ตอนที่ 95 — รอยจารึกบนขอบเหรียญทองแดง
เอเลียสวางถ้วยน้ำชาลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดัง ‘กึก’ เขามองดูคราบน้ำที่หยดลงบนพื้นโต๊ะแล้วขมวดคิ้ว ความไม่เป็นระเบียบเล็กน้อยนี้ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดพอๆ กับเหตุการณ์วุ่นวายในหอสมุดเมื่อครู่ เขาปัดเศษฝุ่นออกจากโต๊ะทำงานของเขาในสำนักอาลักษณ์อย่างพิถีพิถัน ก่อนจะหยิบวัตถุชิ้นหนึ่งขึ้นมาวางไว้กลางแสงไฟจากผลึกแก้ว
มันคือเหรียญทองแดงเก่าคร่ำคร่า ผิวสัมผัสขรุขระและมีคราบออกไซด์สีเขียวเกาะกินตามรอยแตก เขาได้รับมันมาอย่างปริศนาหลังจากเหตุการณ์ที่เซเลสเทนเกือบถูกจับได้ในหอสมุด อาลักษณ์ปริศนาคนนั้นทิ้งมันไว้ให้พร้อมกับคำเตือนที่ชวนให้ขวัญเสียเกี่ยวกับ ‘เงาในแสง’
“มันควรจะเป็นแค่เศษโลหะไร้ค่า” เอเลียสพึมพำกับตัวเอง เขาหยิบแว่นขยายทองเหลืองขึ้นมาส่องดูรายละเอียดของเหรียญ “แต่ทำไมมันถึงถูกวางไว้ในที่ที่ฉันมองเห็นได้ชัดขนาดนั้น”
เสียงฝีเท้าหนักๆ เดินผ่านหน้าห้องทำงานของเขา เอเลียสชะงัก เขาไม่ได้ขยับตัว แต่หูของเขากลับตื่นตัว เขาพยายามจดจำใบหน้าของเจ้าหน้าที่ราชสำนักที่เดินตรวจตราอยู่ข้างนอก ความระแวงหลังเหตุการณ์ RY10 ยังคงหนาแน่นในอากาศเหมือนหมอกควัน เขาจึงรีบคว้าผ้ากำมะหยี่มาคลุมเหรียญนั้นไว้ทันทีเมื่อเสียงฝีเท้าหยุดลงหน้าประตู
“เอเลียส คุณยังไม่เลิกงานอีกหรือ?” เสียงร่าเริงแต่สั่นเครือเล็กน้อยของเซเลสเทนดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของเธอ เธอเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน มือของเธอยังคงกำอุปกรณ์ทำความสะอาดผลึกแก้วไว้แน่น “ฉันเพิ่งเช็กค่าความเข้มของแสงในหอสมุดชั้นใต้ดินมา มัน... มันดูแปลกๆ นะ แสงมันวูบวาบเหมือนมีแรงดันเวทมนตร์ที่ไม่เสถียรแทรกเข้ามา”
เอเลียสถอนหายใจยาว “เซเลสเทน ถ้าคุณจะมาเพื่อบอกว่าผลึกแก้วมีปัญหาอีกครั้ง ผมขอแนะนำให้คุณไปหาช่างเทคนิคประจำสำนัก ไม่ใช่มาหาผม”
“แต่นี่ไม่ใช่เรื่องเทคนิคธรรมดานะ!” เซเลสเทนกระซิบเร็วรัว เธอขยับเข้ามาใกล้โต๊ะของเขา “ฉันหมายถึง... ความถี่ของแสงมันเปลี่ยนไปเหมือนมีคนพยายามจะสื่อสารผ่านมัน คุณไม่ได้สังเกตเห็นอะไรผิดปกติในบันทึกช่วงหลังบ้างหรือ? บันทึกที่เกี่ยวกับ... คำทำนายโบราณนั่นน่ะ”
เอเลียสขมวดคิ้ว “คุณกำลังพูดถึงเรื่องเพ้อฝันในบันทึกเก่าแก่ที่บรอนเวนไปค้นพบงั้นหรือ? เรื่องราชินีที่จะมาจุติเพื่อนำความสมดุลมาสู่โลกนั่นน่ะนะ? มันก็แค่ตำนานที่นักเขียนสมัยก่อนแต่งขึ้นเพื่อสร้างความหวังให้คนในยุคมืดเท่านั้นแหละ”
“มันไม่ใช่แค่ตำนานถ้ามันมีผลต่อการสั่นสะเทือนของผลึกแก้ว!” เซเลสเทนแย้ง พลางขยับแว่นสายตาของเธอ “และฉันก็รู้สึกว่าพวกราชสำนักกำลังขุดคุ้ยเรื่องนี้หนักกว่าปกติ พวกเขาไม่ได้ต้องการแค่ความถูกต้องของข้อมูล แต่พวกเขาต้องการ ‘ความจริง’ ที่จะเอามาใช้คุมอำนาจ”
เอเลียสไม่ได้ตอบ เขาเพียงแต่พยักหน้าเชิงให้เธอไปพักผ่อน เมื่อเซเลสเทนเดินออกจากห้องไปพร้อมกับบ่นพึมพำเรื่องความเข้มของแสง เขาก็รีบดึงผ้ากำมะหยี่ออกแล้วหยิบเหรียญทองแดงขึ้นมาอีกครั้ง
