ตอนที่ 170 — การสำรวจปลาปีกแก้วและแสงสีฟ้า
สายลมมรสุมพัดเอื่อยๆ ปะทะใบหน้าของรินขณะที่เธอยืนอยู่บนแพที่โยกเยกเบาๆ กลิ่นสาบของโคลนดินผสมกับกลิ่นคาวจางๆ ของปลาในตลาดลอยน้ำลอยมาแตะจมูก เธอพึมพำกับตัวเอง “แสงสีฟ้า… มันมาจากไหนกันแน่?” ภาพของแสงสีฟ้าอมเขียวเรืองรองที่ปรากฏขึ้นจากใต้น้ำก่อนจะดับวูบไปเมื่อครู่ยังคงติดตา แม้จะผ่านไปหลายนาทีแล้วก็ตาม ความลึกลับนั้นทำให้เธอรู้สึกปั่นป่วนยิ่งกว่าตอนที่นายหัวเดชาเสนอแผนการสร้างเขื่อนปิดคลอง “ไอ้ปลานี่มัน… มันใช่จริงๆ ด้วย!” เสียงของเธอแทรกขึ้นมาอย่างตื่นเต้น ขณะที่เธอเพ่งมองลงไปในกระชังที่แขวนอยู่ข้างแพ ท่ามกลางฝูงปลากระดี่ที่คุ้นเคย ปลากระจิดริดตัวเล็กๆ ที่มีสีสันสดใสคล้ายปีกผีเสื้อกำลังแหวกว่ายอย่างสง่างาม มันคือปลาปีกแก้ว สัตว์น้ำที่ว่ากันว่ามีอยู่จริงเพียงในตำนานของพวกหมอผีริมน้ำ และเป็นตัวชี้วัดคุณภาพน้ำที่ดีที่สุดเท่าที่เคยมีการบันทึกมา “ถ้าเราสามารถพิสูจน์ได้ว่าปลาชนิดนี้อาศัยอยู่ที่นี่จริงๆ…” รินเริ่มคิดไปไกล “…มันจะเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญในการเปิดโปงแผนการอันชั่วร้ายของนายหัวเดชาได้เลย” ความคิดนี้กระตุ้นให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้น ความหวังที่จะได้ปกป้องบ้านเกิดจากนักค้ากำไรที่เห็นแก่ตัวจุดประกายขึ้นมาอีกครั้ง
“ริน! เร็วเข้า!” เสียงตะโกนดังมาจากแพอีกฝั่งหนึ่ง เป็นเสียงของคามินที่ตะโกนมาด้วยความรีบร้อน รินหันไปมอง พบว่าคามินกำลังยืนอยู่ที่ราวบันไดของโครงสร้างไม้ที่ดูซับซ้อนบนแพของเขา ใบหน้าของเขาซีดเผือดแต่ดวงตาฉายแววตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด “มีอะไรคามิน?” รินตะโกนถามกลับ ขณะที่เธอรีบก้าวเท้าไปยังแพของเขา
“ดูนี่สิ!” คามินชี้ไปยังแท่นหมุนที่ซับซ้อนซึ่งติดอยู่กับโครงสร้างไม้ขนาดใหญ่ “มัน… มันทำงานแล้ว! พลังงาน… มันไหลเวียนแล้ว!” คามินอธิบายอย่างติดขัด ขณะที่เขาชี้ไปยังกังหันลมขนาดเล็กที่ตั้งอยู่บนโครงสร้างนั้น ใบพัดหมุนติ้วๆ แม้จะอยู่ในสภาพลมที่อ่อนเช่นนี้ก็ตาม “ฉันปรับปรุงช่องทางไหลของน้ำ… มันช่วยบีบอัดกระแสน้ำได้ดีกว่าที่คิด… แล้วพลังงานที่ได้… มันเหลือเชื่อจริงๆ!”
รินก้าวขึ้นไปบนแพของคามินอย่างระมัดระวัง เธอมองดูโครงสร้างกลไกที่คามินสร้างขึ้นอย่างทึ่ง ท่อนไม้ที่ถูกตัดแต่งอย่างประณีต รูปทรงที่ถูกคำนวณมาอย่างดี กลไกฟันเฟืองที่ขยับอย่างแม่นยำ “นี่มัน… มหัศจรรย์มากคามิน!” รินอุทาน “นายทำสำเร็จแล้ว!”
แต่แล้ว สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่น่าประหลาดใจ บริเวณรอบฐานของโครงสร้างกลไกที่คามินสร้างขึ้น น้ำในคลองเริ่มเปล่งแสงสีฟ้าอมเขียวจางๆ แสงนั้นค่อยๆ สว่างขึ้นเรื่อยๆ จนดูเหมือนมีดวงไฟใต้น้ำกำลังลุกไหม้
“นั่น… นั่นมันอะไร?” รินถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง
คามินหันไปมองตามรินบ้าง ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงไปอีก “ฉัน… ฉันไม่รู้” เขาตอบเสียงแผ่ว “มัน… มันปรากฏขึ้นอีกแล้ว!”
