ตอนที่ 16 — เสียงเพรียกจากก้นบึ้ง
กลิ่นโอโซนไหม้และฝุ่นดินคลุ้งกระจายอยู่ในอากาศที่หนักอึ้ง Anwen ยืนอยู่บนขอบเหวที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นพื้นห้องโถงอันโอ่โถงของเธอ บัดนี้มันเหลือเพียงซากไม้ที่หักโค่นและร่องรอยของความพินาศที่ไม่อาจย้อนคืน แสงสีฟ้าที่วาบขึ้นจากใต้รอยแยกนั้นไม่ได้ให้ความอบอุ่น แต่มันแผ่รังสีแห่งความตายที่ทำให้ผิวหนังของเธอรู้สึกแสบพล่านราวกับถูกเข็มพันเล่มทิ่มแทง
เบื้องล่างนั้นคือภาพฝันร้ายที่ขัดกับตรรกะของมนุษย์ ฟันเฟืองโลหะขนาดมหึมาที่ดูราวกับทำจากดวงดาวที่ดับแสงแล้วกำลังหมุนวนด้วยความเร็วที่น่าขนลุก พวกมันไม่ได้เคลื่อนที่ด้วยน้ำมันหรือแรงดันไอน้ำ แต่ถูกขับเคลื่อนด้วยสายใยสีครามที่ดูเหมือนเส้นประสาทของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ สายใยเหล่านั้นชอนไชไปตามรอยแตกของพื้นดิน ดึงเอาเศษซากอิฐและคานไม้ลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง ราวกับว่าโลกกำลังพยายามกลืนกินทุกอย่างที่ขวางหน้าเพื่อหล่อเลี้ยงความกระหายของมัน
“ถอยออกมา! Anwen! อย่าเข้าใกล้รอยแยก!” เสียงของ Fin ตะโกนลั่นมาจากทิศทางของห้องครัวที่พังทลาย เขาพยายามประคองร่างของ Granny Nessa ที่สะลึมสะลือเดินผ่านกลุ่มควันออกมา ใบหน้าของเด็กหนุ่มเปื้อนไปด้วยเขม่าดินและเลือด แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่เขาไม่เคยแสดงให้เธอเห็นมาก่อน
แต่ Anwen ไม่ได้ยินเสียงของเขาอย่างชัดเจนนัก หูของเธออื้ออึงไปด้วยเสียงคำรามต่ำที่ดังมาจากก้นบึ้ง มันเป็นเสียงที่ไม่ได้ผ่านโสตประสาท แต่มันสั่นสะเทือนอยู่ในไขกระดูก เป็นเสียงที่คล้ายกับการคร่ำครวญของยักษ์ที่ถูกจองจำมานับพันปี และในความสับสนนั้น เธอเห็น 'พวกมัน' อีกครั้ง
เงาร่างสีครามที่ดูคล้ายมนุษย์แต่บิดเบี้ยวเกินกว่าจะเรียกได้ว่าเป็นสิ่งมีชีวิต กำลังร่ายรำท่ามกลางความตาย พวกมันไม่ได้ใช้ดาบหรือโล่ แต่ใช้แขนที่ยาวผิดปกติและแสงสีฟ้าที่ฉีกกระชากอากาศรอบตัวทหารราชสำนักที่พยายามจะสู้ตาย ทหารเหล่านั้นที่เคยดูน่าเกรงขามในชุดเกราะเต็มยศ บัดนี้กลับดูเหมือนลูกไก่ที่กำลังถูกพายุพัดกระหน่ำ พวกเขาถูกเหวี่ยง กระแทก และกลืนหายไปในแสงสว่างที่พร่ามัว
Anwen ก้มลงมองเศษผ้าสีขาวในมือ ความนุ่มนวลของมันช่างขัดกับความหยาบกร้านของเศษหินและกลิ่นคาวเลือดที่อบอวล แสงสีฟ้าจางๆ ที่วนเวียนอยู่รอบเศษผ้านั้นดูเหมือนจะตอบสนองต่อเสียงคำรามใต้ดิน มันเต้นเป็นจังหวะเดียวกับเครื่องจักรที่กำลังบ้าคลั่ง ความทรงจำเกี่ยวกับหญิงสาวปริศนาที่หายไปในแสงนั้นพุ่งเข้ามาในหัว เธอไม่ได้หายไปเพราะถูกทำลาย แต่เธอเหมือนถูก 'เรียก' ไปมากกว่า
“เจ้าจะทำอะไร!” เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างกาย Anwen สะดุ้งสุดตัว เธอพบว่าตัวเองกำลังเผชิญหน้ากับนายทหารคนหนึ่งที่เหลือรอด เขาถือดาบที่สั่นเทาและมีแววตาที่เต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่ง “ส่งเศษผ้านั่นมา! มันเป็นสมบัติของราชสำนัก! สิ่งที่อยู่ข้างล่างนั่น... มันเป็นความลับขององค์ราชินี!”
