ตอนที่ 20 — หอคอยแห่งเสียงสะท้อน: บทเพลงที่แตกสลาย
ภายในหอคอยแห่งเสียงสะท้อน อากาศเย็นเยียบราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเงียบงันที่ไร้ที่สิ้นสุด ไพลินยืนนิ่ง หัวใจเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก เถาวัลย์สีดำที่เคยพันธนาการต้นไม้บรรพกาลบัดนี้ได้แทรกซึมเข้ามาในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ มันเลื้อยพันเสาหินโบราณและผนังที่สลักลวดลายอันลึกลับ บดบังแสงสว่างจากภายนอกจนดูเหมือนว่าทุกสิ่งกำลังจะถูกกลืนกินด้วยความมืดมิด
"นี่มันอะไรกัน?" ซีเอ่ยถาม เสียงของเขาแหบพร่าด้วยความตกใจ เขาพยายามจะใช้ 'เพลงแห่งการยอมรับ' ที่ไพลินเคยสอน แต่กลับพบว่าเสียงเพลงของเขาบิดเบี้ยวและไม่สามารถขับไล่เถาวัลย์สีดำนี้ได้เลย ราวกับว่าความมืดนี้มีชีวิตจิตใจ และดูดกลืนพลังของทุกสิ่งรอบกาย
ไพลินก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ มือของเธอเอื้อมไปสัมผัสกับเถาวัลย์สีดำ มันเย็นเฉียบและให้ความรู้สึกราวกับกำลังสัมผัสกับความสิ้นหวังที่จับต้องได้ เธอหลับตาลง นึกถึงคำพูดของเอลาร่า ผู้พิทักษ์แห่งหุบเขาหมอก ที่บอกว่า 'การเยียวยาที่แท้จริง คือการยอมรับและเปลี่ยนแปลงความโศกเศร้า' และ 'บทเพลงแห่งการเยียวยา' ไม่ใช่สิ่งที่ค้นพบ แต่เป็นสิ่งที่ต้องสร้างขึ้นใหม่
"มันไม่ใช่เพลงที่จะขับไล่..." ไพลินพึมพำ แววตาของเธอจับจ้องไปยังเถาวัลย์ที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ "มันคือบทเพลงที่จะเข้าใจ... บทเพลงที่จะยอมรับ..."
เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสมาธิ พลางนึกถึงเสียงเพลงที่เธอเคยได้ยิน เสียงเพลงของมารดา เสียงเพลงของบรรพบุรุษ เสียงเพลงแห่งหุบผาวิญญาณที่กำลังจะสูญสลาย เธอหยิบขลุ่ยวิญญาณโบราณขึ้นมา วางมันแนบกับริมฝีปาก แต่แทนที่จะบรรเลงบทเพลงอันไพเราะ เธอเพียงแค่เป่าลมผ่านมันอย่างแผ่วเบา ปล่อยให้เสียงลมธรรมดาๆ ดังออกมา
เสียงลมนั้นอ่อนแรง แต่กลับมีความรู้สึกบางอย่างที่แตกต่างออกไป มันไม่ใช่เสียงแห่งการต่อสู้ หรือเสียงแห่งความหวังอันยิ่งใหญ่ มันคือเสียงแห่งการยอมรับ เสียงแห่งความอ่อนแอ เสียงแห่งการยอมจำนนต่อความจริงที่อยู่ตรงหน้า
ทันใดนั้น เถาวัลย์สีดำที่เคยแข็งกร้าวกระตุกเกร็งราวกับถูกกระแทกด้วยแรงที่ไม่คาดคิด มันเริ่มคลายตัวออกจากเสาหินและผนังทีละน้อย ซีเบิกตากว้าง มองดูสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
"ไพลิน! เธอทำอะไร?" เขาถาม เสียงของเขายังคงเต็มไปด้วยความฉงน
"ฉันกำลัง... สื่อสารกับมัน" ไพลินตอบ เสียงของเธอสงบ แต่แฝงไปด้วยความหนักแน่น "เถาวัลย์นี่ไม่ใช่ความชั่วร้าย มันคือความเจ็บปวดที่ถูกพันธนาการมานาน มันคือความเศร้าโศกที่ไม่มีใครรับฟัง"
เธอเริ่มบรรเลงบทเพลงที่ผุดขึ้นในใจ เป็นท่วงทำนองที่เรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ มันคือ 'เพลงแห่งการเยียวยา' ในรูปแบบใหม่ ที่ไม่ได้มุ่งหวังจะขับไล่สิ่งใดออกไป แต่เป็นการโอบกอดและยอมรับมันเข้ามา
