ตอนที่ 125 — การเคลื่อนไหวของกองเรือสินค้าเหล็ก
แสงตะวันยามอัสดงอาบไล้ผิวน้ำในลุ่มแม่น้ำมรสุมจนกลายเป็นสีทองแดงข้นคลัก นายหัวเดชานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้สักแกะสลักบนดาดฟ้าเรือสำราญลำใหญ่ เขากำลังหมุนแหวนหินสีดำในนิ้วก้อยไปมา สายตาจับจ้องไปยังแผนที่หนังแกะที่กางอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊กตรงหน้า เส้นทางน้ำที่ถูกขีดเขียนด้วยหมึกสีแดงแสดงให้เห็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญของคลองคำสาป
“น้ำขึ้นช้ากว่าที่คิดไว้สองชั่วโมง” นายหัวเดชาเอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้า เสียงของเขาทุ้มต่ำและราบเรียบเหมือนผิวน้ำในคลองที่นิ่งสนิท
“กระแสน้ำแถวนั้นมันผิดปกติครับนายหัว” ลูกน้องคนสนิทรายงานพลางเช็ดเหงื่อที่ขมับ “พวกชาวแพบอกว่ามันเหมือนมีแรงดึงดูดบางอย่างใต้โคลนตม กระแสน้ำหมุนวนไม่เป็นทิศทางจนเรือพายเล็กๆ เข้าไปไม่ได้เลย”
นายหัวเดชาวางแหวนลงบนโต๊ะ เสียงกระทบของหินกับไม้ดัง ‘กึก’ ท่ามกลางความเงียบ “คลองคำสาปไม่ใช่แค่ชื่อเรียกเพ้อเจ้อของพวกหมอผีริมน้ำ แต่มันคือคอขวดที่ถ้าเราคุมได้ เส้นทางการค้าทั้งหมดของ Alcoron จะต้องหมอบราบอยู่แทบเท้าเรา” เขาขยับนิ้วชี้ไปที่จุดสีแดงเข้มบนแผนที่ “แต่ถ้าเครื่องจักรขุดลอกของเราติดหล่มโคลน หรือโดนแรงดันน้ำมหาศาลซัดจนพังกลางคัน เงินลงทุนทั้งหมดจะจมลงไปพร้อมกับความน่าเชื่อถือของเรา”
ความกังวลเล็กน้อยฉายชัดในแววตาที่เย็นชาของเขา เขาไม่กลัวความสูญเสีย แต่เขาไม่ชอบความไม่แน่นอน กระแสน้ำที่ควบคุมไม่ได้คือศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดของกฎแห่งกระแสน้ำ
“นายหัวครับ พ่อค้าจากแดนเหนือมาถึงแล้วครับ” เสียงฝีเท้าหนักๆ ของชายในชุดผ้าไหมเนื้อดีดังขึ้นบนดาดฟ้าเรือ ชายผู้นั้นก้าวเข้ามาพร้อมกับกล่องไม้บุกำมะหยี่ “พวกเรานำข้อมูลที่ท่านต้องการมาให้ เกี่ยวกับสิ่งที่พวกชาวแพเรียกว่า ‘อาถรรพ์’ ใต้คลองนั้น”
นายหัวเดชาเลิกคิ้ว “ข้อมูลที่ว่าคืออะไร? ถ้าเป็นแค่เรื่องเล่าขานเกี่ยวกับราชินีที่จะมาจุติเพื่อรวมโลกเป็นหนึ่งแบบที่พวกหมอผีชอบพ่นออกมาล่ะก็ อย่าเสียเวลาผมเลย”
พ่อค้าต่างถิ่นยิ้มที่มุมปาก เขาเปิดกล่องไม้และหยิบแท่งโลหะขนาดเล็กที่มีกลไกฟันเฟืองซับซ้อนออกมาวางบนแผนที่ “ไม่ใช่เรื่องเหนือธรรมชาติหรอกครับนายหัว แต่มันคือวิศวกรรมโบราณที่ถูกฝังไว้ใต้ชั้นตะกอน พวกเราสืบมาได้ว่าใต้คลองคำสาปมีระบบประตูน้ำโบราณที่ใช้กลไกแรงดันน้ำมหาศาลในการควบคุมการไหลของน้ำมรสุม มันไม่ใช่แค่โคลนตม แต่มันคือเครื่องจักรกลขนาดมหึมาที่รอการเปิดใช้งาน”
นายหัวเดชาโน้มตัวลงมองแท่งโลหะนั้น “กลไกประตูน้ำ? หมายความว่าน้ำที่หมุนวนนั่นไม่ได้เกิดจากธรรมชาติเพียงอย่างเดียวงั้นหรือ?”
