ตอนที่ 15 — บทเรียนจากดอกไม้พิษ
อากาศยามบ่ายแก่ๆ ในศาลาร่มเงาพฤกษาอบอวลไปด้วยกลิ่นดินชื้นและใบไม้แห้งที่ถูกทับถมมานาน พนาทรุดตัวลงนั่งบนพื้นหญ้านุ่ม ดวงตาจับจ้องไปยังดอกไม้สีม่วงเข้มที่มีเกสรสีดำสนิทคล้ายตาแมวดำกำลังเบ่งบานอยู่ริมลำธารเล็กๆ ที่ไหลผ่านโคนต้นไม้โบราณ ลดาที่นั่งอยู่ข้างๆ ยังคงมีสีหน้าซีดเผือดจากการเผชิญหน้ากับเงาดำเมื่อครู่ แต่ก็ยังคงพยายามยื่นมือออกไปสัมผัสดอกไม้นั้นอีกครั้ง
“ลดา อย่าเพิ่งเลย” เสียงของพนาดังขึ้นอย่างแผ่วเบา พลางใช้มือข้างหนึ่งที่ยังคงมีไอสีฟ้าจางๆ ลอยอยู่ ป้องกันไม่ให้นิ้วของลดาแตะต้องกลีบดอกไม้ “มันอาจจะเป็นอันตราย”
ลดาชะงักมือ เธอหันมามองพนา ดวงตาฉายแววสงสัยระคนหวาดกลัว “แต่...ดอกไม้นี่สวยจัง พนา มันมีอะไรบางอย่างที่ดึงดูดใจฉัน”
พนานิ่งไปครู่หนึ่ง เขาจำได้ถึงคำพูดของพฤกษา ผู้พิทักษ์ศาลาร่มเงาพฤกษา ที่เคยกล่าวเตือนเขาถึงพืชพรรณบางชนิดในบริเวณนี้ว่ามีพลังแฝงเร้นที่อาจเป็นได้ทั้งคุณและโทษ “ดอกไม้บางชนิดในที่นี้มีพลังพิเศษ แต่ก็ซ่อนพิษร้ายไว้ด้วย” เขาพึมพำกับตัวเอง พลางนึกย้อนกลับไปถึงภาพที่เงาดำปรากฏขึ้นอย่างบ้าคลั่งทันทีที่ลดาแตะต้องดอกไม้นั้น
“พิษเหรอ?” ลดาถามเสียงเบา “ฉันไม่รู้สึกเจ็บปวดนะ”
“มันอาจจะไม่ใช่พิษที่ทำให้เจ็บปวดทันที” พนาอธิบาย เขาลุกขึ้นยืน เดินเข้าไปใกล้ดอกไม้มากขึ้นอย่างระมัดระวัง พลังในตัวเขาเริ่มตอบสนอง สัมผัสได้ถึงกระแสพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากดอกไม้ มันไม่ใช่พลังงานที่สะอาดเหมือนสายธารอาคมที่เขารู้จัก แต่มันเป็นพลังงานที่ดิบ เกรี้ยวกราด และดูเหมือนจะเชื่อมโยงกับความมืดมิดบางอย่าง
“พฤกษาบอกว่า พลังของศาลานี้ไม่ได้มาจากแค่สายธาร แต่มาจากทุกสรรพสิ่ง แม้แต่พืชที่ดูเหมือนจะไร้พิษภัย” พนาพูดต่อ “ดอกไม้นี้...มันอาจจะเป็นทางเข้าของบางสิ่งบางอย่าง”
ทันใดนั้น เสียงกระซิบแผ่วเบาก็ดังขึ้นในหูของพนา ราวกับเสียงลมที่พัดผ่านใบไม้ มันไม่ใช่เสียงลมธรรมดา แต่เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้โบราณ เป็นเสียงของจิตวิญญาณแห่งพฤกษาที่กำลังสื่อสารกับเขา
“เด็กน้อย... เจ้าสัมผัสได้ถึงแก่นแท้ของมันแล้ว... ดอกไม้นี้คือ ‘กุญแจ’... กุญแจที่ไขสู่... ความมืดที่ซ่อนเร้น...”
