The Monsoon Pier

ตอนที่ 132 — รอยจารึกใต้โคลนตม

ความเงียบสงัดที่ตามมาหลังพายุคลื่นยักษ์ซัดสาดมันน่ากลัวกว่าเสียงระเบิดของปืนใหญ่เสียอีก รินหอบหายใจจนตัวโยน มือที่จับด้ามพายไม้โอ๊กสั่นเทาจนเห็นได้ชัด ผิวน้ำในคลองคำสาปที่เคยขุ่นคลักด้วยดินเลนบัดนี้เริ่มหมุนวนเป็นเกลียวเล็กๆ ราวกับมีสิ่งมีชีวิตบางอย่างกำลังขยับตัวอยู่ใต้พื้นน้ำที่รินพยายามปกป้อง

'ริน! ระวังทางซ้าย!' เสียงตะโกนของคามินดังมาจากหัวเรือ เขาไม่ได้มองมาที่เธอ แต่มือของเขากำลังง่วนอยู่กับการขันน็อตทองเหลืองที่ฐานกลไกขับเคลื่อนเรืออย่างบ้าคลั่ง 'พวกทหารราบมันเริ่มข้ามสะพานไม้ผุๆ มาทางฝั่งเราแล้ว!'

ฉัน—เถาว์—เฝ้ามองภาพนั้นผ่านม่านหมอกแห่งความทรงจำที่จางหาย ฉันไม่สามารถเอื้อมมือไปคว้าตัวรินหรือผลักคามินให้พ้นจากวิถีกระสุนได้ สิ่งเดียวที่ฉันทำได้คือการพยายามแทรกซึมเข้าไปในกระแสความคิดของเธอ ผ่านรอยหมึกที่ยังไม่แห้งสนิทในบันทึกเล่มเก่าที่เธอกอดไว้แนบอก แต่ในขณะที่ฉันกำลังจะสื่อสารออกไป สายตาของฉันกลับสะดุดเข้ากับบางอย่างที่ผิดแปลกไปจากเดิม

ใต้ผิวน้ำที่กำลังสั่นไหวจากการปะทะกันระหว่างกระแสน้ำมรสุมกับแรงกระแทกของกองเรือเหล็กของนายหัวเดชา มีแสงสีครามจางๆ วาบขึ้นมาจากรอยแยกของชั้นดินเลน มันไม่ใช่แสงสะท้อนจากโลหะของเรือรบ และไม่ใช่แสงจากตะเกียงน้ำมันของพวกชาวแพ แต่มันคือลวดลายที่สลักลงบนหินฐานรากของคลองที่ถูกเปิดออกเพราะแรงดันน้ำ

ฉันเพ่งมองผ่านความขุ่นมัว 'นั่นมันไม่ใช่สัญลักษณ์ของชุมชนเรา...' ฉันพึมพำในใจที่ไม่มีเสียง สัญลักษณ์นั้นเป็นวงกลมซ้อนกันสามชั้น มีเส้นสายที่ลากยาวเหมือนกระแสน้ำที่ไหลย้อนกลับขึ้นสู่เบื้องบน มันดูแปลกแยกและทรงพลังกว่ารอยสักบนเรือลำไหนๆ ที่ฉันเคยเห็นในยุคสมัยที่ยังมีลมหายใจ

'ริน... ดูนั่น!' ฉันพยายามเค้นพลังงานทั้งหมดที่มี กดทับลงไปในความรู้สึกของเธอผ่านความเย็นเยียบที่ปลายนิ้ว

'อะไรอีกเถาว์! ฉันไม่มีเวลามาดูนกดูไม้ตอนนี้หรอกนะ!' รินตะโกนตอบกลับมาในความคิด เธอเพิ่งจะปัดกระสุนนัดหนึ่งที่เฉียดไหล่ไปได้เพียงเสี้ยววินาที 'พวกมันกำลังล้อมเราไว้ทุกทิศทาง คลองคำสาปกำลังจะกลายเป็นสุสานของพวกเรา!'

'ไม่ใช่สุสาน แต่มันคือหัวใจ!' ฉันตะโกนก้องในจิตสำนึก 'ริน ฟังฉัน! เลิกกังวลเรื่องการตั้งรับชั่วคราว มองลงไปที่รอยแยกตรงกึ่งกลางร่องน้ำลึกสิ!'

คามินพยายามพุ่งเรือหลบหลีกแรงระเบิดจากปืนใหญ่ของนายหัวเดชาที่ยิงถล่มเข้ามาอย่างไม่ลดละ 'ริน! เราต้องถอยออกไปทางคลองสายรอง เดี๋ยวนี้!' เขาตะโกนพลางออกแรงดึงคันบังคับเรือจนกล้ามเนื้อที่แขนปูดโปน

'ถอยไม่ได้คามิน! ถ้าเราถอยตอนนี้ พวกมันจะยึดจุดยุทธศาสตร์ตรงนี้ได้ทันที!' รินสวนกลับ เสียงของเธอเด็ดขาดเหมือนตอนสั่งการเรือประมงท่ามกลางพายุ 'เถาว์! บอกฉันมาว่านั่นคืออะไร? มันคือกับดักของพวกนายหัวใช่ไหม?'