แสงสีฟ้าอมเขียวนั้นสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้สว่างกว่าเดิมมาก จนมองเห็นลำแสงเรืองรองที่พุ่งขึ้นมาจากใต้น้ำ ราวกับว่ามีบางสิ่งกำลังปลดปล่อยพลังงานมหาศาลออกมาจากเบื้องลึกของแม่น้ำ รินและคามินยืนนิ่ง มองดูปรากฏการณ์อันน่าพิศวงนั้นด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความตื่นเต้น ความหวาดกลัว และความสงสัยใคร่รู้
“มัน… มันต้องเกี่ยวข้องกับปลาปีกแก้วแน่ๆ” รินพึมพำ “หรือว่า… คำทำนายของพวกหมอผีริมน้ำจะเป็นจริง?”
ทันใดนั้นเอง แสงสีฟ้าอมเขียวนั้นก็ดับวูบไปอย่างรวดเร็ว เหลือไว้เพียงความมืดมิดของผิวน้ำและความรู้สึกว่างเปล่าที่กัดกินหัวใจของทั้งสองคน
“นี่มัน… เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” คามินถามเสียงแหบพร่า
รินส่ายหน้าช้าๆ “ฉันไม่รู้” เธอตอบ “แต่ฉันรู้ว่า… เราต้องหาคำตอบให้ได้”
เธอกลับไปที่แพของตัวเองอีกครั้ง หยิบกระดานบันทึกเก่าๆ ขึ้นมา เปิดดูบันทึกของบรรพบุรุษที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน มือของเธอไล้ไปตามตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมืออันอ่อนโยนของเถาว์ “…เมื่อกระแสน้ำแห่งปัญญาไหลรวมกับแสงแห่งความหวัง… ราชินีแห่งดวงดาวจะปรากฏกาย… เพื่อนำพาทุกชีวิตสู่ความสามัคคี…”
“แสงแห่งความหวัง…” รินพึมพำ “ปลาปีกแก้ว… หรือว่า… หรือว่านี่คือจุดเริ่มต้น?”
เธอหยิบเอาไม้มาจรดลงบนกระดานแผ่นใหม่ เริ่มร่างแบบกิจกรรมส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมขึ้นมาใหม่ เธอวาดภาพการแข่งขันพายเรืออันดุเดือด การแสดงดนตรีพื้นเมืองที่สะกดใจผู้คน การสาธิตการทอเสื่อกกอันประณีต และที่สำคัญที่สุด… การจัดทัวร์พิเศษเพื่อสำรวจ “คลองคำสาป” สถานที่ที่เธอค้นพบปลาปีกแก้ว
“เราจะทำให้ทุกคนเห็นว่าวัฒนธรรมของเรามีค่าแค่ไหน” รินพูดกับตัวเองอย่างมุ่งมั่น “เราจะแสดงให้นายหัวเดชาเห็นว่า… ชุมชนของเราแข็งแกร่งแค่ไหน”
เธอลงมือเขียนแผนงานอย่างละเอียด บรรยายถึงกิจกรรมต่างๆ ที่จะจัดขึ้น แผนผังการจัดงาน เส้นทางเดินเรือสำหรับการท่องเที่ยว และงบประมาณเบื้องต้น การค้นพบปลาปีกแก้วและความลึกลับของแสงสีฟ้าทำให้เธอมีแรงบันดาลใจอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
“นี่คือสิ่งที่ชุมชนของเราจะภาคภูมิใจ” รินกล่าวขณะที่เธอกำลังวาดรูปตัวอย่างปลาปีกแก้วลงบนแผนที่ “และนี่คือสิ่งที่นายทุนต่างถิ่นจะไม่มีวันเข้าใจ”
เมื่อเธอเขียนประโยคสุดท้ายลงบนกระดาน รินก็รู้สึกได้ถึงความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ แผนการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของเธอเสร็จสมบูรณ์ พร้อมที่จะนำเสนอต่อชุมชน และพร้อมที่จะจุดประกายการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
“ได้เวลาแล้ว” เธอกล่าว เสียงของเธอหนักแน่นและเต็มไปด้วยความมั่นใจ “ได้เวลาที่จะทำให้โลกได้เห็น… ถึงคุณค่าที่แท้จริงของพวกเรา”
ในขณะที่เธอเก็บแผนงานของเธอขึ้นมา แสงจันทร์ก็สาดส่องลงมาบนผิวน้ำที่สงบนิ่ง แต่ภายใต้ผิวน้ำนั้น… มีบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหว… บางสิ่งกำลังก่อตัว… และมันกำลังรอคอยเวลาของมัน
--- รินค้นพบปลาปีกแก้วในคลองคำสาป ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการอนุรักษ์และหลักฐานต่อต้านนายหัวเดชา ขณะเดียวกัน คามินประสบความสำเร็จในการสร้างระบบผลิตพลังงานจากคลื่น แต่ทั้งคู่กลับพบเห็นแสงสีฟ้าอมเขียวลึกลับปรากฏขึ้นจากใต้น้ำ ซึ่งอาจเชื่อมโยงกับคำทำนายโบราณ รินจึงเริ่มวางแผนส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมโดยใช้การค้นพบนี้เป็นจุดขาย