ตอนที่ 107 — จังหวะที่แตกสลายในสุญญากาศ
ความเงียบในความว่างเปล่าไม่ได้หมายถึงความสงบ แต่มันคือเสียงกรีดร้องที่ไร้คลื่นความถี่ มันคือความอัดอั้นของมิติที่ถูกบิดจนผิดรูป Anwen รู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่ไม่ได้กระทำต่อร่างกายเพียงอย่างเดียว แต่มันกำลังบดขยี้ 'ตัวตน' ของเธอด้วย รอยจารึกสีเงินที่ฝังลึกอยู่ในเนื้อเยื่อครึ่งโลหะของเธอกำลังสั่นสะเทือนด้วยความถี่ที่รุนแรง ราวกับมันกำลังพยายามตะโกนแข่งกับเสียงคำรามของพายุแห่งความโกลาหลที่เธอก่อขึ้นเอง
ภาพตรงหน้าไม่ใช่ท้องฟ้าหรือพื้นดิน แต่มันคือเศษเสี้ยวของความเป็นจริงที่แตกกระจายราวกับกระจกเงาที่ถูกค้อนปอนด์ทุบ ความทรงจำที่เธอใช้เป็นเชื้อเพลิงกำลังย้อนกลับมาทำร้ายเธอ มันไหลบ่าเข้ามาในจิตสำนึกเหมือนเขื่อนแตก—ภาพของโรงเตี๊ยมที่อบอุ่น กลิ่นหอมของซุปหัวไชเท้าที่ Granny Nessa เคี่ยวไว้ เสียงหัวเราะแหบพร่าของนักเดินทางที่เคยนั่งล้อมเตาผิง และสัมผัสอันเย็นเยียบของสายฝนแรกในเดือนมัวร์ ทุกอย่างปะทะกันจนเธอมึนงง ท่ามกลางความโกลาหลนั้น เธอเห็น 'มัน' สิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่กำลังเคลื่อนที่ผ่านมิติที่บิดเบี้ยว มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่มีเนื้อหนัง และไม่ใช่เครื่องจักรที่สร้างจากฟันเฟือง แต่มันคือ 'เจตจำนง' ที่มีรูปร่างเป็นเงาพาดผ่านความว่างเปล่า ทุกครั้งที่มันขยับ โครงสร้างกึ่งชีวภาพของโลกที่เธอกำลังพยายามสร้างขึ้นก็สั่นสะเทือนราวกับกำลังจะแตกสลาย
'เจ้ากำลังเล่นกับไฟที่ไม่มีแม้แต่ความร้อน' เสียงหนึ่งดังขึ้น—ไม่ใช่เสียงที่เข้าสู่หู แต่มันก้องอยู่ในแกนกลางของจิตวิญญาณ 'เจ้าพยายามสร้างจังหวะในเพลงที่ควรจะนิ่งสงบ เจ้ากำลังสร้างความผิดพลาดที่สวยงาม... หรือความหายนะที่น่าสมเพชกันแน่?'
Anwen พยายามรวบรวมสติ ร่างกายครึ่งโลหะของเธอส่งเสียงครางต่ำเมื่อต้องรับแรงบิดมิติ เธอไม่ได้ตอบคำถามนั้นด้วยคำพูด แต่เธอตอบด้วยการ 'เต้นรำ' เธอปล่อยให้ความทรงจำที่เจ็บปวดที่สุด—ความรู้สึกตอนที่ร่างกายเริ่มกลายเป็นโลหะ ความโดดเดี่ยวท่ามกลางซากปรักหักพัง—กลายเป็นจังหวะกระแทกที่รุนแรงขึ้น เธอไม่ได้ต้องการสร้างระเบียบ และเธอก็ไม่ได้ต้องการทำลายล้างอย่างบ้าคลั่ง เธอเพียงต้องการ 'ช่องว่าง' ช่องว่างเล็กๆ ที่ความไม่แน่นอนสามารถดำรงอยู่ได้
พายุแห่งความโกลาหลที่เธอสร้างขึ้นเริ่มก่อตัวเป็นรูปธรรมมากขึ้น มันไม่ใช่แค่พายุพลังงาน แต่มันกลายเป็นเส้นใยแห่งความจริงที่ถักทอขึ้นจากเศษเสี้ยวของอดีต เส้นใยสีเงินถักไขว้ไปกับเถาวัลย์โลหะที่กำลังงอกเงยจากความว่างเปล่า ทุกครั้งที่เส้นใยเหล่านี้กระทบกับร่างเงาขนาดมหึมา จะเกิดการระเบิดของแสงสีฟ้าที่สว่างวาบจนมองเห็นโครงสร้างกึ่งชีวภาพที่กำลังขยายตัวออกไปอย่างไม่หยุดยั้ง มันดูเหมือนรากไม้ที่ทำจากโลหะเหลว กำลังชอนไชไปในความว่างเปล่าเพื่อสร้างฐานรากให้กับโลกใหม่
ทันใดนั้น แรงกดดันมหาศาลจากเบื้องบนก็โถมทับลงมาอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่แค่แรงกดดัน แต่มันคือ 'เจตจำนงแห่งระเบียบ' ที่พยายามจะกดทับทุกอย่างให้กลับมาเป็นเส้นตรงและสมมาตร Anwen รู้สึกได้ถึงความพยายามที่จะลบเลือนความผิดเพี้ยนที่เธอสร้างขึ้น ร่างกายของเธอถูกบีบอัดจนแทบจะกลายเป็นจุดเดียว ความเจ็บปวดแล่นพล่ามไปตามข้อต่อโลหะและเส้นประสาทที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด
'อย่า...' เธอกระซิบในใจ 'อย่าทำให้มันเรียบง่ายไปกว่านี้เลย...'