“ถูกต้องครับ” พ่อค้าตอบพลางใช้ปากกาชี้ไปที่จุดตัดของกระแสน้ำ “ถ้าเราสามารถส่งสัญญาณหรือกระตุ้นกลไกนั้นได้ เราจะสามารถบังคับทิศทางน้ำให้ไหลไปตามที่เราต้องการ หรือแม้แต่สร้างคลื่นยักษ์เพื่อกวาดล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้าคลองนั้นได้ในพริบตา พลังงานที่ซ่อนอยู่ใต้ดินนั่นแหละครับ คือกุญแจที่จะทำให้เขื่อนของเรามั่นคงที่สุด”
ดวงตาของนายหัวเดชาเป็นประกายวาวโรจน์ ความกังวลเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความโลภที่เยือกเย็น เขาเห็นภาพเส้นทางสายหลักของโลกที่เชื่อมต่อผ่านเขื่อนที่เขาสร้างขึ้นเอง
“แล้วเครื่องจักรขุดลอกของเราจะสู้กับแรงดันน้ำนั่นได้ไหม?” นายหัวเดชาถาม
“ถ้าใช้แค่เครื่องจักรไอน้ำธรรมดา... พังแน่นอนครับ” พ่อค้าต่างถิ่นตอบอย่างตรงไปตรงมา “แต่ถ้าท่านมีสิ่งที่สามารถ ‘สั่งการ’ กระแสน้ำได้ล่ะก็ คลองคำสาปก็จะเป็นเพียงสระน้ำส่วนตัวของท่าน”
นายหัวเดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินไปที่กราบเรือ มองออกไปที่ความมืดมิดของลำคลองที่อยู่ไกลออกไป เสียงน้ำกระทบกาบเรือดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เขารู้ดีว่ารินและพวกชาวเรือกำลังวางแผนอะไรบางอย่าง แต่ถ้าเขามีพลังที่เหนือกว่าธรรมชาติในมือ แผนของพวกเด็กเรือนแพก็เป็นแค่การดิ้นรนของปลาในอ่าง
“เตรียมการเดี๋ยวนี้” นายหัวเดชาสั่งการด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “สั่งให้หน่วยช่างเทคนิคไปเตรียมอาวุธพิเศษ... ฉันต้องการอุปกรณ์ส่งสัญญาณแรงสั่นสะเทือนที่สามารถเจาะทะลุชั้นโคลนลงไปถึงกลไกประตูน้ำนั่น”
เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน “ฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาขวางทางเดินเรือของฉัน คลองคำสาปต้องเป็นของฉัน ไม่ว่ามันจะถูกสร้างขึ้นโดยเทพเจ้าหรือมนุษย์ก็ตาม”
“รับทราบครับนายหัว!” เสียงขานรับของลูกน้องดังระงมไปทั่วเรือ
นายหัวเดชามองไปยังเส้นขอบฟ้าที่มืดสนิท ในหัวของเขาไม่ได้คิดถึงความสงบสุขของชุมชนเรือนแพ แต่เขากำลังคำนวณผลกำไรที่จะได้จากการครอบครองกระแสน้ำทั้งระบบ
--- นายหัวเดชาได้รับข้อมูลจากกลุ่มพ่อค้าต่างถิ่นว่าคลองคำสาปมีระบบกลไกประตูน้ำโบราณซ่อนอยู่ใต้โคลนตม เขาจึงตัดสินใจสั่งเตรียมอาวุธพิเศษเพื่อใช้ควบคุมแรงดันน้ำและเข้ายึดครองเส้นทางเดินเรือ