ตอนที่ 151 — แรงดันน้ำแห่งการหล่อเลี้ยง
ใบพายไม้สักขัดมันสะท้อนแสงตะวันยามบ่ายแก่ๆ คามินใช้นิ้วหัวแม่มือลูบไล้รอยบากเล็กๆ บนเนื้อไม้ รู้สึกถึงความคุ้นเคยที่แทรกซึมเข้าสู่กระดูก เสียงคลื่นกระทบกาบเรือดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับเสียงหัวใจของผืนน้ำที่เต้นระรัวอยู่เบื้องล่าง เขาเหลือบมองไปยังแผงไม้ที่กำลังประกอบโครงสร้างหลักของเครื่องกำเนิดไฟฟ้า แรงดันน้ำที่ไหลผ่านใบพายหางเสือขนาดใหญ่ของ 'พายุคลั่ง' ถูกออกแบบมาให้หมุนแกนกลางที่เชื่อมต่อกับชุดเฟืองทองเหลืองขนาดเล็กที่ซับซ้อน ซึ่งสุดท้ายจะไปขับเคลื่อนไดนาโมที่วางอยู่บนแท่นไม้สักขัดมันอีกทอดหนึ่ง
“ดูเหมือนว่านายหัวเดชาจะไม่อยากให้เราได้พักผ่อนจริงๆ นะ” เสียงรินดังมาจากด้านข้างของเรือ เธอเพิ่งจะเดินมาพร้อมกับถังน้ำทะเลที่ใช้หล่อเย็นอุปกรณ์บางส่วน “ข่าวว่าคลองคำสาปของเขากำลังจะถูกปิดตาย ไม่ก็ระเบิดตูมตาม”
คามินพยักหน้าช้าๆ โดยไม่ละสายตาจากงานตรงหน้า “นั่นเป็นปัญหาของเขา เรามีปัญหาของเราที่ต้องจัดการ” เขาเงยหน้าขึ้นมองริน “น้ำทะเลที่เอามานั่น…พอจะเย็นพอที่จะใช้ได้หรือยัง?”
“พอได้อยู่” รินวางถังลงบนพื้นเรือ “แต่ถ้าให้ดีก็ต้องหมุนเวียนไปเรื่อยๆ ไม่งั้นความร้อนมันจะสะสม” เธอทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เขา “แล้วเจ้าเครื่องนี่มันจะช่วยเราได้จริงๆ ใช่ไหม? การที่จะผลิตไฟฟ้าให้เพียงพอต่อการใช้งานของ 'พายุคลั่ง' โดยเฉพาะปืนใหญ่ที่ดัดแปลงแล้วเนี่ย มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลยนะ”
“หลักการมันง่าย” คามินอธิบายขณะที่ค่อยๆ ขันน็อตตัวสุดท้ายให้แน่น “น้ำที่ไหลผ่านลำคลองย่อมมีแรงดัน เราแค่ต้องรวบรวมแรงดันนั้น แล้วแปลงมันให้เป็นพลังงานไฟฟ้า” เขาชี้ไปยังใบพายหางเสือที่ใหญ่กว่าปกติ “ใบพายตัวนี้ถูกออกแบบมาให้รับแรงปะทะของกระแสน้ำได้มากที่สุด เมื่อเรือเคลื่อนที่ มันจะหมุนอย่างต่อเนื่อง พลังงานจากการหมุนนี้จะถูกส่งผ่านแกนกลางไปยังชุดเฟืองที่นี่” เขาเคาะเบาๆ ที่ชุดเฟือง “เฟืองแต่ละตัวมีอัตราทดที่คำนวณมาอย่างดี เพื่อเพิ่มความเร็วรอบในการหมุนให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้”
“แล้วสุดท้ายมันไปขับเคลื่อนเจ้าลูกกลมๆ นั่น?” รินชี้ไปที่ไดนาโมสีดำเงาที่วางอยู่บนแท่นไม้
“ถูกต้อง” คามินยิ้มบางๆ “เมื่อแม่เหล็กถาวรหมุนด้วยความเร็วสูงภายในขดลวดทองแดง มันจะเหนี่ยวนำให้เกิดกระแสไฟฟ้าขึ้น” เขาหยิบไขควงออกมา “เราต้องทำให้มันเสถียรที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่งั้นตอนที่เราต้องการใช้พลังงานมากที่สุด มันอาจจะดับวูบไปได้”
“ถ้ามันดับวูบไปตอนที่เรากำลังยิงปืนใหญ่อยู่ล่ะ?” รินถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง “นายหัวเดชาคงจะหัวเราะจนน้ำลายไหลแน่ๆ”
