ตอนที่ 89 — การสลายตัวของตัวอักษรบนสมุดบันทึกเก่า
กลิ่นคาวเกลือและกลิ่นไม้ผุพุ่งเข้าจมูกรินจนเธอต้องสำลักออกมาท่ามกลางเสียงคลื่นที่ซัดกระแทกกราบเรือไม้ซุงลำใหม่ เสียงไม้ลั่น 'เอี๊ยดอ๊าด' ดังสนั่นทุกครั้งที่คลื่นลูกใหญ่ปะทะเข้ากับตัวเรือที่เพิ่งซ่อมเสร็จจากการฝ่าเขื่อนของนายหัวเดชา คามินกำลังก้มหน้าก้มตาอยู่กับคันบังคับเรือ มือของเขาสั่นเทาจนเห็นได้ชัดแม้จะพยายามทำตัวให้สงบที่สุด
“ริน! ดูตรงนั้น! กระแสน้ำมันหมุนผิดทิศ!” คามินตะโกนแข่งกับเสียงลมมรสุมที่หวีดหวิว เขาชี้ไปยังวังน้ำวนขนาดใหญ่ที่กำลังดูดกลืนทุกอย่างลงสู่ก้นคลองคำสาป “ถ้าเราเข้าหาทางนั้น เรือเราจะถูกฉีกเป็นชิ้นๆ เหมือนไม้ซุงที่นายหัวเดชาใช้ทำเขื่อนแน่!”
รินกำด้ามพายแน่นจนข้อนิ้วเป็นสีขาว “เราไม่มีทางเลือก คามิน! ถ้าไม่เข้าช่องนั้น เราก็ถูกปิดล้อมด้วยเขื่อนของพวกนายหัวเดชาจนไม่มีทางออกไปถึงปากแม่น้ำ!”
ในจังหวะนั้นเอง แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันบนเรือก็ส่องกระทบสมุดบันทึกหนังเก่าคร่ำคร่าที่วางอยู่บนโต๊ะไม้กลางเรือ รินรีบคว้ามันขึ้นมา ทันใดนั้น ตัวอักษรที่เคยซีดจางกลับเริ่มเรืองแสงสีทองอ่อนๆ ราวกับมีชีวิต มันไม่ใช่การมองเห็นด้วยตาเปล่า แต่มันคือความรู้สึกที่แล่นปราดเข้าสู่โสตประสาทของเธอ
‘ริน... ฟังเสียงกระแสน้ำ อย่าฟังเสียงลม’
เสียงนั้นนุ่มนวลและอบอุ่นเหมือนแสงแดดยามเช้าบนเรือนแพ แต่มันกลับสั่นเครือจนเธอรู้สึกเจ็บที่อก เถาว์... เขาไม่ใช่คนอีกต่อไปแล้ว แต่ทำไมความรู้สึกนี้ถึงชัดเจนนัก รินพยายามมองหาต้นตอของเสียง แต่สิ่งที่เห็นมีเพียงตัวอักษรที่เริ่มหลุดลอยออกจากหน้ากระดาษ กลายเป็นละอองแสงที่ม้วนตัววนอยู่ในอากาศ
“เถาว์? นั่นคุณใช่ไหม?” รินตะโกนถามอากาศที่ว่างเปล่า คามินมองเธอด้วยสายตาตื่นตระหนก “ริน! คุณคุยกับใคร? เราต้องรีบตัดสินใจแล้ว!”
‘กระแสน้ำใต้ดิน... มันไม่ได้ไหลตามทิศลมมรสุมเสมอไป’ ตัวอักษรบนหน้ากระดาษเริ่มบิดเบี้ยวและจางหายไปทีละคำ ‘ริน... จดจำรอยสลักที่เสาเขื่อน... มันไม่ใช่แค่สัญลักษณ์ตระกูล แต่มันคือแผนที่บอกจังหวะการเปิด-ปิดของประตูหิน...’
“ริน! เรือกำลังจะถูกดูด!” คามินร้องเตือน เมื่อกระแสน้ำวนขยายตัวกว้างขึ้นจนเรือเริ่มเอียงวูบ
รินก้มมองสมุดบันทึกด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เธอเห็นข้อความสุดท้ายที่กำลังจะเลือนหายไป มันคือความลับสำคัญที่ปู่ของเธอทิ้งไว้—พิกัดที่แม่นยำของช่องทางน้ำลับที่จะพาเรือทุกลำในชุมชนหลบเลี่ยงการผูกขาดของกลุ่มทุนได้ แต่ความลับนี้มีราคาที่ต้องจ่าย หากเธออ่านมันออกตอนนี้ พลังที่หล่อเลี้ยงวิญญาณของเถาว์ให้คงอยู่ในบันทึกนี้จะสลายไปทันที และเขาจะหายไปตลอดกาลโดยไม่มีร่องรอย
‘ถ้าเธอเปิดเผยทางนี้... ชุมชนจะรอด... แต่ฉันจะ...’
