ตอนที่ 14 — เสียงกระซิบจากรากไม้โบราณ
อากาศยามเช้าในศาลาร่มเงาพฤกษามักจะชื้นเย็น กลิ่นดิน กลิ่นใบไม้ที่กำลังผุพัง และกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพรที่พฤกษาเตรียมไว้สำหรับชาประจำวัน ลอยปะปนกันอยู่ในอากาศ พนาลืมตาตื่นขึ้นบนแคร่ไม้ที่ปูด้วยใบตองแห้ง เสียงนกร้องจิ๊บๆ จากต้นไม้รอบกาย คือสัญญาณบอกว่าวันใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว เขาขยับกายลุกขึ้น นั่งพิงเสาศาลาอย่างเกียจคร้าน สายตาเหลือบมองไปยังลดาที่ยังคงหลับสนิทอยู่บนที่นอนเดียวกัน ใบหน้าของเธอสะท้อนแสงอ่อนๆ ของอรุณรำไพที่สาดส่องผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ใหญ่ พนาอดที่จะอมยิ้มให้กับภาพนั้นไม่ได้ แม้ว่าเธอจะสูญเสียความทรงจำไป แต่เธอก็ยังคงมีความไร้เดียงสาที่น่าเอ็นดูอยู่เสมอ
“อรุณสวัสดิ์ เจ้าหนุ่ม” เสียงทุ้มแหบพร่าดังมาจากด้านข้าง พฤกษา ชายชราผู้เป็นผู้พิทักษ์ศาลากำลังเตรียมสมุนไพรใส่หม้อดินใบเล็ก “วันนี้มีอะไรรึเปล่า? ข้ารู้สึกถึงคลื่นพลังงานที่ผิดปกติบางอย่าง”
พนาขมวดคิ้ว “ผมก็รู้สึกได้ครับท่านพฤกษา เหมือนกับว่ามีบางอย่างกำลังพยายามจะสื่อสารกับผม”
“ไม่ใช่การสื่อสารแบบทั่วไป” พฤกษาว่าพลางหยิบกิ่งไม้แห้งที่พันเกี่ยวกันเป็นรูปร่างคล้ายมือขึ้นมา “นี่คือเสียงกระซิบจากรากไม้โบราณ มันกำลังบอกถึงบางสิ่งที่เราต้องรู้”
พนาขยับเข้าไปใกล้ “รากไม้โบราณ? มันคืออะไรครับ”
“มันคือแก่นแท้ของป่าแห่งนี้” พฤกษาอธิบาย “มันเชื่อมโยงกับทุกสรรพสิ่งในบันธารา ตั้งแต่สายธารเล็กๆ ไปจนถึงภูเขาสูงตระหง่าน และที่สำคัญที่สุด มันคือแหล่งกำเนิดของพลังสายธารอาคมที่เจ้าครอบครองอยู่”
ทันทีที่พนาได้ยินคำว่า 'สายธารอาคม' ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้น เขาจำได้ว่าเมื่อครั้งที่เขาเผชิญหน้ากับเงาดำที่ศาลานั้น พลังที่ปลดปล่อยออกมาจากตัวเขานั้นรุนแรงและเหนือกว่าที่เคยเป็นมา ราวกับว่ามีบางสิ่งกำลังชี้นำเขา
“เมล็ดพันธุ์แห่งสายน้ำ… มันกำลังเติบโต” พฤกษาพูดต่อ ราวกับอ่านใจพนาออก “และเมื่อมันเติบโตเต็มที่ พลังของเจ้าก็จะสมบูรณ์ แต่ก็เช่นกัน ภัยคุกคามก็จะแข็งแกร่งขึ้น”
พนาพยักหน้า เขาเข้าใจดีว่าการฝึกฝนของเขานั้นยังห่างไกลจากคำว่า 'สมบูรณ์' นัก เขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันไปมองทางลดาอีกครั้ง
“ผมควรจะเริ่มฝึกฝนเลยไหมครับท่านพฤกษา?”