Anwen มองชายตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความกลัวที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่แหลมคม เธอไม่ได้เป็นเพียงเจ้าของโรงเตี๊ยมผู้ใจดีอีกต่อไป แต่เธอคือผู้ที่เห็นความจริงที่โลกพยายามซ่อนไว้
“สมบัติงั้นหรือ?” Anwen เค้นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนเสียงกรีดของเหล็ก “สิ่งที่กำลังจะกลืนกินอาณาจักรของพวกเจ้าให้หายไปในความมืดเนี่ยนะ คือสมบัติที่พวกเจ้าจะมาแย่งชิงกันในเวลาแบบนี้?”
ทันใดนั้น พื้นดินใต้เท้าของทั้งคู่ก็ทรุดตัวลงอย่างรุนแรง นายทหารคนนั้นเสียหลักล้มลง ดาบหลุดจากมือขณะที่เขาร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว Anwen ใช้สัญชาตญาณการเอาตัวรอดคว้าขอบคานไม้ที่ยังพอแข็งแรงไว้ได้ทัน ท่ามกลางความโกลาหลนั้น เธอเห็นเงาร่างสีครามร่างหนึ่งพุ่งทะยานผ่านหน้าเธอไป มันไม่ได้พุ่งมาหาเธอ แต่มันกำลังมุ่งหน้าไปยังรอยแยกที่ลึกที่สุด ราวกับว่ามันกำลังกลับไปหา 'บางสิ่ง' ที่รออยู่เบื้องล่าง
ความสับสนตีรวนในอก เธอต้องตัดสินใจ ในนาทีที่โลกกำลังจะพังทลายลงมา
หากเธอวิ่งหนีออกไปทางประตูหน้า เธออาจรอดชีวิต แต่อาจต้องมีชีวิตอยู่ด้วยความรู้สึกผิดที่ทิ้งความจริงไว้เบื้องหลัง หากเธอตัดสินใจกระโดดลงไปในรอยแยกที่ดูเหมือนจะไม่มีวันสิ้นสุดนั้น เธออาจพบคำตอบว่าหญิงสาวคนนั้นคือใคร และทำไมเครื่องจักรโบราณถึงตื่นขึ้นมาในยามที่ความตายมาเยือนถึงหน้าประตูบ้าน
เสียงคำรามจากใต้ดินเปลี่ยนโทนอีกครั้ง มันไม่ใช่แค่เสียงสั่นสะเทือน แต่มันฟังดูคล้ายกับชื่อของเธอ... 'An... wen...' มันเป็นเสียงกระซิบที่แฝงมากับลมพายุที่พัดพากลิ่นไหม้และฝุ่นดิน
เธอรวบรวมกำลังที่มีทั้งหมด กัดฟันสู้กับความหวาดกลัวที่เกาะกินหัวใจ มือที่ถือเศษผ้าสีขาวนั้นสั่นระริก แต่ดวงตาของเธอกลับแน่วแน่กว่าครั้งไหนๆ เธอไม่ได้มองหาทางหนี แต่มองหาเส้นทางที่จะนำเธอไปสู่ความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้ฝ่าเท้าของทุกคน
ขณะที่เธอกำลังจะก้าวเดิน แผ่นดินก็ถล่มลงมาอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่แค่พื้นไม้ แต่มันคือโลกทั้งใบที่กำลังฉีกขาดออกจากกัน แสงสีฟ้าสว่างจ้าจนมองไม่เห็นสิ่งใด นอกจากความรู้สึกที่ว่าเธอกำลังถูกดึงดูดลงสู่ความมืดมิดที่งดงามและน่าสะพรึงกลัวที่สุดเท่าที่มนุษย์จะจินตนาการได้
--- Anwen ตัดสินใจเผชิญหน้ากับความโกลาหลท่ามกลางรอยแยกที่เปิดออกสู่เครื่องจักรโบราณ เธอพบว่าเศษผ้าของหญิงสาวปริศนาอาจเป็นกุญแจสำคัญ และเสียงเรียกปริศนาจากใต้ดินกำลังนำพาเธอไปสู่การตัดสินใจครั้งยิ่งใหญ่ระหว่างการหนีหรือการกระโดดลงสู่ความลึกลับ