ตอนที่ 68 — เสียงสะท้อนในหอคอยแห่งแก้ว
สายลมประดิษฐ์ของอารยันนครพัดเอื่อยผ่านโครงสร้างผลึกแก้วอันเย็นเยียบ กานต์ก้าวเดินไปตามทางเดินที่สะท้อนแสงระยิบระยับ ราวกับหลุดเข้าไปอยู่ในกรงนกแก้วขนาดยักษ์ ทุกย่างก้าวของเขาดังสะท้อนก้องในความเงียบเชียบ จนน่าขนลุก ร่างกายของเขาซึ่งครั้งหนึ่งเคยอบอุ่นด้วยเลือดเนื้อ บัดนี้กลับกลายเป็นส่วนผสมอันเปราะบางของผลึกแก้วที่เต็มไปด้วยรอยร้าว ปรากฏการณ์แห่งการปรับจูนโดย 'ผู้กวาดล้างจังหวะ' ได้ทิ้งร่องรอยแห่งความสมบูรณ์แบบอันไร้ชีวิตชีวาไว้บนทุกสิ่ง แม้กระทั่งบนตัวเขาเอง
"ที่นี่... มันช่างเงียบสงบเสียจนน่าอึดอัด" เซนอสเอ่ยขึ้น เสียงของนางแฝงความไม่สบายใจ ก้องกังวานไปตามผนังแก้วที่ไร้ที่สิ้นสุด "ราวกับว่าทุกเสียง ทุกความรู้สึก... ถูกพรากไปหมดแล้ว"
กานต์พยักหน้า ความรู้สึกเดียวกันผุดขึ้นในใจของเขา เขายังคงสัมผัสได้ถึงเศษเสี้ยวความทรงจำที่เจ็บปวด ความโกรธ ความเศร้า แต่เมื่อพยายามจะแสดงมันออกมา กลับพบว่าคลื่นเสียงที่เปล่งออกไปนั้นบางเบา ไร้พลัง ราวกับถูกกลืนกินโดยบรรยากาศอันเย็นชาของนครแห่งนี้
"มันคือเป้าหมายของพวกเขา เซนอส" กานต์ตอบ เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย "ความสมบูรณ์แบบที่ไร้ความทรงจำ ความเจ็บปวด... คือสิ่งสกปรกที่ต้องถูกกำจัด"
ทั้งสองเดินลึกเข้าไปในนคร ภาพสะท้อนของพวกเขาปรากฏขึ้นบนพื้นผิวแก้วซ้ำแล้วซ้ำเล่า ชวนให้รู้สึกเหมือนกำลังถูกจับตามองจากตัวตนที่แตกสลายของตัวเอง พวกเขามาถึงใจกลางของสิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นจัตุรัสกลางเมือง บัดนี้กลับกลายเป็นห้องโถงอันกว้างใหญ่ที่ประดับประดาด้วยเสาผลึกแก้วที่เรียงรายเป็นระเบียบ งดงามจนแทบจะทนมองไม่ได้
"หอคอยแห่งเสียงสะท้อน..." กานต์พึมพำ เขาชี้ไปยังโครงสร้างสูงตระหง่านที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า มันคือหอคอยที่สร้างขึ้นจากเสียงที่แข็งตัว โครงสร้างที่ซับซ้อนราวกับใยแมงมุมแก้วสะท้อนแสงสีทองจางๆ จากดวงอาทิตย์ที่ถูกกรองผ่านชั้นบรรยากาศอันหนาทึบของทะเลทราย "กลไกควบคุมต้องอยู่ที่นั่น"
ขณะที่พวกเขากำลังจะก้าวเข้าไปใกล้ ทันใดนั้น พื้นแก้วเบื้องหน้าก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างแผ่วเบา ก่อนจะปรากฏเป็นลวดลายที่ซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ ราวกับคลื่นน้ำที่กำลังก่อตัวขึ้นบนผิวน้ำ กานต์รู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมา พลังงานที่คุ้นเคย แต่ก็แฝงด้วยความเย็นเยียบอันแปลกประหลาด
"ระวัง!" เซนอสตะโกน เผยให้เห็นใบหน้าของ 'ผู้กวาดล้างจังหวะ' หลายตน ปรากฏขึ้นจากเงาของเสาผลึกแก้ว พวกมันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่ผิวหนังเป็นผลึกแก้วสีขาวบริสุทธิ์ ดวงตาไร้แววสะท้อนแสงเย็นชา พวกมันเคลื่อนไหวอย่างเป็นจังหวะสม่ำเสมอราวกับเครื่องจักร แต่ละก้าวของพวกมันส่งเสียง 'คลิก' เบาๆ ที่เข้ากันอย่างสมบูรณ์แบบ
"เราไม่ได้รับอนุญาตให้ส่งเสียงรบกวน" หนึ่งในผู้กวาดล้างเอ่ยขึ้น เสียงของมันราบเรียบ ไร้อารมณ์ สะท้อนไปทั่วห้องโถง "ท่านคือความผิดเพี้ยน ท่านคือรอยร้าวที่ต้องถูกปรับปรุงให้สมบูรณ์"
กานต์กำหมัดแน่น เขาพยายามรวบรวมเศษเสี้ยวความทรงจำที่ยังคงหลงเหลืออยู่ ความเจ็บปวดจากการสูญเสีย ความโกรธต่อการบิดเบือน แต่เมื่อเขาส่งคลื่นเสียงแห่งการต่อต้านออกไป มันกลับอ่อนแอเกินกว่าจะสั่นสะเทือนผลึกแก้วอันแข็งแกร่งของผู้กวาดล้างได้
"ความทรงจำ... คือสิ่งที่ทำให้เราเป็นเรา" กานต์กล่าว เสียงของเขาพยายามเปล่งให้ดังที่สุดเท่าที่จะทำได้ "มันคือความเจ็บปวด ความสุข ความรัก... สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่ทำให้ชีวิตมีความหมาย!"
