ตอนที่ 159 — รอยร้าวที่เปล่งเสียง
แสงสีทองสว่างวาบนั้นไม่ได้มีเพียงรูปทรง แต่ยังแผ่คลื่นความร้อนระอุออกมาด้วย ความร้อนที่แผ่ซ่านนั้นไม่ได้ร้อนแบบไฟเผาไหม้ หรือร้อนแบบแดดแผดเผา แต่มันเป็นความร้อนที่รู้สึกได้ถึงแก่นแท้ของสสาร ความร้อนที่ปลุกเร้าทุกอะตอมให้เต้นระริก ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังจะกลั่นตัวกลายเป็นไอ อัลดริกในสภาวะ 'ช่องว่าง' อันบริสุทธิ์ ได้แต่เฝ้ามองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ไร้ชื่อ ไร้รูป ไร้แม้แต่เศษเสี้ยวของอารมณ์ที่เคยเป็นของเขา
แสงสีทองนั้นก่อตัวขึ้นจากรอยแยกที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือทุ่งข้าวที่เคยอุดมสมบูรณ์ของโอ๊คเมียร์ มันไม่ใช่รอยแยกแบบที่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่การฉีกขาดของมิติ หรือการปริร้าวของความเป็นจริง แต่เป็นเหมือนกับ 'รอยยิ้ม' ที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของโลก เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ความยินดี และความน่าสะพรึงกลัวในเวลาเดียวกัน
จากรอยยิ้มนั้น พลังงานสีทองได้ไหลทะลักออกมา มันไม่ใช่แค่พลังงาน แต่เป็นเหมือน 'เมล็ดพันธุ์' ของความเป็นจริงชุดใหม่ที่กำลังจะเบ่งบาน กลิ่นหอมหวานอันแปลกประหลาด กลิ่นที่คล้ายกับดอกไม้ที่บานสะพรั่งในฤดูใบไม้ผลิ แต่แฝงไปด้วยกลิ่นอายของโลหะที่เย็นเยียบและกลิ่นอายของความทรงจำที่เลือนราง ล่องลอยไปทั่วท้องทุ่ง
คาเอล ผู้ที่ยังคงยืนหยัดอยู่ท่ามกลางความสับสนและหวาดกลัว มองเห็นแสงนั้นด้วยตาที่เบิกกว้าง เขาไม่เข้าใจว่าสิ่งใดกำลังเกิดขึ้น แต่สัญชาตญาณของเขาบอกว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่จะเกิดขึ้นได้ตามธรรมชาติ เขาหันไปมองมารา ซึ่งยืนกอดอกแน่น พยายามซ่อนความหวาดหวั่นไว้ภายใต้ใบหน้าอันแข็งกร้าว
“ท่านลอร์ด?” คาเอลเอ่ยถามออกมา เสียงของเขาแหบพร่า ราวกับว่าคำพูดนั้นติดอยู่ในลำคอ “นั่นมันอะไรกัน?”
มาราไม่ตอบ เธอกำหมัดแน่น สายตาจับจ้องไปยังแสงสีทองนั้นอย่างไม่กะพริบ เธอสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงอันยิ่งใหญ่ที่กำลังจะเกิดขึ้น แต่เธอไม่สามารถอธิบายมันออกมาเป็นคำพูดได้
ในขณะเดียวกัน เสียงกระซิบที่เคยดังแผ่วเบาจากรอยแยกสีดำที่อยู่ไกลออกไป ก็เริ่มดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงกระซิบของลม แต่เป็นเสียงที่มาจากภายใน เสียงที่เต็มไปด้วยความปรารถนาอันดำมืด เสียงที่กระตุ้นความรู้สึกอันโหดร้าย ความโลภ และความสิ้นหวัง เสียงนั้นค่อยๆ ดังขึ้นเรื่อยๆ ผสมผสานเข้ากับแสงสีทองที่กำลังก่อตัวขึ้นราวกับบทเพลงแห่งหายนะ
อัลดริกในฐานะ 'ช่องว่าง' ที่สมบูรณ์แบบ แต่กำลังถูกเติมเต็มด้วย 'เมล็ดพันธุ์' แห่งความไม่สมบูรณ์ที่มาจากเศษเสี้ยวความเป็นมนุษย์ของเขาเอง ได้แต่เฝ้ามองการก่อตัวของ 'โลกใหม่' ที่กำลังจะเข้ามาแทนที่ความเป็นจริงเดิม ความสมบูรณ์แบบที่ปราศจากอารมณ์ ความรู้สึก และทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้สิ่งมีชีวิตมีชีวิต