พนาเบิกตากว้าง เขาเข้าใจทันที ดอกไม้นี้ไม่ได้เป็นอันตรายโดยตัวของมันเอง แต่มันคือสิ่งที่ดึงดูดเงาดำเข้ามา และอาจจะเป็นจุดเชื่อมต่อที่ทำให้เงาดำสามารถแทรกซึมเข้ามาในบริเวณอันศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ได้ง่ายขึ้น
“ลดา” พนาหันกลับไปหาเด็กหญิง “เธอต้องถอยห่างจากดอกไม้นี้”
ขณะที่ลดาขานรับ พนาตัดสินใจที่จะทดสอบพลังของตนเอง เขาหลับตาลง รวบรวมสมาธิ พยายามดึงพลังสายธารอาคมที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเขาออกมา มือข้างหนึ่งที่เคยเรืองแสงสีฟ้าจางๆ บัดนี้กลับสว่างไสวขึ้นกว่าเดิม แสงสีฟ้าอ่อนๆ เปล่งประกายราวกับดวงดาวในยามค่ำคืน
เขาค่อยๆ ยื่นมือที่เต็มไปด้วยพลังไปหาดอกไม้สีม่วงเข้มนั้น ทันทีที่พลังของพนาสัมผัสกับพลังของดอกไม้ สภาพแวดล้อมรอบตัวก็พลันเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง อากาศเย็นยะเยือกขึ้นอย่างฉับพลัน ลำธารที่เคยไหลเอื่อยๆ กลับส่งเสียงดังระงมราวกับกำลังกรีดร้อง ใบไม้ที่เคยเขียวชอุ่มพลันเหี่ยวเฉา กลายเป็นสีน้ำตาลเข้มราวกับถูกดูดกลืนพลังชีวิตไป
เงาดำขนาดมหึมาปรากฏขึ้นจากพื้นดินเบื้องหน้าดอกไม้ มันไม่ใช่เงาดำธรรมดาอีกต่อไป แต่มันคือร่างที่รวมตัวของความมืดมิดที่น่าสะพรึงกลัว ดวงตาของมันแดงก่ำราวกับถ่านเพลิง จ้องมองมาที่พนาด้วยความอาฆาตแค้น
“แก... กล้าดียังไง...” เสียงแหบพร่าดังขึ้นราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรก “บังอาจ... ขัดขวาง... ข้า!”
พนาผงะถอยหลัง แต่สัญชาตญาณของผู้เฝ้าสายธารและผู้สืบทอดสายธารอาคมทำให้เขายืนหยัดเผชิญหน้า เขาจำคำสอนของพฤกษาได้ “พลังที่แท้จริง... คือการปรับสมดุล... ไม่ใช่การทำลายล้าง...”
เขาหลับตาลงอีกครั้ง พยายามสื่อสารกับจิตวิญญาณแห่งพฤกษา ขอพลังและความแข็งแกร่ง เขาจินตนาการถึงสายน้ำที่บริสุทธิ์ พลังงานชีวิตที่หล่อเลี้ยงบันธารา สองมือของเขาประสานกัน พลังสายธารอาคมพวยพุ่งออกมาอย่างบ้าคลั่ง สร้างเป็นกำแพงแสงสีฟ้าอันแข็งแกร่ง ป้องกันระหว่างตัวเขากับดอกไม้พิษและเงาดำที่กำลังคืบคลานเข้ามา
“ลดา! ถอยไป!” พนาตะโกนเสียงดัง เขาผลักร่างของลดาไปด้านหลัง ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับภัยคุกคามโดยตรง
“แกจะทำอะไรกับดอกไม้นั่น!” เงาดำตะคอก กลิ่นอายของความชั่วร้ายแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ
“ข้าจะผนึกมัน” พนาตอบเสียงหนักแน่น “ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าใช้มันเป็นประตูเข้ามาทำลายบันธารา!”
เขาเริ่มร่ายมนตร์โบราณที่เขาได้ยินจากเสียงกระซิบของจิตวิญญาณแห่งพฤกษา แสงสีฟ้าจากฝ่ามือทั้งสองข้างของเขาแผ่ขยายออกไป กลายเป็นเส้นใยพลังงานที่มองไม่เห็น แต่สัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาล เส้นใยเหล่านั้นค่อยๆ โอบล้อมดอกไม้พิษเอาไว้ ราวกับจะบีบรัดมันให้เล็กลง
เงาดำกรีดร้องด้วยความโกรธเกรี้ยว มันพุ่งเข้าใส่พนาหมายจะขัดขวาง แต่กำแพงแสงสีฟ้าที่พนาสร้างขึ้นนั้นแข็งแกร่งเกินกว่าที่มันจะทะลวงผ่านได้
“แกทำไม่ได้!” เงาดำคำราม “ข้าจะกลับมา... ข้าจะแข็งแกร่งกว่าเดิม!”