ผู้กวาดล้างเหล่านั้นเพียงแต่จ้องมองเขาอย่างเฉยเมย ราวกับว่าคำพูดของกานต์เป็นเพียงเสียงรบกวนที่ไร้สาระ
"ความหมายคือความสมบูรณ์แบบ" ผู้กวาดล้างอีกตนกล่าว "ความสมบูรณ์แบบคือความเงียบ และความเงียบคือจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง"
ขณะที่พวกมันกำลังจะพุ่งเข้าโจมตีกานต์และเซนอส ทันใดนั้น เสียงดนตรีอันคุ้นเคยก็ดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงดนตรีที่ไพเราะ แต่เป็นท่วงทำนองที่เต็มไปด้วยความโหยหา ความเศร้า และความขัดแย้ง เสียงที่กานต์เคยได้ยินจากแกนเสียงดนตรีแห่งทราย
"แกนเสียงดนตรี!" กานต์อุทาน เขารู้สึกได้ถึงพลังที่แผ่ซ่านเข้ามาจากทิศทางของหอคอยแห่งเสียงสะท้อน มันกำลังตอบสนองต่อการมีอยู่ของผู้กวาดล้าง และกำลังปลุกบางสิ่งบางอย่างที่หลับใหลอยู่ภายในหอคอยนั้น
พลังงานเสียงนั้นรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ผลึกแก้วรอบตัวสั่นสะเทือน ลวดลายที่ปรากฏบนพื้นแก้วเริ่มหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ผู้กวาดล้างจังหวะชะงักไปเล็กน้อย พวกมันไม่คุ้นเคยกับการตอบสนองที่รุนแรงเช่นนี้
"นี่มันอะไรกัน?" เซนอสถามด้วยความตกใจ
"มันคือเสียงแห่งความทรงจำที่แท้จริง" กานต์ตอบ ดวงตาข้างที่มองเห็นของเขามีประกายแห่งความหวัง "มันคือสิ่งที่ผู้กวาดล้างพยายามจะลบเลือน!"
ขณะที่เสียงดนตรีดังขึ้นเรื่อยๆ กานต์รู้สึกได้ถึงรอยร้าวบนร่างกายของเขาเองที่เริ่มสั่นสะเทือน ราวกับว่าความทรงจำที่ถูกกักขังอยู่ภายในกำลังถูกปลดปล่อยออกมา เขาเงยหน้ามองไปยังหอคอยแห่งเสียงสะท้อน โครงสร้างอันน่าทึ่งที่สร้างจากเสียงที่แข็งตัว บัดนี้กำลังส่องแสงเรืองรองจากภายใน
"กลไกควบคุม... มันอยู่ที่นั่น" กานต์กล่าว "เราต้องไปถึงที่นั่น!"
ด้วยเสียงดนตรีที่ดังกระหึ่มเป็นฉากหลัง กานต์และเซนอสเริ่มวิ่งฝ่าเหล่าผู้กวาดล้างจังหวะที่กำลังสับสนไปยังหอคอยแห่งเสียงสะท้อน รอยร้าวบนร่างกายของกานต์ส่องแสงวาบราวกับดวงดาวที่กำลังจะระเบิด แต่ในความเจ็บปวดนั้น เขากลับสัมผัสได้ถึงความหวังอันริบหรี่... ความหวังที่จะปลดปล่อยอารยันนครจากการควบคุมอันสมบูรณ์แบบแต่ไร้ชีวิตชีวาของ 'ผู้กวาดล้างจังหวะ' และค้นพบความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง 'เจตจำนงแห่งความเงียบ' อันยิ่งใหญ่กว่านั้น
--- กานต์และเซนอสเผชิญหน้ากับ 'ผู้กวาดล้างจังหวะ' ในนครผลึกแก้วอันไร้ชีวิตชีวา กานต์พยายามต่อต้านด้วยความทรงจำ แต่กลับอ่อนแอเกินไป จนกระทั่งเสียงดนตรีจากแกนเสียงดนตรีแห่งทรายดังขึ้นจากหอคอยแห่งเสียงสะท้อน ซึ่งเป็นที่ซ่อนกลไกควบคุม ทำให้ทั้งคู่มุ่งหน้าไปยังหอคอยแห่งนั้นเพื่อค้นหาทางปลดปล่อยเมือง