ตอนที่ 67 — พายุสีทองและเศษเสี้ยวแห่งวิหารที่พังทลาย
ความมืดมิดภายในวิหารคริสตัลสีดำไม่ได้เป็นเพียงความว่างเปล่า แต่มันคือมวลสารที่หนักอึ้งราวกับถูกกดทับด้วยน้ำลึกหลายพันโยชน์ รินรู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดมหาศาลที่พยายามจะกระชากวิญญาณของเธอออกจากร่าง ทุกครั้งที่เธอกระชับพลังสีทองเพื่อต่อต้านดวงตาบรรพกาลที่จ้องเขม็งมาจากความมืด เธอกลับรู้สึกเหมือนกำลังเทน้ำลงไปในหลุมที่ไม่มีวันเต็ม รอยสักบนแขนและแผ่นหลังของเธอร้อนผ่าวราวกับถูกนาบด้วยเหล็กแดง มันไม่ได้เพียงแค่เปล่งแสง แต่มันกำลังเต้นตุบๆ ตามจังหวะหัวใจที่รัวเร็วและสับสนของเธอ
“อย่าปล่อยให้มันดึงเจ้าเข้าไป! ริน! รักษาจุดศูนย์กลางของกระแสน้ำไว้!” เสียงตะโกนของชายหน้ากากดังแทรกผ่านเสียงคำรามกึกก้องของมิติที่กำลังบิดเบี้ยว เขาพยายามพุ่งตัวเข้ามาหาเธอ ท่ามกลางเงาทมิฬที่ขยายตัวออกเป็นรูปร่างคล้ายรยางค์ขนาดยักษ์ที่พยายามจะรัดพันร่างของเธอไว้ รินเห็นเขาเพียงเสี้ยววินาที—เงาร่างที่แข็งแกร่งแต่ดูเปราะบางอย่างน่าประหลาดในท่ามกลางพายุแห่งพลังงานนี้
รินกัดฟันกรอด ความเจ็บปวดจากการที่พลังสีทองพยายามจะแทรกซึมเข้าสู่กระแสเลือดทำให้เธอลืมสิ้นแม้แต่การหายใจ เธอหลับตาลง พยายามนึกถึงคำสอนของปู่เถาว์เรื่อง ‘การเป็นทางน้ำ’ ไม่ใช่การเป็นเขื่อนที่กั้นน้ำ แต่คือการเป็นช่องทางให้มันไหลผ่านไปโดยไม่เสียรูปทรง เธอเลิกใช้พลังเพื่อ ‘ผลัก’ ความมืดออกไป แต่เริ่มใช้มันเพื่อ ‘โอบล้อม’ และ ‘เปลี่ยนทิศทาง’
ทันใดนั้น แสงสีทองที่เคยระเบิดออกอย่างบ้าคลั่งก็เปลี่ยนสภาพ มันกลายเป็นสายธารที่นุ่มนวลแต่ทรงพลัง หมุนวนรอบตัวเธอเป็นเกลียวคลื่นที่สว่างไสว กระแสน้ำมิตินี้ไม่ได้พยายามจะกลืนกินเธออีกต่อไป แต่มันกำลังไหลไปตามรอยสลักที่รอยสักของเธอชี้แนะ แสงสีทองพุ่งทะยานออกไปปะทะกับดวงตาบรรพกาล เสียงกรีดร้องที่ไม่ได้มาจากหูแต่ดังมาจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณดังกัมปนาทจนวิหารคริสตัลเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
เปรี้ยง!
เพดานวิหารคริสตัลสีดำแตกร้าว เศษผลึกสีดำร่วงหล่นลงมาดั่งห่าฝนที่แหลมคม รินลืมตาขึ้นท่ามกลางความโกลาหล เธอเห็นความจริงที่น่าหวาดหวั่น—ดวงตาที่เธอเห็นไม่ใช่สิ่งมีชีวิต แต่มันคือรอยแยกของความจริงที่กำลังจะฉีกขาดออก และรอยสักของเธอก็คือเข็มที่พยายามจะเย็บมันเข้าด้วยกัน แต่มันคือการเย็บที่ต้องใช้ชีวิตเป็นด้าย
“ริน! หนีออกไปจากตรงนั้น!” ชายหน้ากากพุ่งเข้ามารวบตัวเธอไว้ในอ้อมแขน ทันทีที่เขาสัมผัสตัวเธอ รินรู้สึกถึงกระแสพลังที่แปลกประหลาดไหลผ่านจากเขามาสู่เธอ มันไม่ใช่พลังสีทอง และไม่ใช่ความมืด แต่มันคือความรู้สึกของความทรงจำที่สูญหาย—ความเย็นเยียบของนครอควาเลียในยุคที่ยังรุ่งเรือง ความรู้สึกของการปกป้อง และความสูญเสียที่ฝังรากลึก
เขากระชากร่างเธอให้หลบเศษคริสตัลที่ร่วงลงมา พลางพาเธอวิ่งลัดเลาะไปตามทางเดินที่กำลังพังทลาย วิหารที่เคยดูยิ่งใหญ่และมั่นคง บัดนี้กลายเป็นเพียงซากปรักหักพังที่กำลังจะจมลงสู่ก้นบึ้งของมิติ รินมองย้อนกลับไป เห็นแสงสีทองของเธอที่กำลังพยายามตรึงรอยแยกไว้ แต่มันเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน—สีเดียวกับท้องฟ้าบนชายหาดปริศนาที่เธอเคยเห็น
“ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้...” รินกระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือ “ทำไมพลังของฉันถึงดูเหมือนกำลังทำลายทุกอย่างที่ฉันพยายามจะช่วยไว้?”
