ตอนที่ 37 — รอยจารึกที่ไร้เงา
เสียงสั่นสะเทือนใต้ฝ่าเท้าไม่ใช่เพียงแรงสั่นสะเทือนของแผ่นดิน แต่มันคือเสียงของความจริงที่กำลังถูกขยำ บรอนเวนทรุดเข่าลงกับพื้นหินที่บัดนี้ไม่ได้รู้สึกแข็งกระด้างเหมือนเดิม แต่มันให้สัมผัสที่นุ่มและยืดหยุ่นคล้ายหน้ากระดาษที่เปียกชื้นด้วยหมึกดำ เธอกระชับหนังสือปกหนังที่เธอเพิ่งคว้ามาจากซากปรักหักพังไว้แนบอก ความเย็นเยียบจากมันซึมผ่านเสื้อคลุมเข้าสู่ผิวหนัง ราวกับมันกำลังพยายามจะเชื่อมต่อกับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของเธอ
“เราต้องไป... ต้องไปที่ใจกลาง...” บรอนเวนพยายามเค้นเสียงออกมา แต่มันกลับแหบพร่าจนเกือบหายไปในเสียงกรีดร้องของเมืองเอลเดอร์เมียร์ที่กำลังถูกกลืนกิน แสงสว่างจากผลึกแก้วในมือของเอเลียสวูบวาบอย่างบ้าคลั่ง มันไม่ได้ส่องสว่างเพื่อนำทางอีกต่อไป แต่มันกำลังสั่นระริกเหมือนสัตว์ป่าที่ตื่นตระหนกเมื่อเผชิญกับผู้ล่าที่มองไม่เห็น
“ไปที่ไหน! บรอนเวน! ทุกอย่างมันกำลังหายไป!” เอเลียสตะโกนพลางชี้ไปยังทิศทางที่เคยเป็นถนนสายหลัก บัดนี้มันไม่มีถนน ไม่มีอาคาร มีเพียงกระแสหมึกดำมหาศาลที่ไหลทะลักมาจากฟากฟ้า และสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ ร่างของมนุษย์ที่เธอเคยเห็นเดินขวักไขว่ บัดนี้พวกเขากำลังถูก ‘ย่อยสลาย’ ร่างกายของพวกเขาแผ่ขยายออก แบนราบ และเปลี่ยนสภาพกลายเป็นแผ่นกระดาษขนาดมหึมาที่ลอยเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางพายุหมึก บนแผ่นกระดาษเหล่านั้นมีอักขระสีดำสนิทจารึกเรื่องราวการตายของพวกเขาไว้อย่างละเอียดลออ ราวกับมีใครบางคนกำลังนั่งจดบันทึกวินาทีสุดท้ายของชีวิตพวกเขาในเวลาจริง
“มันไม่ใช่แค่การทำลาย... มันคือการเปลี่ยนสถานะ” บรอนเวนพึมพำ ความคิดหนึ่งแล่นผ่านสมองที่กำลังมึนงง “พวกเขาไม่ได้ตาย... พวกเขาถูกเปลี่ยนให้กลายเป็น 'ข้อมูล' เพื่อใช้ในการเขียนบทใหม่”
ทันใดนั้น ชายชุดเทาที่เคยเป็นพันธมิตรของเธอพุ่งผ่านหน้าไป เขาไม่ได้มาเพื่อช่วย แต่เขามาเพื่อขัดขวางไม่ให้ความจริงถูกลบหายไปเสียก่อน ดาบสั้นที่เคลือบสารสีขาวสะอาดของเขาฟาดฟันลงบนร่างหมึกที่พยายามจะเข้าถึงตัวเธอ ทุกครั้งที่คมดาบสัมผัส ร่างหมึกจะแตกกระจายกลายเป็นละอองสีดำที่ระเหยหายไปในอากาศ ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว
“อย่าหยุด!” ชายชุดเทาตะโกนสั่งขณะที่เขากำลังรับมือกับร่างหมึกที่พุ่งเข้าใส่จากอีกด้าน “ถ้าคุณไม่เขียนทับจุดเริ่มต้น ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในตอนนี้จะกลายเป็นความจริงที่ถาวร!”
บรอนเวนกัดฟันแน่น ความเจ็บปวดจากการถูกเศษแก้วบาดที่ฝ่าเท้าไม่ได้ทำให้เธอหยุดก้าวเดิน เธอวิ่งไปตามทางเดินที่ปูด้วยกระจกซึ่งบัดนี้เต็มไปด้วยคราบหมึกเหนียวหนึบ ทุกก้าวที่เธอเหยียบลงไป ราวกับว่าพื้นดินกำลังพยายามจะดูดกลืนขาของเธอลงไปในหน้ากระดาษที่ไร้จุดจบ เธอมาถึงหน้าแท่นศิลาที่เชื่อมต่อกับแกนกลางของแสงวิเศษ เสียงกรีดร้องที่แหลมสูงและสั่นสะเทือนเหมือนแก้วที่กำลังจะแตกดังออกมาจากใต้ดิน มันคือเสียงของสิ่งมีชีวิตที่ถูกกักขัง แสงที่เคยส่องสว่างบัดนี้กลายเป็นสีแดงฉานเหมือนเลือดที่ถูกผสมกับหมึก
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” เสียงทรงอำนาจดังขึ้นจากเงามืดด้านหลัง บรอนเวนหันไปพบกับร่างของลอร์ดเซดริกที่ดูเปลี่ยนไป เขาไม่ได้สวมชุดขุนนางที่หรูหราอีกต่อไป แต่ร่างกายของเขาดูเหมือนจะถูกพันธนาการด้วยเส้นด้ายสีดำที่เชื่อมต่อกับหมึกที่กำลังหลั่งไหลจากฟ้า “เธอคิดว่าเธอจะสู้กับโชคชะตาที่ถูกเขียนไว้แล้วได้งั้นหรือ บรอนเวน? แม้แต่แสงวิเศษก็ยังเป็นเพียงเครื่องมือในการสร้างเรื่องราวที่สมบูรณ์แบบเท่านั้น!”
เซดริกก้าวออกมาจากเงามืด ในมือของเขาถือปากกาขนนกขนาดใหญ่ที่ทำจากกระดูกของบางสิ่งที่ดูเหมือนนกศักดิ์สิทธิ์ ปลายปากกานั้นหยดหมึกสีดำข้นคลักลงบนพื้นหิน ทุกหยดที่ตกลงมาจะสร้างคลื่นความสั่นสะเทือนที่บิดเบือนความจริงรอบตัว
“โชคชะตาไม่ใช่สิ่งที่ถูกกำหนดไว้แล้ว แต่มันคือสิ่งที่ต้องถูกเขียนขึ้นมาใหม่!” บรอนเวนตะโกนตอบ เธอไม่ได้ถอยหนี แต่กลับก้าวไปข้างหน้า พร้อมกับชูเศษกระดาษในมือขึ้น แสงสีขาวจางๆ เริ่มเปล่งออกมาจากปลายนิ้วของเธอ พลังที่เธอค้นพบในมิติแห่งอักขระกำลังตอบสนองต่อความต้องการที่จะมีชีวิตอยู่
“งั้นก็ลองดูว่า... ระหว่างหมึกที่ลบเลือน กับความจริงที่ขัดขืน สิ่งไหนจะแข็งแกร่งกว่ากัน!”
บรอนเวนเริ่มจารึกอักขระลงบนอากาศด้วยความเร็วที่มองไม่ทัน แสงสีขาวปะทะกับหมึกดำที่พุ่งออกมาจากปากกาของเซดริก เกิดเป็นระเบิดของพลังงานที่ทำให้ห้องโถงสั่นสะเทือน แต่ในขณะที่เธอกำลังจะเอาชนะการจู่โจมนั้น บรอนเวนกลับสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง... หมึกที่เธอกำลังสู้ด้วย ไม่ได้มาจากเซดริกเพียงคนเดียว แต่มันกำลังไหลออกมาจาก ‘เงา’ ของตัวเธอเองที่กำลังทอดยาวอยู่บนพื้น!
เงาของเธอไม่ได้เป็นเพียงความมืดที่ไร้ชีวิต แต่มันกำลังขยับเขยื้อนและเริ่มยื่นมือออกมาจากพื้นดิน เพื่อที่จะคว้าคอของเธอและลากเธอกลับลงไปในหน้ากระดาษที่ไม่มีวันสิ้นสุด! บรอนเวนกรีดร้องออกมาเมื่อเห็นเงาของตนเองเปลี่ยนสภาพเป็นอักขระที่บิดเบี้ยว มันกำลังพยายามจะเขียนคำว่า 'จุดจบ' ลงบนร่างของเธอเอง!
--- บรอนเวนเผชิญหน้ากับลอร์ดเซดริกท่ามกลางพายุหมึกดำที่กำลังเปลี่ยนเมืองให้กลายเป็นหน้ากระดาษ แต่เธอกลับต้องเผชิญกับภัยคุกคามที่น่ากลัวที่สุด เมื่อเงาของตัวเองเริ่มแยกตัวออกและพยายามจะดึงเธอกลับสู่โลกแห่งการจารึก