“คุณจะหายไปใช่ไหม?” รินถาม เสียงของเธอสั่นพร่า น้ำตาคลอหน่วย “ถ้าฉันใช้ข้อมูลนี้เพื่อช่วยทุกคน คุณจะไม่ได้อยู่กับฉันในหน้ากระดาษนี้อีกต่อไปใช่ไหม?”
‘อย่าลังเล... ริน... ชีวิตของคนในชุมชนสำคัญกว่าความทรงจำของคนตาย...’
คามินพยายามประคองเรือไว้ “ริน! เราต้องหักหัวเรือไปทางซ้าย! หรือจะไปทางขวาตามกระแสน้ำวน? บอกมาเดี๋ยวนี้!”
รินมองดูละอองแสงของเถาว์ที่กำลังแตกกระจายเหมือนเศษฝุ่นกลางพายุ เธอต้องเลือกระหว่างการรักษา 'ตัวตน' ของคนที่เธอรักไว้ในบันทึก หรือจะยอมรับ 'ความจริง' ที่จะนำพาความรอดมาสู่เรือนแพนับร้อยลำที่กำลังถูกบีบคั้นโดยเขื่อนของนายหัวเดชา
“คามิน! หักหัวเรือไปทางซ้าย! ตามรอยสลักที่สาม! ตรงรอยบากที่เหมือนรูปใบพาย!” รินตะโกนสุดเสียง เธอตัดสินใจทิ้งความอบอุ่นสุดท้ายในสมุดบันทึกไปเพื่ออนาคตของทุกคน
ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดจากปาก แสงสีทองในสมุดก็ระเบิดออกเป็นความว่างเปล่า กระดาษที่เคยมีตัวอักษรกลับกลายเป็นเพียงแผ่นหนังเปล่าๆ ที่ไร้ร่องรอยของเถาว์อีกต่อไป ความเงียบงันที่น่ากลัวจู่โจมเข้ามาในจิตใจของรินชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่แรงกระแทกมหาศาลจะส่งเรือพุ่งทะยานออกไป
เรือไม้ซุงลำใหม่พุ่งแหวกม่านน้ำที่ปั่นป่วน รอยสลักบนเสาเขื่อนที่เธอจำได้แม่นยำนำทางเธอผ่านช่องว่างแคบๆ ที่ดูเหมือนจะเป็นหน้าผาใต้น้ำ คามินกัดฟันกรอด มือที่จับคันบังคับเรือสั่นระริกขณะที่เรือเอียงทำมุมเกือบเก้าสิบองศา
“เราทำได้! ริน! เราผ่านช่องหินมาได้แล้ว!” คามินตะโกนด้วยความดีใจ แต่ความดีใจนั้นอยู่ได้ไม่นาน
เบื้องหน้าของพวกเขาไม่ใช่ปากแม่น้ำที่กว้างขวาง แต่มันคือคลองแคบๆ ที่มืดมิดและนิ่งสนิทผิดปกติ ผนังหินสองข้างทางสูงชันจนแสงจากตะเกียงส่องไปไม่ถึง น้ำในคลองนี้มีสีเขียวคล้ำและมีกลิ่นเหม็นอับของซากพืชที่เน่าเปื่อยมานานนับศตวรรษ
“นี่คือ... คลองคำสาปงั้นเหรอ?” รินพึมพำ สายตามองไปยังความมืดมิดเบื้องหน้า แม้จะรอดจากเขื่อนของนายหัวเดชามาได้ แต่เส้นทางที่เถาว์ชี้ทางให้นั้น กลับดูเหมือนจะนำพาพวกเขาเข้าสู่ดินแดนที่ไม่มีใครอยากย่างกรายเข้ามา
เรือค่อยๆ เคลื่อนตัวผ่านประตูหินโบราณเข้าสู่ความมืดมิดของคลองคำสาป ทิ้งเสียงพายุและเสียงตะโกนของกลุ่มทุนไว้เบื้องหลัง เหลือเพียงเสียงน้ำที่ไหลเอื่อยๆ อย่างน่าประหลาด ราวกับว่าที่นี่... กาลเวลาได้หยุดนิ่งลงแล้ว
--- รินตัดสินใจใช้ข้อมูลลับจากสมุดบันทึกเพื่อนำทางเรือผ่านช่องทางน้ำลับ ทำให้วิญญาณของเถาว์ที่สถิตอยู่ในบันทึกต้องสลายไปตลอดกาล และนำพาเรือของเธอเข้าสู่เขตคลองคำสาปที่ลึกลับ