ชายหน้ากากไม่ตอบ เขาเพียงแต่เพิ่มความเร็วในการวิ่ง ใบหน้าภายใต้หน้ากากดูเคร่งเครียดจนรินสัมผัสได้ผ่านแรงบีบที่ต้นแขน “เพราะเจ้ากำลังพยายามจะปิดประตูด้วยกุญแจที่สร้างขึ้นจากตัวเจ้าเอง ริน... เจ้าไม่ได้แค่ควบคุมพลัง แต่เจ้ากำลังกลายเป็นส่วนหนึ่งของกลไกนี้!”
เสียงครืนครั่นดังขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้มันแรงกว่าเดิม พื้นวิหารใต้เท้าของพวกเขาแยกออก เผยให้เห็นความว่างเปล่าสีดำสนิทที่อยู่เบื้องล่าง รินเห็นเงาทมิฬจำนวนมหาศาลที่ไม่ได้เป็นเพียงเงาอีกต่อไป แต่มันมีรูปร่างคล้ายกับผู้คนที่เคยอาศัยอยู่ในอควาเลีย—วิญญาณที่ถูกกักขังและบิดเบี้ยว พวกเขากำลังเอื้อมมือขึ้นมาจากความมืดเพื่อไขว่คว้าแสงสีทองของเธอ
รินรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่กัดกินไปถึงกระดูก เธอเริ่มไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่คือการปกป้องโลก หรือเป็นการเปิดทางให้สิ่งที่เลวร้ายกว่าเดิมเข้ามากันแน่ แผนที่ของปู่เถาว์... คำเตือนที่ว่า ‘อย่าตามหา’... ทุกอย่างเริ่มกระจ่างชัดขึ้นในความมืดมิดนี้ ปู่ไม่ได้แค่ซ่อนแผนที่ แต่ปู่ซ่อนความจริงที่ว่า ‘ทางน้ำ’ ที่แท้จริงอาจต้องแลกด้วยตัวตนทั้งหมด
ขณะที่พวกเขากำลังจะถึงทางออกที่ดูเหมือนจะเป็นทางรอดเพียงหนึ่งเดียว แสงสีทองจากรอยสักของรินก็กระตุกอย่างรุนแรง มันไม่ได้ชี้ไปที่ทางออก แต่มันกลับชี้ดิ่งลงไปในรอยแยกที่กำลังเปิดกว้างใต้เท้าของพวกเขา พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคย... เสียงที่เหมือนปู่เถาว์กำลังเรียกชื่อเธอจากก้นบึ้งที่ลึกที่สุด
“ริน... ตามมา... ความจริงอยู่ในรอยจารึกที่หายไป...”
รินหยุดชะงัก ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความสับสนและโหยหา ชายหน้ากากพยายามดึงเธอให้เดินหน้าต่อ แต่หัวใจของเธอกลับถูกดึงดูดไปยังความมืดมิดนั้น ราวกับว่าเธอเป็นเพียงเศษเสี้ยวที่หลุดลอยและกำลังจะกลับคืนสู่ที่ที่มันควรอยู่
--- รินใช้พลังสีทองเปลี่ยนรูปแบบจากการต่อต้านเป็นการโอบล้อมกระแสมิติเพื่อควบคุมสถานการณ์ แต่การกระทำนั้นกลับทำให้วิหารคริสตัลพังทลายและเผยให้เห็นวิญญาณบรรพกาลที่พยายามดึงรั้งเธอลงสู่รอยแยกมิติ พร้อมเสียงเรียกปริศนาจากปู่เถาว์ที่ชี้ทางลงสู่ความลึกยิ่งกว่าเดิม