ฉันไม่ได้ตอบด้วยคำพูด แต่ฉันส่งภาพความทรงจำเกี่ยวกับ 'คำทำนายแห่งดวงดาว' ที่พวกหมอผีริมน้ำเคยเล่าขานกันไปให้เธอ สัญลักษณ์นั้นคือจุดเริ่มต้นของสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าการต่อสู้เพื่อสิทธิ์การถือครองลำคลอง แต่มันคือพลังงานที่รอการปลดปล่อยเพื่อรวบรวมทุกหยดน้ำเข้าด้วยกัน

ทันใดนั้น สัญลักษณ์โบราณใต้โคลนตมก็ขยายตัวออก แสงสีครามเข้มขึ้นจนกลายเป็นสีน้ำเงินจัด มันเริ่มแผ่รังสีความร้อนออกมาจนน้ำรอบๆ เริ่มเดือดพล่าน สัญลักษณ์นั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่ภาพวาด แต่มันกำลังทำงานเหมือนฟันเฟืองขนาดมหึมาที่เชื่อมต่อกับรากไม้โบราณใต้ดิน

'มันกำลังดูดกลืนพลังงานจากกระแสน้ำมรสุม!' ฉันตระหนักได้ในวินาทีนั้นเอง พลังงานที่รินพยายามควบคุมเมื่อครู่ไม่ได้หายไปไหน แต่มันกำลังถูกดึงดูดเข้าสู่จุดศูนย์กลางนี้ 'ริน! สัญลักษณ์นั่นไม่ใช่แค่เครื่องหมาย แต่มันคือจุดศูนย์กลางของพลังงานที่แท้จริงของคลองนี้!'

'แล้วฉันต้องทำยังไง?!' รินถาม เสียงของเธอเริ่มสั่นด้วยความหวังที่ปนความหวาดกลัว 'ฉันจะไปถึงมันได้ยังไงในสภาพที่เรือกำลังจะจมแบบนี้?'

'เลิกบังคับเรือตามทิศทางน้ำ!' ฉันสั่งการด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นที่สุดเท่าที่วิญญาณดวงหนึ่งจะทำได้ 'คามิน! ปล่อยคันบังคับ! ริน! พุ่งเรือเข้าไปในใจกลางของเกลียวคลื่นตรงนั้น! อย่ากลัวแรงดูด แต่มันคือแรงส่ง!'

'บ้าไปแล้วเหรอริน! นั่นมันคือจุดที่น้ำหมุนแรงที่สุด!' คามินร้องเตือน ใบหน้าของเขาซีดเผือดเมื่อเห็นว่าเรือของพวกเขากำลังถูกแรงดึงดูดลึกลับลากเข้าหาโขดหินโบราณที่จมอยู่ใต้เลน

'ถ้าไม่ทำตอนนี้ เราก็ตายอยู่ดี!' รินตัดสินใจเด็ดขาด เธอทิ้งท้ายด้วยแววตาที่มุ่งมั่นก่อนจะหันไปหาคามิน 'คามิน! ดึงสลักปลดล็อกกลไกท้ายเรือ! เราจะใช้แรงดันน้ำกระแทกตัวออกไป!'

ฉันเห็นรินก้าวเท้าไปที่ขอบเรือ ขณะที่คลื่นยักษ์จากการโจมตีของนายหัวเดชากำลังซัดเข้ามาจากทางทิศตะวันออก และแรงดูดจากสัญลักษณ์ใต้ดินกำลังดึงเรือของเธอไปทางทิศใต้

'ไปเลยริน! มุ่งหน้าไปที่รอยจารึกนั่น!' ฉันให้คำมั่นสัญญาผ่านสายลมที่พัดผ่านร่างเธอ 'ฉันจะอยู่ข้างเธอ จะช่วยเธอปลดปล่อยความลับที่คลองสายนี้ซ่อนไว้... ปลดปล่อยมันออกมา!'

รินกระโจนลงไปที่ด้ามพายควบคุมทิศทางอีกครั้ง พร้อมกับที่สัญลักษณ์ใต้โคลนตมระเบิดแสงสว่างจ้าจนมองไม่เห็นสิ่งใดรอบข้าง

--- เถาว์ค้นพบสัญลักษณ์โบราณใต้โคลนตมที่เป็นจุดศูนย์กลางพลังงานของคลอง และชี้แนะให้รินตัดสินใจพุ่งเรือเข้าหาจุดศูนย์กลางนั้นเพื่อปลดปล่อยพลังงานแทนที่จะถอยหนีจากการโจมตีของนายหัวเดชา