เขาเริ่มใช้เครื่องมือขูดผิวออกไซด์ออกอย่างระมัดระวัง เมื่อโลหะสีแดงหม่นเริ่มปรากฏชัดขึ้น เขาก็ต้องชะงัก หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะ สัญลักษณ์ที่อยู่ตรงกลางเหรียญไม่ใช่ตราประจำตระกูลหรือสัญลักษณ์ของสำนักอาลักษณ์ แต่มันคือรูปดวงตาที่ถูกขีดทับด้วยเส้นตรงสามเส้น
“สัญลักษณ์ของกลุ่มรอยแยก...” เอเลียสพึมพำ เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย กลุ่มรอยแยกคือกลุ่มลับที่เคยทำสงครามทางความคิดและอุดมการณ์กับราชสำนักเมื่อหลายสิบปีก่อน พวกเขาถูกกวาดล้างจนเกือบหมดสิ้นไปแล้ว แต่การที่สัญลักษณ์นี้ปรากฏขึ้นมาในตอนนี้ มันหมายความว่ามีคนกำลังพยายามปลุกกระแสเก่าขึ้นมาใหม่
เขาพลิกเหรียญไปมา พยายามมองหาความผิดปกติอื่น และนั่นเองที่เขาพบมัน ขอบของเหรียญไม่ได้เรียบเนียนเหมือนเหรียญที่ผลิตจากโรงกษาปณ์ทั่วไป แต่มันมีรอยหยักขนาดจิ๋วที่ดูเหมือนจะเป็นจงใจสลักไว้ เมื่อเขานำเหรียญไปวางใต้แสงจากผลึกแก้วที่ปรับความเข้มสูงสุด แสงจะตกกระทบลงบนรอยหยักเหล่านั้นและสะท้อนออกมาเป็นเงาบนกระดาษบันทึก
เอเลียสรีบหยิบปากกาขนนกและกระดาษขึ้นมา เขาเริ่มแกะรอยสัญลักษณ์เหล่านั้นทีละตัว รอยหยักที่ดูเหมือนความไม่สมบูรณ์ของโลหะ แท้จริงแล้วคือชุดรหัสอักขระโบราณที่ใช้ในระบบการเข้ารหัสของอาลักษณ์ยุคก่อน
“ตัวที่หนึ่ง... อาลักษณ์ดารา... ตัวที่สอง... ทิศทางตะวันตกเฉียงใต้...” เขาเขียนรหัสลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว เหงื่อเริ่มซึมที่ฝ่ามือ ความตึงเครียดในอกเพิ่มขึ้นเมื่อเขารู้ว่าหากเขาสืบเรื่องนี้ต่อไป เขาอาจจะกลายเป็นอาชญากรทางเวทมนตร์ในสายตาของราชสำนักเสียเอง
เขาใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงในการถอดรหัสทั้งหมด จนกระทั่งตัวอักษรสุดท้ายถูกเขียนลงบนกระดาษ
‘ใต้เงาของหอคอยร้าง ทิศเหนือของป่าสนเอลเดอร์... ประตูที่สามหลังต้นไม้พันปี’
มันคือที่อยู่ของสถานที่แห่งหนึ่งที่อยู่นอกเขตกำแพงเมืองเอลเดอร์เมียร์ สถานที่ที่ไม่มีใครกล้าย่างกรายเข้าไปเพราะข่าวลือเรื่องวิญญาณร้ายและพื้นที่รกร้างจากการสู้รบในอดีต
เอเลียสมองดูรหัสลับในมือ สลับกับมองไปที่ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิท เขารู้ดีว่าหากเขาส่งเรื่องนี้ให้ทางสำนักอาลักษณ์เพื่อตรวจสอบ พวกเขาจะทำลายเหรียญนี้และอาจจะสั่งกักบริเวณเขาเพื่อความปลอดภัย แต่ถ้าเขาเก็บมันไว้เอง เขาจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของเกมที่เขามักจะตำหนิว่ามันไร้ระเบียบเสมอ
เขาเก็บเหรียญลงในกระเป๋าเสื้อข้างซ้าย สัมผัสความเย็นของโลหะที่แนบกับหน้าอก เขาลุกขึ้นยืน จัดเสื้อผ้าให้เรียบกริบ และหยิบตะเกียงคู่ใจขึ้นมา
“ความถูกต้องคือหน้าที่...” เขาพูดกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้มั่นคง “แต่ความจริง... บางครั้งมันก็ต้องถูกค้นหาด้วยวิธีที่อยู่นอกตำรา”
เขาก้าวออกจากห้องทำงาน มุ่งหน้าไปยังประตูหลังของสำนักอาลักษณ์ที่เชื่อมต่อกับตรอกมืดของเมือง เตรียมตัวสำหรับการเดินทางที่อาจจะเปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาล
--- เอเลียสถอดรหัสลับที่สลักอยู่บนขอบเหรียญทองแดงของกลุ่มต่อต้านเก่า จนพบพิกัดของสถานที่ลึกลับนอกเมือง และตัดสินใจที่จะออกเดินทางไปตรวจสอบด้วยตนเอง