“แน่นอน” พฤกษาตอบ “แต่ก่อนอื่น ข้ามีบางอย่างจะมอบให้เจ้า”
ชายชราเดินไปหยิบหินสีดำก้อนเล็กๆ ที่มีลวดลายคล้ายเกล็ดปลาเรืองแสงได้ เบาๆ ออกมาจากถุงหนัง “นี่คือ ‘หินแห่งความทรงจำ’ มันจะช่วยให้เจ้าเชื่อมต่อกับรากไม้โบราณได้ง่ายขึ้น และอาจจะช่วยให้เจ้าสามารถดึงความทรงจำที่สูญเสียไปของเด็กหญิงคนนั้นกลับคืนมาได้”
พนาเอื้อมมือรับหินก้อนนั้นมาอย่างระมัดระวัง เมื่อปลายนิ้วสัมผัสกับผิวหิน เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านเข้ามา และทันใดนั้น ภาพนิมิตอันเลือนรางก็ปรากฏขึ้นในหัวของเขา… ภาพของป่าที่กว้างใหญ่ไพศาล ต้นไม้สูงเสียดฟ้า ลำธารที่ไหลเอื่อย และเสียงกระซิบที่ดังมาจากทุกทิศทุกทาง
“ขอบคุณครับท่านพฤกษา” พนากล่าว พลางกำหินในมือแน่น
“จงใช้มันให้เป็นประโยชน์” พฤกษาบอก “แล้วอย่าลืมระมัดระวังตัว ‘เงา’ นั้นกำลังเฝ้ามองเราอยู่เสมอ”
พนาพยักหน้ารับ เขาหันไปมองลดาอีกครั้ง ก่อนจะเดินนำเธอออกจากศาลาไปยังลานกว้างที่อยู่ถัดไป บริเวณนั้นเต็มไปด้วยต้นไม้โบราณที่แผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมราวกับหลังคาธรรมชาติ พื้นดินปกคลุมไปด้วยมอสสีเขียวสด และมีลำธารสายเล็กๆ ไหลผ่าน
“ลดา” พนาเรียก “มานี่สิ เราจะลองฝึกกันตรงนี้”
ลดาเดินตามมาอย่างว่าง่าย เธอเดินสำรวจรอบๆ ด้วยความสงสัย ใคร่รู้ ดวงตาของเธอทอดมองไปยังพืชพรรณต่างๆ ด้วยความสนใจที่ฉายชัด
“ที่นี่สวยจังเลยค่ะ” เธอเอ่ยขึ้น “เหมือนเคยมาที่นี่มาก่อน”
พนาส่งยิ้มให้ “อาจจะใช่ก็ได้”
เขาเริ่มฝึกฝนตามคำแนะนำของพฤกษา เขาหลับตาลง สูดหายใจลึกๆ และพยายามเชื่อมต่อกับพลังที่ไหลเวียนอยู่ในตัว ปลายนิ้วของเขาสามารถเรืองแสงสีฟ้าอ่อนๆ ได้อีกครั้ง แต่ครั้งนี้ พลังนั้นดูมั่นคงกว่าเดิม ราวกับว่ามันกำลังตอบสนองต่อ ‘หินแห่งความทรงจำ’ ที่อยู่ในมือของเขา
“รู้สึกถึงอะไรไหม?” พฤกษาถาม
“ผมรู้สึกถึง… รากไม้” พนาตอบ “มันเชื่อมโยงกับทุกสิ่งทุกอย่าง… และมันก็กำลังส่งเสียงมาหาผม”
ทันใดนั้นเอง ลดาที่กำลังเดินสำรวจอยู่ใกล้ๆ ก็ร้องอุทานออกมา
“พี่พนา! ดูนี่สิ!”