ด้วยแรงเฮือกสุดท้าย Anwen รวบรวมความทรงจำเกี่ยวกับ 'ความไม่สมบูรณ์แบบ'—รอยร้าวบนแก้วไวน์ ความผิดเพี้ยนของเสียงดนตรีที่นักเดินทางบรรเลง ความไม่สม่ำเสมอของฝนที่ตกลงมา—และอัดฉีดมันลงไปในรอยจารึกที่หน้าอก พลังงานสีเงินที่ปะทุออกมาไม่ได้เป็นเส้นตรง แต่มันระเบิดออกเป็นคลื่นความถี่ที่บิดเบี้ยวและคาดเดาไม่ได้
คลื่นพลังงานนั้นปะทะกับระเบียบจากเบื้องบนอย่างจัง เกิดเป็นคลื่นกระแทกที่ฉีกกระชากมิติออกเป็นเสี่ยงๆ ท่ามกลางแสงสว่างที่แผดเผา Anwen เห็นร่างเงาขนาดมหึมานั้นชะงักไป มันไม่ได้ล่าถอย แต่มันกำลัง 'รับรู้' ถึงเธอเป็นครั้งแรก การปะทะกันของสองขั้วอำนาจไม่ได้จบลงด้วยชัยชนะของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง แต่มันทำให้ความจริงที่กำลังก่อตัวขึ้นเริ่มมี 'จังหวะ' ที่แปลกประหลาด—จังหวะที่ไม่ได้เป็นทั้งเพลงกล่อมเด็กที่ราบเรียบหรือเสียงกรีดร้องที่บ้าคลั่ง แต่มันคือจังหวะของชีวิตที่เต้นอย่างไม่เป็นจังหวะ แต่ไม่เคยหยุดนิ่ง
เมื่อแสงสว่างจางลง Anwen พบว่าตัวเองลอยคว้างอยู่ในสภาพที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ร่างกายของเธอตอนนี้ไม่ใช่เพียงครึ่งโลหะ แต่มันคือการหลอมรวมที่แนบแน่นระหว่างเนื้อเยื่อและโครงสร้างจักรกลที่ดูคล้ายกับเส้นใยประสาทโลหะ เธอไม่ได้อยู่ในความว่างเปล่าที่มืดมิดอีกต่อไป แต่เธอกำลังลอยอยู่ท่ามกลางทะเลของโครงสร้างกึ่งชีวภาพที่กำลังขยายตัวออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด รากโลหะและเนื้อเยื่อสีเงินถักทอไปตามแนวรอยแยกของมิติที่กำลังก่อตัวเป็นพื้นผิวโลกใหม่
แต่ความโล่งใจนั้นช่างสั้นนัก เพราะในความเวิ้งว้างที่ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุดนั้น เธอเห็นบางสิ่งที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาหาเธอจากปลายขอบฟ้าแห่งความจริง—ไม่ใช่เงาขนาดมหึมา และไม่ใช่ทหารขุนนาง แต่มันคือกลุ่มก้อนของแสงสีเงินที่ดูเหมือนจะมีรูปแบบของ 'ระเบียบ' ที่ชัดเจนกว่าเดิม แต่มันกลับมีความเคลื่อนไหวที่ดูเหมือนสิ่งมีชีวิต... สิ่งที่ดูเหมือนจะกำลังเดินทางมาเพื่อ 'เก็บเกี่ยว' ความโกลาหลที่เธอเพิ่งสร้างขึ้น
--- Anwen ใช้พลังความทรงจำสร้างพายุแห่งความโกลาหลเพื่อต้านทานระเบียบจากเบื้องบน ส่งผลให้มิติเกิดความบิดเบี้ยวและสร้างโครงสร้างโลกกึ่งชีวภาพกึ่งโลหะขึ้นมา แต่เธอกลับพบว่าการกระทำนี้กำลังดึงดูดบางสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็น 'ผู้เก็บเกี่ยว' แห่งระเบียบใหม่ให้มุ่งหน้ามาหาเธอ