ขณะที่บทเพลงของไพลินดังขึ้น เถาวัลย์สีดำก็ค่อยๆ เปลี่ยนสี มันค่อยๆ จางหายไป กลายเป็นสีเขียวสดใสอีกครั้ง ผนังหอคอยที่เคยถูกบดบังด้วยความมืดก็ปรากฏชัดเจนขึ้น เผยให้เห็นลวดลายที่สลักไว้อย่างงดงาม ไพลินรู้สึกได้ถึงพลังงานอันอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในตัวเธอ ราวกับว่าเธอได้ปลดปล่อยพันธนาการบางอย่างออกไป ไม่เพียงแต่จากเถาวัลย์ แต่จากภายในใจของเธอเองด้วย
เมื่อบทเพลงจบลง เถาวัลย์สีดำก็หายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความสงบและความศักดิ์สิทธิ์ของหอคอยแห่งเสียงสะท้อนที่กลับคืนมา ไพลินทรุดตัวลงนั่งบนพื้นหินเย็นเยียบ เธอรู้สึกเหนื่อยล้า แต่ก็เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกโล่งใจ
"เราทำได้แล้ว..." ซีพูดขึ้นอย่างแผ่วเบา เขารุดเข้ามาประคองไพลิน "บทเพลงแห่งการเยียวยา... มันคือการยอมรับความเจ็บปวดสินะ"
ไพลินพยักหน้า "ใช่... การเยียวยาที่แท้จริง ไม่ใช่การต่อสู้กับความมืด แต่คือการเข้าใจและยอมรับมัน... แล้วจึงค่อยๆ เปลี่ยนแปลงมันไป"
เธอเงยหน้ามองขึ้นไปบนเพดานของหอคอย ที่ซึ่งเคยมีแสงสว่างจากภายนอกส่องลงมา แต่บัดนี้กลับมีเพียงความว่างเปล่าปรากฏอยู่ตรงหน้า "แต่..." เธอเอ่ยขึ้นอย่างลังเล "ทำไม... ทำไมเราถึงต้องมาที่นี่เพื่อเรียนรู้เรื่องนี้? และ 'บทเพลงแห่งการเยียวยา' ที่แท้จริง... มันอยู่ตรงไหนกันแน่?"
พลันนั้น ผนังด้านหนึ่งของหอคอยก็เริ่มสั่นสะเทือน เกิดรอยร้าวปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว แสงสีแดงฉานสาดส่องออกมาจากรอยร้าวนั้น ตามมาด้วยเสียงคร่ำครวญอันน่าสะพรึงกลัวที่ดังกว่าเดิมหลายเท่า มันไม่ใช่เสียงของเถาวัลย์ แต่เป็นเสียงที่ดังมาจากเบื้องลึกของหุบผาวิญญาณ... เสียงที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง
"ไม่นะ..." ซีอุทาน เขาพยายามจะใช้ 'เพลงแห่งการยอมรับ' อีกครั้ง แต่เสียงนั้นกลับแข็งแกร่งเกินกว่าที่บทเพลงของเขาจะต้านทานได้
ไพลินจ้องมองไปยังรอยร้าวบนผนัง ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจและความหวาดหวั่น เธอสัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลที่กำลังปะทุออกมา พลังที่ดูเหมือนจะเชื่อมโยงกับ 'เสียงสะท้อนแห่งความว่างเปล่า' ที่เธอเคยเผชิญหน้ามาแล้ว แต่คราวนี้มันทรงพลังยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า
"เรา... เราต้องออกไปจากที่นี่" ไพลินพูด เสียงของเธอสั่นเครือ แต่ก็มีความมุ่งมั่นฉายชัดในแววตา "นี่ไม่ใช่จุดจบของบทเพลง... นี่อาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของบทเพลงที่แตกสลาย"
--- ไพลินค้นพบว่า 'บทเพลงแห่งการเยียวยา' ที่แท้จริงคือการยอมรับและเข้าใจความเจ็บปวด ไม่ใช่การขับไล่ ทำให้เถาวัลย์สีดำสลายไป แต่กลับมีภัยคุกคามที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าปรากฏขึ้นจากภายในหอคอย