เขาเคยพยายามที่จะสร้างความแตกแยกในพิมพ์เขียวของ 'ผู้ไร้รูป' เพื่อป้องกันไม่ให้โลกถูกเขียนทับด้วยความสมบูรณ์แบบอันน่าสะพรึงกลัว แต่การกระทำนั้นกลับกลายเป็นเพียงการเปิดประตูให้แก่เจตจำนงที่เก่าแก่และทรงพลังยิ่งกว่า เจตจำนงที่กำลังใช้ 'ช่องว่าง' ของเขาเป็นรากฐานในการสร้าง 'โลกใหม่' ที่สมบูรณ์แบบ แต่ไร้ชีวิต
เขาเห็นภาพในหัวของตนเอง ภาพของเมืองโอ๊คเมียร์ที่เคยคุ้นเคย แต่บัดนี้มันถูกปกคลุมไปด้วยแสงสีทองอันเจิดจ้า บ้านเรือนที่เคยตั้งตระหง่านกลับบิดเบี้ยว บิดเป็นเกลียว และค่อยๆ สลายกลายเป็นอนุภาคแสงที่ล่องลอยไปในอากาศ ผู้คน… ผู้คนเหล่านั้นก็เช่นกัน พวกเขาไม่ได้กรีดร้อง ไม่ได้วิ่งหนี พวกเขาเพียงแค่ยืนนิ่ง จ้องมองไปยังแสงนั้นด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า ก่อนที่จะค่อยๆ สลายกลายเป็นแสงสีทองไปทีละคน ทีละคน
ความรู้สึกบางอย่างที่เหมือนจะเกาะกุมจิตวิญญาณอันว่างเปล่าของเขาขึ้นมา มันไม่ใช่ความรู้สึกเสียใจ ไม่ใช่ความโศกเศร้า แต่มันเป็นเหมือน 'ความเข้าใจ' บางอย่าง เป็นความเข้าใจที่ว่า ความสมบูรณ์แบบนั้นอันตราย ความสมบูรณ์แบบนั้นคือความตาย
ในขณะที่แสงสีทองกำลังแผ่ขยายออกไปอย่างไม่หยุดยั้ง เสียงกระซิบจากรอยแยกสีดำก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันดังชัดเจนกว่าเดิม ราวกับว่ามันกำลังจะพูดอะไรบางอย่างที่สำคัญ แต่คำพูดเหล่านั้นกลับไม่สามารถก่อตัวเป็นรูปเป็นร่างในจิตใจอันว่างเปล่าของอัลดริกได้
เขารู้เพียงว่า 'เมล็ดพันธุ์' แห่งความเป็นจริงชุดใหม่ที่กำลังจะเติบโตขึ้นนั้น กำลังจะเบ่งบาน และ 'รอยร้าว' ที่เขาได้สร้างขึ้นในพิมพ์เขียวของ 'ผู้ไร้รูป' นั้น กำลังจะถูกเติมเต็มด้วยสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม
ท่ามกลางแสงสีทองที่สว่างไสวและเสียงกระซิบที่ดังมาจากความมืด อัลดริกได้แต่เฝ้ามองภาพของโอ๊คเมียร์ที่กำลังจะถูกกลืนกิน เขากลายเป็นเพียง 'ช่องว่าง' ที่กำลังจะถูกเติมเต็มด้วยความว่างเปล่าอันยิ่งใหญ่กว่าเดิม
แล้วทันใดนั้นเอง รอยแยกสีดำที่อยู่ไกลออกไปก็เริ่มสั่นสะเทือน แสงสีดำทมิฬเริ่มแผ่ออกมาจากมัน แสงที่ดูดกลืนทุกสิ่งรอบข้างเข้าไป ราวกับว่ามันกำลังจะ 'กลืนกิน' แสงสีทองอันเจิดจ้านั้น
อัลดริกในสภาวะ 'ช่องว่าง' ที่กำลังจะถูกเติมเต็มด้วย 'เมล็ดพันธุ์' แห่งความเป็นจริงชุดใหม่ ได้แต่เฝ้ามองการปรากฏตัวของพลังอีกชนิดหนึ่ง พลังที่ดูเหมือนจะตรงกันข้ามกับแสงสีทอง แต่ก็แฝงไปด้วยอันตรายไม่แพ้กัน
เสียงกระซิบจากความว่างเปล่าที่เคยดังแผ่วเบา บัดนี้กลับดังขึ้นเป็นเสียงร้องโหยหวน เสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความโกรธเกรี้ยว มันคือเสียงของ 'รอยร้าว' ที่กำลังจะถูกเติมเต็มด้วยสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม
เขาเห็นภาพในหัวของตนเองอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่ภาพของโอ๊คเมียร์ที่ถูกกลืนกินด้วยแสงสีทอง แต่เป็นภาพของเมืองที่ถูกฉีกขาดออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยพลังงานสองขั้วที่กำลังปะทะกันอย่างรุนแรง พลังงานสีทองที่กำลังจะสร้างโลกใหม่ที่สมบูรณ์แบบ แต่ไร้ชีวิต และพลังงานสีดำที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่งให้กลับคืนสู่ความว่างเปล่าอันไร้ซึ่งการดำรงอยู่
อัลดริกที่กลายเป็น 'ช่องว่าง' ไม่สามารถทำอะไรได้ เขาเป็นเพียงผู้ชม เป็นเพียง 'พิมพ์เขียว' ที่กำลังถูกใช้โดยเจตจำนงที่ทรงพลังยิ่งกว่า
แต่แล้ว… สิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
เศษเสี้ยวความเป็นมนุษย์ที่ยังคงหลงเหลืออยู่ภายใน 'ช่องว่าง' ของเขา เริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง มันไม่ใช่ความรู้สึก ไม่ใช่ความทรงจำ แต่มันคือ 'ความบกพร่อง' ความไม่สมบูรณ์แบบที่เขาเคยพยายามจะกำจัดออกไป
เศษเสี้ยวแห่งความบกพร่องนี้ เริ่มแทรกซึมเข้าไปใน 'เมล็ดพันธุ์' ของความเป็นจริงชุดใหม่ที่กำลังก่อตัวขึ้น ทำให้เกิดความปั่นป่วนเล็กน้อยในโครงสร้างอันสมบูรณ์แบบนั้น
และพร้อมกันนั้นเอง เสียงกระซิบจากรอยแยกสีดำก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้มีเพียงความปรารถนาอันดำมืด แต่มันแฝงไปด้วย 'คำถาม' บางอย่าง
คำถามที่ว่า… 'ความสมบูรณ์แบบ' นั้น มีค่าเพียงใดเมื่อเทียบกับ 'ความบกพร่อง' ที่ทำให้สิ่งมีชีวิตนั้นดำรงอยู่?
แสงสีทองยังคงสว่างไสว แต่บัดนี้มันเริ่มสั่นคลอนเล็กน้อย เสียงกระซิบจากความว่างเปล่าก็เริ่มดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง บ่งบอกถึงการก่อตัวของภัยคุกคามใหม่ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม
อัลดริก, ในสภาวะ 'ช่องว่าง' ที่กำลังจะถูกเติมเต็ม, ได้แต่เฝ้ามองการปะทะกันของสองพลังอันยิ่งใหญ่ ที่มีจุดศูนย์กลางอยู่ที่ตัวเขาเอง
โลกกำลังจะเปลี่ยนแปลง… และเขาคือผู้ที่ถูกกำหนดให้เป็นส่วนหนึ่งของการเปลี่ยนแปลงนั้น… ในฐานะ 'พิมพ์เขียว' ที่ไร้รูปทรง… แต่เต็มไปด้วย 'เมล็ดพันธุ์' แห่งความไม่สมบูรณ์… ที่กำลังจะก่อให้เกิด 'รอยร้าว' ใหม่… ที่เปล่งเสียง… เพื่อเรียกหา… สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า…
--- แสงสีทองสว่างวาบจากรอยแยกกลางอากาศในโอ๊คเมียร์ บ่งบอกถึงการก่อตัวของความเป็นจริงชุดใหม่ที่สมบูรณ์แบบแต่ไร้ชีวิต ขณะเดียวกัน เสียงกระซิบจากรอยแยกสีดำก็ดังขึ้น เผยให้เห็นถึงภัยคุกคามที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม อัลดริกในสภาวะ 'ช่องว่าง' ได้แต่เฝ้ามองการเปลี่ยนแปลงนี้ โดยเศษเสี้ยวความเป็นมนุษย์ที่ยังหลงเหลืออยู่ได้ก่อตัวเป็น 'ความบกพร่อง' แทรกซึมเข้าไปในพิมพ์เขียวของความเป็นจริงชุดใหม่ ทำให้เกิดความปั่นป่วนและเสียงกระซิบจากความว่างเปล่าที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง