ตอนที่ 45 — ดวงตาจากความว่างเปล่าและพันธนาการที่แตกสลาย
ความมืดมิดไม่ได้มาพร้อมกับความเงียบ แต่มันมาพร้อมกับเสียงคำรามที่สั่นสะเทือนลึกเข้าไปถึงแก่นวิญญาณ แสงสีฟ้าที่เคยเป็นเพียงเส้นสายจางๆ บัดนี้ได้ระเบิดออกเป็นคลื่นมหาศาล กระชากเอาความจริงที่มนุษย์เคยรู้จักให้แตกกระจายราวกับกระจกเงาที่ถูกค้อนเหล็กทุบทำลาย Anwen รู้สึกเหมือนร่างกายของเธอไม่ได้เป็นของเธออีกต่อไป มันถูกดึงกระชากด้วยแรงดึงดูดที่มองไม่เห็น แรงสั่นสะเทือนจากการระเบิดของแกนพลังงานทำให้โลกทั้งใบหมุนคว้างจนเธอสูญเสียทิศทาง
เมื่อแสงสีขาวโพลนเริ่มจางลง สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่ซากปรักหักพังของโรงเตี๊ยมที่คุ้นเคย แต่มันคือภาพของความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว รอยแยกที่เคยเป็นเพียงรอยร้าวบนพื้นดิน บัดนี้ขยายตัวกว้างจนกลายเป็นปากเหวขนาดมหึมาที่ดูเหมือนจะไม่มีจุดสิ้นสุด แสงสีฟ้าที่เคยดูดร้ายกลับเปลี่ยนเป็นความนิ่งสงบที่เย็นเยียบ ทว่ามันกลับแฝงไปด้วยความหิวโหยที่ไร้ก้นบึ้ง
Anwen พยายามพยุงร่างที่สั่นเทาขึ้นจากพื้นหินที่ชุ่มไปด้วยโคลนและกลิ่นอายของโลหะที่ถูกเผาไหม้ ความเจ็บปวดจากรอยจารึกที่หน้าอกยังคงเต้นเป็นจังหวะ แต่มันไม่ใช่ความเจ็บปวดที่กรีดร้องอีกต่อไป มันคือความรู้สึกของการ 'ถูกเติมเต็ม' ราวกับว่าช่องว่างในจิตวิญญาณของเธอกำลังถูกเติมด้วยกระแสพลังงานที่ไหลเวียนมาจากเบื้องล่าง เธอหอบหายใจเอาอากาศที่เต็มไปด้วยฝุ่นผงและกลิ่นโอโซนเข้าปอด พยายามกวาดสายตามองหาความรอดพ้น
“ท่านลอร์ด...” เสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างแผ่วเบาและแหบพร่า
Anwen หันไปมองตามเสียงนั้น และพบกับขุนนางหนุ่มที่ล้มคว่ำอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนและคราบเลือด ทว่าสิ่งที่น่าตกใจกว่าบาดแผลคือดวงตาของเขา มันไม่ได้ฉายแววแห่งความโลภหรือความพยายามที่จะครอบครองอำนาจอีกต่อไป แต่มันเต็มไปด้วยความว่างเปล่าที่ลึกซึ้ง ราวกับว่าแสงสว่างในตัวเขาได้ถูกสูบหายไปในรอยแยกนั้นแล้ว
แต่ก่อนที่เธอจะได้ก้าวเข้าไปหา ความสนใจของเธอก็ถูกดึงไปยังสิ่งที่อยู่เหนือขึ้นไป ท่ามกลางม่านหมอกสีครามที่กำลังหมุนวนเหนือรอยแยก ร่างเงาเหล่านั้นไม่ได้เป็นเพียงกลุ่มควันอีกต่อไป แต่มันกำลังควบแน่น กลายเป็นรูปร่างที่บิดเบี้ยวและน่าสะพรึงกลัว พวกมันดูเหมือนเงาสะท้อนของมนุษย์ที่ถูกดึงจนยืดผิดรูป และที่น่าสยดสยองที่สุดคือ... ดวงตา
ดวงตานับพันคู่ไม่ได้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของสิ่งเหล่านั้น แต่มันลอยละล่องอยู่ในมวลสารสีคราม ดวงตาเหล่านั้นเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆ ที่ดูสงบนิ่งอย่างประหลาด มันไม่ใช่ดวงตาที่จ้องมองด้วยความโกรธแค้น หรือความหิวโหยของนักล่า แต่มันคือดวงตาที่กำลัง 'พิจารณา' เหมือนนักปราชญ์ที่กำลังมองดูมดตัวเล็กๆ ที่กำลังดิ้นรนอยู่ในขวดแก้ว และดวงตาเหล่านั้นทั้งหมด... กำลังจับจ้องมาที่เธอเพียงผู้เดียว
Anwen รู้สึกถึงแรงกดดันที่มหาศาลจนแทบจะหายใจไม่ออก มันไม่ใช่แรงกดอากาศ แต่มันคือแรงกดดันทางจิตวิญญาณที่บอกเธอว่า เธอไม่ได้เป็นเพียงผู้เฝ้ามองเหตุการณ์นี้อีกต่อไป เธอคือจุดศูนย์กลางของสายตาเหล่านั้น เธอคือเป้าหมายที่สิ่งลึกลับจากความว่างเปล่ากำลังรอคอย
“อย่า... อย่ามองพวกมัน...” เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหูของเธอ
Anwen สะดุ้งสุดตัวและหันไปพบกับชายปริศนาที่ยืนอยู่ท่ามกลางเศษซากหิน ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดกว่าครั้งไหนๆ เขาไม่ได้มองไปยังรอยแยก แต่มองมาที่เธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำเตือน “พวกมันไม่ได้มาเพื่อทำลายเจ้า Anwen... พวกมันมาเพื่อทวงคืนสิ่งที่ถูกขโมยไป”
“ทวงคืนอะไร?” Anwen ถามออกไป เสียงของเธอแหบพร่าจนแทบจะฟังไม่เป็นภาษา “ข้าไม่ได้ขโมยอะไรทั้งนั้น! ข้าแค่...”
“เจ้าไม่ได้ขโมยด้วยมือของเจ้า” ชายผู้นั้นขัดขึ้น พลางชี้ไปที่รอยจารึกที่กำลังเรืองแสงวาบอยู่บนอกของเธอ “แต่เจ้าคือผู้ที่ถือครองพันธนาการที่ขโมยเวลาของพวกเขาไปต่างหาก”
ทันใดนั้น เสียงคำรามจากใต้ดินก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่เสียงของเครื่องจักรที่กำลังทำงาน มันคือเสียงของบางสิ่งที่กำลัง 'ขยับตัว' อย่างช้าๆ และมั่นคง รอยแยกเริ่มส่งแรงสั่นสะเทือนที่เปลี่ยนจังหวะไป จากจังหวะหัวใจที่หนักแน่น กลายเป็นจังหวะที่สม่ำเสมอและเยือกเย็น ราวกับเสียงหายใจของยักษ์ที่กำลังตื่นจากการหลับใหลอันยาวนาน
เงาร่างสีครามที่เคยลอยนิ่งเริ่มเคลื่อนที่ลงมาหาเธออย่างช้าๆ พวกมันไม่ได้พุ่งเข้าใส่ด้วยความรุนแรง แต่พวกมันเคลื่อนที่ผ่านอากาศราวกับใบไม้ที่ร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน ทุกย่างก้าวของความว่างเปล่าทำให้บรรยากาศรอบข้างเย็นเยียบลงจนเห็นลมหายใจเป็นไอสีขาว Anwen พยายามจะถอยหลัง แต่ขาของเธอกลับหนักอึ้งเหมือนถูกพันธนาการด้วยโซ่เหล็กที่มองไม่เห็น
ในเสี้ยววินาทีนั้น ความทรงจำที่ถูกฉีดพล่านเข้าสู่สมองของเธอก็เริ่มทำงานอีกครั้ง ภาพของเมืองที่รุ่งโรจน์ซึ่งล่มสลายลงเพราะความพยายามที่จะควบคุมพลังงานที่เกินความเข้าใจฉายซ้ำมาในหัวของเธอ แต่คราวนี้มันชัดเจนกว่าเดิม เธอเห็นภาพของหญิงสาวปริศนาคนนั้น ยืนอยู่ท่ามกลางแสงสีฟ้าที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า และเธอก็เห็นความจริงที่น่ากลัวยิ่งกว่า... ว่าหญิงสาวคนนั้นไม่ใช่ผู้เฝ้ามอง แต่เธอคือ 'กุญแจ' ที่ถูกใช้เพื่อเปิดประตูนี้ขึ้นมา!
“หนีไป!” ชายปริศนาตะโกน พร้อมกับชักดาบที่ส่องแสงสีเงินออกมาเพื่อกันทางระหว่าง Anwen กับเงาสีครามที่กำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้
แต่ Anwen กลับรู้สึกว่าเธอไม่สามารถหนีได้อีกต่อไป ความเจ็บปวดที่หน้าอกแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นที่ประหลาด รอยจารึกไม่ได้เพียงแค่สั่น แต่มันกำลัง 'ขยายตัว' ออกไปในกระแสเลือดของเธอ เธอรู้สึกถึงความเชื่อมโยงที่ตัดไม่ขาดระหว่างเธอกับดวงตานับพันคู่นั้น ความจริงที่ว่าเธอคือเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียวเริ่มแจ่มชัดขึ้นในใจ ท่ามกลางเสียงคำรามของโลกที่กำลังเปลี่ยนไปตลอดกาล
เธอมองเห็นความว่างเปล่าที่กำลังเอื้อมมือมาหาเธอ และในความมืดมิดที่กำลังโอบล้อมนั้น เธอไม่ได้รู้สึกถึงความตาย แต่เธอรู้สึกถึงการเริ่มต้นของบางอย่างที่ยิ่งใหญ่กว่าชีวิตที่เธอเคยรู้จัก... บางอย่างที่จะเปลี่ยนโฉมหน้าของ Castellane ให้กลายเป็นสุสานแห่งแสงสีฟ้าไปตลอดกาล
--- Anwen เผชิญหน้ากับดวงตานับพันคู่จากความว่างเปล่าที่จ้องมองมายังเธอเพียงผู้เดียว ท่ามกลางการตื่นขึ้นของพลังงานที่เปลี่ยนขุนนางและทหารให้กลายเป็นเพียงความว่างเปล่า และชายปริศนาได้เตือนเธอว่าเธอคือผู้ถือครองพันธนาการที่ขโมยเวลาของสิ่งลึกลับเหล่านั้น