“นั่นคือเหตุผลที่เราต้องทดสอบมันให้ดี” คามินตอบ “ฉันได้คำนวณความต้องการพลังงานของปืนใหญ่แต่ละกระบอก รวมถึงระบบอื่นๆ ของเรือด้วย ถ้าเราสามารถผลิตกระแสไฟฟ้าได้คงที่ในระดับหนึ่ง เราก็สามารถใช้งานได้อย่างต่อเนื่อง” เขาเหลือบมองดูบันทึกที่วางอยู่ข้างๆ “บันทึกของเถาว์บอกไว้ว่า ‘ธรรมชาติให้ทุกสิ่งแก่ผู้ที่รู้จักสังเกต’ และฉันก็เชื่ออย่างนั้น…น้ำไม่ใช่แค่เส้นทางคมนาคม แต่มันคือพลังงาน”
เขาเริ่มตรวจสอบการเชื่อมต่อสายไฟที่มาจากไดนาโมไปยังแผงควบคุม “สายไฟพวกนี้ต้องทนความร้อนได้ดี และต้องมีการต่อสายดินที่ถูกต้องเพื่อความปลอดภัย” เขาขยับแผงควบคุมเล็กน้อย “ส่วนระบบหล่อเย็นที่เธอเอามา มันสำคัญมาก ถ้าความร้อนสะสมมากเกินไป ขดลวดทองแดงจะเสื่อมสภาพ และไดนาโมก็จะเสียหายได้”
“แล้วเราจะรู้ได้ไงว่ามันทำงานได้ดีพอ?” รินถามพลางยกถังน้ำมาเทใส่ถังอีกใบเพื่อหมุนเวียนน้ำ
“เราจะลองให้เรือเคลื่อนที่ด้วยความเร็วต่างๆ กัน ดูว่าไดนาโมผลิตกระแสไฟฟ้าได้มากน้อยแค่ไหน แล้วก็จะลองเปิดใช้งานระบบปืนใหญ่ทีละน้อย เพื่อดูว่าพลังงานที่ผลิตได้มันคงที่พอที่จะรองรับการยิงหรือไม่” คามินหยิบเครื่องมือวัดกระแสไฟฟ้าออกมา “ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามที่คำนวณไว้ เราควรจะได้กระแสไฟฟ้าที่มากพอจะทำให้ปืนใหญ่ของเราทำงานได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ”
เขามองไปยังกระแสน้ำที่ไหลแรงอยู่เบื้องล่างเรือ “แรงดันน้ำที่ไหลผ่านใบพายหางเสือ ยิ่งเรือเคลื่อนที่เร็วเท่าไหร่ แรงดันก็จะยิ่งมากเท่านั้น พลังงานที่เราได้มานี้…มันเป็นของขวัญจากแม่น้ำโดยตรง”
“แล้วถ้าเรือของเราไม่เคลื่อนที่ล่ะ?” รินถาม
“นั่นคือส่วนที่เราต้องพิจารณาเพิ่มเติม” คามินขมวดคิ้ว “แต่สำหรับตอนนี้ เป้าหมายหลักคือการทำให้ระบบนี้ทำงานได้เมื่อเรากำลังเคลื่อนที่อยู่” เขาหันกลับไปตรวจสอบการเชื่อมต่ออีกครั้ง “ฉันได้ออกแบบส่วนหนึ่งของระบบให้สามารถกักเก็บพลังงานได้ในระดับหนึ่ง ผ่านชุดแบตเตอรี่ขนาดเล็กที่อยู่ด้านใน” เขาชี้ไปที่ช่องลับที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นไม้ “มันอาจจะไม่มากพอที่จะใช้ยิงปืนใหญ่ต่อเนื่องได้นานๆ แต่มันจะช่วยให้เรามีพลังงานสำรองในกรณีฉุกเฉิน”
“ฟังดูซับซ้อนกว่าที่คิดนะ” รินพึมพำ
“ทุกอย่างที่คุ้มค่า มักจะมีความซับซ้อนแฝงอยู่เสมอ” คามินตอบ “ธรรมชาติเองก็เช่นกัน” เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า “ลมเริ่มเปลี่ยนทิศแล้ว สงสัยว่านายหัวเดชาคงจะไม่ปล่อยให้เราอยู่อย่างสงบสุขไปมากกว่านี้”
ทันใดนั้น เสียงอึกทึกก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของเรือ “คามิน! ริน! ดูนั่น!” เสียงลูกเรือตะโกนดังมาจากอีกฝั่งของเรือ
ทั้งคามินและรินหันไปมองตามเสียง รอยยิ้มค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคามิน “สำเร็จแล้ว!”
บนแผงควบคุม ตัวเลขบนหน้าปัดวัดกระแสไฟฟ้าค่อยๆ เพิ่มสูงขึ้นอย่างมั่นคง แสดงให้เห็นถึงกระแสไฟฟ้าที่ถูกผลิตขึ้นอย่างต่อเนื่อง ใบพัดของไดนาโมหมุนด้วยความเร็วที่น่าพอใจ ขณะที่เสียงเครื่องยนต์ของ 'พายุคลั่ง' ครางเบาๆ ประกอบกับเสียงกระแสน้ำที่ไหลผ่านใบพายหางเสือ “เห็นไหมริน” คามินกล่าวด้วยน้ำเสียงภูมิใจ “พลังงานน้ำ…มันสามารถหล่อเลี้ยงเราได้จริงๆ”
เขามองไปยังปุ่มควบคุมระบบปืนใหญ่ “ได้เวลาลองของจริงแล้ว”
ทันใดนั้น เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นจากระยะไกล พร้อมกับกลุ่มควันสีดำทะมึนที่ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า “แย่แล้ว!” รินอุทาน “คลองคำสาป!”
คามินหันไปมองทางที่เกิดเสียง สีหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้นในทันที “นายหัวเดชา…เขาลงมือแล้ว” เขาหันกลับมาที่ระบบผลิตไฟฟ้า “เราต้องเตรียมพร้อม”
“แต่ถ้าเรายิงตอนนี้…” รินเริ่มพูด
“เราไม่มีทางเลือกอื่น” คามินตัดบท “ถ้าคลองคำสาปถูกทำลาย เส้นทางของเราจะถูกตัดขาด และพวกมันจะปิดล้อมเราได้ง่ายขึ้น” เขากำมือแน่น “เราต้องใช้ทุกอย่างที่เรามี…รวมถึงพลังงานจากสายน้ำนี้ด้วย”
เขากดปุ่มเปิดใช้งานระบบปืนใหญ่ สายไฟที่เชื่อมต่อกับไดนาโมเริ่มเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆ ตัวเลขบนหน้าปัดกระแสไฟฟ้าพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว “ระบบพร้อมทำงาน!” คามินประกาศก้อง “เตรียมการยิง!”
เรือ 'พายุคลั่ง' ค่อยๆ หันหัวเรือไปยังทิศทางที่เกิดเสียงระเบิด ขณะที่ลำแสงสีแดงของพลังงานกำลังถูกชาร์จเข้าไปในลำกล้องปืนใหญ่…
--- คามินประสบความสำเร็จในการสร้างระบบผลิตไฟฟ้าจากแรงดันน้ำของเรือ 'พายุคลั่ง' โดยใช้หลักการธรรมชาติ แต่ขณะที่เขากำลังจะทดสอบระบบ ท่ามกลางข่าวร้ายว่าคลองคำสาปของนายหัวเดชากำลังถูกทำลาย เขาตัดสินใจเตรียมพร้อมใช้ระบบผลิตไฟฟ้าใหม่นี้เพื่อการต่อสู้