พนาพยายามอย่างสุดกำลัง เขาผลักดันพลังทั้งหมดที่มีเข้าไปในเส้นใยแห่งการผนึก ดอกไม้สีม่วงเข้มเริ่มหดตัวลง กลีบดอกค่อยๆ ม้วนเข้าหากัน เกสรสีดำสนิทพลันสลายกลายเป็นไอสีดำที่ลอยขึ้นไปบนฟ้า ก่อนจะสลายหายไปในอากาศ
เมื่อดอกไม้ถูกผนึกสนิท ร่างของเงาดำก็พลันอ่อนแรงลง มันสั่นสะท้าน ก่อนจะค่อยๆ จมหายกลับลงไปในพื้นดิน ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและอากาศที่เย็นยะเยือก
พนาทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรง เหงื่อไหลท่วมตัวราวกับเพิ่งผ่านศึกสงครามอันยาวนาน เขามองไปยังบริเวณที่ดอกไม้เคยเบ่งบาน มันกลับกลายเป็นเพียงผืนดินธรรมดาที่ไร้ซึ่งสิ่งผิดปกติใดๆ
“สำเร็จแล้ว...” เขาพึมพำกับตัวเอง
ลดาค่อยๆ เดินเข้ามาหาพนาอย่างระมัดระวัง “พนา... เธอเป็นอะไรหรือเปล่า?”
พนายิ้มบางๆ ให้กับเด็กหญิง “ข้าไม่เป็นไร ลดา ขอบคุณนะที่เชื่อใจข้า”
เขามองไปยังมือของตนเอง แสงสีฟ้าอ่อนๆ ยังคงลอยอยู่จางๆ บ่งบอกถึงพลังที่ยังคงไหลเวียนอยู่ภายใน เขาตระหนักดีว่านี่เป็นเพียงการทดสอบครั้งแรก การผนึกดอกไม้พิษนี้อาจจะช่วยยับยั้งเงาดำได้ชั่วคราว แต่คำขู่ของมันที่จะกลับมาแข็งแกร่งกว่าเดิมยังคงก้องอยู่ในหู
“เรายังไม่ปลอดภัย” พนาพูดขึ้น “เงาดำบอกว่าจะกลับมา... และครั้งนี้มันจะแข็งแกร่งกว่าเดิม”
เขามองไปยังพฤกษาที่ยืนนิ่งสงบอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ใบหน้าของพฤกษาฉายแววครุ่นคิด “การผนึกนั้นเป็นเพียงการชะลอเวลาเท่านั้น พนา พลังที่แท้จริงของเงาดำนั้นลึกล้ำเกินกว่าที่เจ้าจะเข้าใจได้ในตอนนี้”
พนาพยักหน้า เขารู้สึกถึงความรับผิดชอบอันใหญ่หลวงที่แบกรับอยู่บนบ่า การฝึกฝนของเขาจะต้องเข้มข้นขึ้นกว่าเดิม การเผชิญหน้าครั้งต่อไปอาจจะไม่ง่ายเหมือนครั้งนี้
“แล้ว... เราจะทำอย่างไรต่อไป?” ลดาถามด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น
พนาหันไปมองเด็กหญิง พลังที่เพิ่งปลดปล่อยออกมาทำให้เขารู้สึกเหนื่อยล้า แต่ในขณะเดียวกัน ก็รู้สึกถึงความมุ่งมั่นที่มากขึ้น “เราจะต้องฝึกฝนต่อไป” เขาตอบเสียงหนักแน่น “เราจะต้องแข็งแกร่งขึ้น เพื่อปกป้องทุกคน... และเพื่อค้นหาความจริงเกี่ยวกับเงาดำและสายธารอาคมนี้”
เขาก้มลงมองเมล็ดพันธุ์แห่งสายน้ำที่ยังคงอยู่ในย่ามของเขา มันยังคงส่องแสงเรืองรองอยู่จางๆ ราวกับจะให้กำลังใจเขา เขามั่นใจว่าคำตอบทุกอย่าง... ทั้งเรื่องพลังของเขา เรื่องของเงาดำ และเรื่องของบันธารา... ล้วนเชื่อมโยงอยู่กับเมล็ดพันธุ์แห่งสายน้ำนี้ และการเดินทางของเขาก็เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเอง
--- พนาใช้พลังสายธารอาคมผนึกดอกไม้พิษที่ดึงดูดเงาดำเข้ามาในศาลาร่มเงาพฤกษาได้สำเร็จ แต่เงาดำก็ข่มขู่ว่าจะกลับมาแข็งแกร่งกว่าเดิม ทำให้พนาตระหนักว่าการฝึกฝนของเขายังไม่เพียงพอและต้องเร่งหาความจริงเกี่ยวกับพลังของตนเองและภัยคุกคามนี้ต่อไป