พนาลืมตาขึ้น และมองไปยังทิศที่ลดากำลังชี้ เขาเห็นดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน กำลังเบ่งบานอยู่ริมลำธาร ดอกไม้นั้นมีกลีบที่โปร่งแสง และเมื่อพนาเพ่งมอง เขาเห็นว่าภายในกลีบดอกนั้นมีแสงสีฟ้าอ่อนๆ กระจายตัวอยู่
“มัน… มันสวยจัง” ลดาพึมพำ เธอค่อยๆ ยื่นมือไปสัมผัสดอกไม้นั้นอย่างแผ่วเบา
ขณะที่ปลายนิ้วของเธอกำลังจะแตะโดนกลีบดอกไม้ พนาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง พลังงานในอากาศแปรปรวนอย่างรุนแรง ราวกับว่ามีพายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวขึ้น
“ลดา! ถอยออกมา!” พนาตะโกน
แต่ก็สายเกินไป… ทันทีที่นิ้วของลดาแตะโดนกลีบดอกไม้ แสงสีฟ้าอ่อนๆ จากดอกไม้ก็สว่างวาบขึ้น และตามมาด้วยเสียงกรีดร้องอันน่าสะพรึงกลัว… เสียงนั้นดังมาจากภายในป่าลึก
“เงา…” พฤกษาพึมพำ ใบหน้าของเขาเคร่งเครียด “มันมาถึงแล้ว”
เงาดำขนาดมหึมา ปรากฏขึ้นจากเงามืดของต้นไม้ใหญ่ มันมีรูปร่างที่บิดเบี้ยว ไม่แน่นอน และดวงตาของมันเปล่งประกายสีแดงฉานราวกับถ่านเพลิง
“ข้ามาเพื่อทวงสิ่งที่ข้าต้องการ!” เสียงแหบพร่าของเงาดำดังสะท้อนไปทั่วบริเวณ
พนาตระหนักได้ทันทีว่าดอกไม้สีขาวที่ลดาเพิ่งสัมผัสนั้น ไม่ใช่ดอกไม้ธรรมดา มันอาจจะเป็นส่วนหนึ่งของ ‘เมล็ดพันธุ์แห่งสายน้ำ’ ที่กำลังเติบโต หรืออาจจะเป็นสิ่งที่มีความเชื่อมโยงกับพลังของเขา
“เจ้าต้องไปจากที่นี่!” พนาผลักลดาไปข้างหลัง “ท่านพฤกษา! ช่วยปกป้องเธอด้วย!”
“เจ้าเองก็ต้องระวังตัวด้วย พนา!” พฤกษาร้องบอก “พลังของเจ้ายังไม่สมบูรณ์!”
พนาสูดหายใจลึกๆ ปลายนิ้วของเขาสามารถเรืองแสงสีฟ้าได้อีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันสว่างไสวกว่าเดิม ราวกับว่าพลังในตัวเขากำลังจะทะลักออกมา เขาจ้องมองไปยังเงาดำตรงหน้า ด้วยความมุ่งมั่นที่จะปกป้องลดาและปกป้องศาลาร่มเงาพฤกษาแห่งนี้
“ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าทำร้ายใครอีก!” เขาตะโกน พร้อมกับยกมือขึ้น ปลดปล่อยพลังสายธารอาคมที่เพิ่งจะตื่นขึ้นมาอย่างเต็มที่… แสงสีฟ้าสว่างเจิดจ้าสาดส่องไปทั่วบริเวณ พลังงานมหาศาลปะทะเข้ากับเงาดำอย่างรุนแรง ก่อให้เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว เสียงกระซิบจากรากไม้โบราณดังขึ้นในหัวของพนา ราวกับจะให้กำลังใจเขา… แต่มันก็แฝงไปด้วยคำเตือนถึงอันตรายที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม… ภัยคุกคามที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า…
“ข้าจะแข็งแกร่งขึ้น… เพื่อปกป้องทุกคน…” พนาพึมพำกับตัวเอง ท่ามกลางแสงสว่างและความมืดที่กำลังปะทะกันอย่างดุเดือด.
--- พนาเริ่มฝึกฝนพลังสายธารอาคมภายใต้การชี้นำของพฤกษา โดยได้รับ 'หินแห่งความทรงจำ' มาช่วยเชื่อมต่อกับรากไม้โบราณ ทันใดนั้น ลดาได้สัมผัสดอกไม้ประหลาดที่เบ่งบานริมลำธาร ทำให้เงาดำปรากฏตัวขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด พนาจึงต้องปลดปล่อยพลังที่เพิ่งตื่นขึ้นมาต่อสู้เพื่อปกป้องทุกคน.