ตอนที่ 90 — การเปิดบันทึกไร้ที่มาในหอสมุดกลาง
กลิ่นกระดาษเก่าและไอความร้อนจากผลึกแก้วอบอวลอยู่ในอากาศจนแทบจะสัมผัสได้ด้วยปลายนิ้ว บรอนเวนขยับนิ้วที่เปื้อนหมึกสีครามของเธอพลางจ้องมองไปที่เพดานสูงลิ่วของหอสมุดกลางแห่งเอลเดอร์เมียร์ แสงที่ส่องลงมาจากโคมแก้วด้านบนนั้นดูสม่ำเสมอจนน่าขนลุก มันไม่มีการวูบไหวตามแรงลม หรือการเปลี่ยนโทนสีตามเวลาของวันเหมือนที่ควรจะเป็น
“มันนิ่งเกินไป” บรอนเวนพูดขึ้น น้ำเสียงของเธอเรียบเฉยแต่แฝงความระแวง “แสงพวกนี้ไม่ได้ส่องสว่างเพื่อนำทาง แต่มันส่องเพื่อกลบเกลื่อน”
เอเลียสที่กำลังจัดเรียงม้วนคัมภีร์บนโต๊ะไม้โอ๊กหนักอึ้ง ถอนหายใจออกมาเสียงดังจนฝุ่นบนชั้นหนังสือปลิวว่อน เขาขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ก่อนจะหันมามองเธอด้วยสายตาเคร่งครัด “เธอจะบอกว่าการที่สำนักอาลักษณ์ดูแลให้แสงในหอสมุดคงที่เพื่อถนอมหน้ากระดาษเป็นเรื่องผิดงั้นหรือ บรอนเวน? มันคือมาตรฐานของ Castellane”
“มาตรฐานที่ทำให้ความจริงจางหายไปน่ะหรือ?” บรอนเวนสวนกลับทันควัน เธอเดินไปที่โต๊ะทำงานที่มีผลึกแก้วขนาดเล็กวางอยู่ “ดูนี่สิ เอเลียส ดูการหักเหของแสงที่ตกกระทบลงบนบันทึกเหตุการณ์ RY10 สิ มันไม่มีเงาที่ผิดเพี้ยนเลยแม้แต่นิดเดียว เหมือนกับว่ามีใครบางคนใช้เวทมนตร์ลบเลือนรอยตำหนิของประวัติศาสตร์ออกไปให้หมด เพื่อให้เมืองนี้ดูเหมือนไม่เคยมีรอยร้าวเกิดขึ้นเลย”
เซเลสเทนเดินกึ่งวิ่งเข้ามาในวงสนทนา มือของเธอยังคงถือเครื่องมือวัดความเข้มแสงที่ทำจากทองเหลือง “พวกเธอต้องดูนี่! ฉันเพิ่งไปเช็กที่โซนเก็บรักษาผลึกแก้วระดับสูงมา ความถี่ของแสงมันถูกล็อกไว้ที่ 440 เทราเฮิร์ตซ์เป๊ะๆ ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง! นี่มันไม่ใช่การถนอมกระดาษแล้ว แต่มันคือการควบคุมคลื่นแสงเพื่อสร้างสภาวะ ‘ภาพลวงตาที่สมบูรณ์แบบ’ ฉันว่าผลึกแก้วในโซนนี้เริ่มมีอาการ ‘ตอบสนองผิดปกติ’ มันไม่ได้แค่ให้แสง แต่มันกำลังพยายามลบสิ่งที่มันเห็นออกไปจากสายตาเรา!”
