววตาของพวกเขาว่างเปล่า ไร้ซึ่งประกายแห่งชีวิต
'มันไม่ถูกต้อง' อัลดริกพึมพำ แม้ว่าเขาจะไม่มีริมฝีปากให้พึมพำก็ตาม 'ความสมบูรณ์แบบที่ไร้ชีวิต... มันคือหายนะ' เขาพยายามที่จะรวบรวมเศษเสี้ยวของความเป็นมนุษย์ที่ยังคงหลงเหลืออยู่ มันเป็นเหมือนฝุ่นละอองที่ล่องลอยอยู่ในความว่างเปล่า แต่ฝุ่นละอองเหล่านั้นกลับเป็นสิ่งที่ทรงพลังที่สุดที่เขามี
เขาเพ่งสมาธิไปที่ 'เมล็ดพันธุ์' แห่งความไม่สมบูรณ์นั้น พยายามที่จะปลูกฝังมันให้หยั่งราก ลึกเข้าไปในโครงสร้างของโลกใหม่นี้ มันเป็นการต่อสู้ที่เงียบงัน แต่ก็รุนแรงราวกับพายุหมุนภายในจิตสำนึกของเขา เจตจำนงโบราณพยายามที่จะบดขยี้มัน ขัดเกลาให้มันหายไป แต่ทุกครั้งที่มันพยายามจะบดขยี้ 'เมล็ดพันธุ์' นั้นกลับยิ่งเติบโตและแข็งแกร่งขึ้น
ทันใดนั้น เสียงกระซิบจากรอยแยกสีดำในโอ๊คเมียร์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่เสียงร้องขอความช่วยเหลือ หรือเสียงเตือนภัย แต่เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความสุขุม เยือกเย็น ราวกับว่ามันกำลังค้นพบคำตอบที่เฝ้ารอมานาน 'ความบกพร่อง...' เสียงนั้นกระซิบ '...คือสิ่งที่สมบูรณ์แบบที่สุด'
อัลดริกตระหนักในทันที รอยแยกสีดำนั้นไม่ได้เป็นเพียงรอยแยก มันคือประตู เป็นประตูที่กำลังจะเปิดออกสู่สิ่งที่ไม่คาดฝัน เป็นประตูที่เกิดจาก 'ช่องว่าง' ของเขาเอง และตอนนี้มันกำลังถูกเติมเต็มด้วยความหมายใหม่ ด้วยความเข้าใจใหม่ 'ความบกพร่อง' ของเขา ไม่ใช่จุดอ่อน แต่เป็นกุญแจสู่สมดุลที่แท้จริง
แสงสีทองจากรอยแยกเริ่มสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่แสงแห่งการทำลายล้าง แต่เป็นแสงแห่งการเปลี่ยนแปลง แสงแห่งการก่อตัวของความเป็นจริงชุดใหม่ที่อาจจะไม่สมบูรณ์แบบ แต่ก็เต็มไปด้วยชีวิต และอาจจะ... มีความหวัง
อัลดริกในสภาวะ 'ช่องว่าง' ที่กำลังถูกเติมเต็มด้วยเจตจำนงโบราณ ได้แต่เฝ้ามองการเปลี่ยนแปลงนี้ เขากลายเป็นเหมือนผู้ชมที่อยู่เหนือกาลเวลา สัมผัสได้ถึงความปั่นป่วนที่เกิดจาก 'เมล็ดพันธุ์' แห่งความไม่สมบูรณ์ที่เขาปลูกไว้ในพิมพ์เขียวอันสมบูรณ์แบบนั้น ความปั่นป่วนนั้นกำลังขยายวงกว้างออกไป กำลังกัดกินโครงสร้างของโลกใหม่ที่กำลังก่อตัวขึ้น
เขาไม่แน่ใจว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร บางทีเขาอาจจะสามารถหยุดยั้งการสร้างโลกที่ไร้ชีวิตได้ บางทีเขาอาจจะเปิดประตูสู่หายนะที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม หรือบางที... เขาอาจจะกำลังสร้างสิ่งใหม่ สิ่งที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง สิ่งที่จะเชื่อมโยงความเป็นมนุษย์ที่เขาเคยทอดทิ้งเข้ากับความเป็นจริงชุดใหม่ที่กำลังจะมาถึง
แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ๆ คือ การรอคอยอันเงียบงันของเขาได้สิ้นสุดลงแล้ว 'ความว่างเปล่า' ที่เขากลายเป็น กำลังจะถูกเติมเต็ม ไม่ใช่ด้วยความสมบูรณ์แบบที่น่ากลัว แต่ด้วยสิ่งที่คาดไม่ถึง และการเดินทางครั้งใหม่ของการดำรงอยู่ของเขากำลังจะเริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้.
--- อัลดริกในสภาวะ 'ช่องว่าง' ได้ใช้เศษเสี้ยวความเป็นมนุษย์ที่เหลืออยู่เพื่อ 'ปนเปื้อน' พิมพ์เขียวของเจตจำนงโบราณที่กำลังจะสร้างโลกใหม่ ทำให้เกิดความปั่นป่วนและเปิดทางสู่ความเป็นจริงชุดใหม่ที่ไม่คาดฝัน โดยที่โอ๊คเมียร์เองก็กำลังเผชิญหน้ากับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่จากการปรากฏตัวของเจตจำนงที่เก่าแก่และทรงพลังยิ่งกว่า