บรอนเวนไม่ตอบ แต่เธอเดินตรงไปยังชั้นหนังสือลึกสุดของโซนต้องห้าม ที่ซึ่งบันทึกเก่าแก่ที่สุดถูกเก็บรักษาไว้ เธอหยิบสมุดปกหนังเล่มหนึ่งขึ้นมา มันเป็นบันทึกที่เธอพบโดยบังเอิญเมื่อสัปดาห์ก่อน มันไม่มีรหัสการลงทะเบียนของอาลักษณ์ ไม่มีตราประทับจากราชสำนัก และที่สำคัญที่สุด... มันไม่มีที่มา
“ถ้าหนังสือเล่มนี้คืออาชญากรรมทางเวทมนตร์ตามกฎของเอลเดอร์เมียร์ ฉันก็คงเป็นอาชญากรไปแล้ว” บรอนเวนพึมพำพลางเปิดหน้ากระดาษที่ยังคงมีกลิ่นอายของดินและฝน
“วางมันลงเดี๋ยวนี้ บรอนเวน!” เอเลียสเตือน เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย “ถ้าเจ้าหน้าที่ตรวจตราพบว่ามีต้นฉบับที่ไร้ที่มาอยู่ในมือเธอ พวกเราทั้งสามคนจะถูกส่งไปคุมขังในหอคอยแสงทันที”
“แล้วถ้าสิ่งที่เขียนในนี้คือความจริงที่พวกเขากำลังลบออกล่ะ?” บรอนเวนชูหน้ากระดาษขึ้น แสงที่ถูกควบคุมให้คงที่ส่องกระทบตัวอักษรที่ดูเหมือนจะขยับได้ “ฟังนี่สิ... ‘คำทำนายถึงราชินีผู้จะมาจุติเพื่อนำความสมดุลมาสู่โลก’ บันทึกนี้ไม่ได้พูดถึงการรักษาความสงบด้วยแสงที่นิ่งสนิท แต่มันพูดถึงความเปลี่ยนแปลงที่ไม่อาจควบคุมได้”
เซเลสเทนชะโงกหน้ามาดู ดวงตาของเธอเบิกกว้าง “นั่นมัน... บันทึกโบราณที่หายสาบสูญไปในยุคก่อตั้ง Castellane นี่นา! แต่มันถูกเขียนด้วยหมึกที่สกัดจากผลึกแก้วที่ยังไม่ถูกเจียระไน มันมีความเป็นธรรมชาติสูงมากจนแสงสังเคราะห์พวกนี้แทบจะกลืนมันไม่มิด”
บรอนเวนไล่นิ้วไปตามตัวอักษร เธอเริ่มตระหนักว่าความสมบูรณ์แบบของเอลเดอร์เมียร์คือคุกที่มองไม่เห็น ทุกคนที่นี่ใช้ชีวิตอยู่ในบทละครที่ถูกเขียนไว้ล่วงหน้าด้วยแสงที่สม่ำเสมอ ทุกความผิดพลาดถูกลบออก ทุกความขัดแย้งถูกทำให้จางหายไปภายใต้ความสว่างที่หลอกลวง
“พวกเขากลัวเจตจำนงเสรี” บรอนเวนพูดขึ้นมาลอยๆ ราวกับเพิ่งค้นพบความลับของจักรวาล “เพราะถ้าผู้คนสามารถเลือกที่จะผิดพลาดได้ ถ้าผู้คนสามารถเลือกเส้นทางที่ไม่ได้ถูกขีดไว้ด้วยแสงที่ควบคุมได้... อำนาจของราชสำนักก็จะไม่มั่นคงอีกต่อไป”
“แต่ความผิดพลาดก็นำมาซึ่งความวุ่นวาย” เอเลียสแย้ง แม้ว่าน้ำเสียงของเขาจะเริ่มอ่อนลง “เราต้องการระเบียบ เพื่อให้เศรษฐกิจและการส่งออกตำราดำเนินไปได้”
“ระเบียบที่ไม่มีชีวิต ไม่ใช่ระเบียบที่แท้จริง เอเลียส” บรอนเวนสบตาเขาอย่างแน่วแน่ “หนังสือทุกเล่มที่ฉันเคยคัดลอกมา มันมีชีวิตเพราะมันบันทึกความจริง ทั้งความสุขและความโศกเศร้า แต่แสงพวกนี้กำลังทำให้หนังสือกลายเป็นแค่กระดาษเปล่าที่ถูกเขียนทับด้วยความว่างเปล่าที่สวยงาม”
เซเลสเทนกำเครื่องมือในมือแน่น “ฉันจะหาทางแทรกแซงคลื่นแสงในโซนนี้เอง ถ้าเราสามารถทำให้แสงมันกะพริบหรือเปลี่ยนความถี่ได้เพียงเสี้ยววินาที ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้เงาที่ถูกลบจะปรากฏออกมา เราจะเห็นว่ามีอะไรผิดปกติไปจากบันทึกเดิมบ้าง”
บรอนเวนปิดสมุดเล่มนั้นลง เสียงดัง ‘ปึก’ ท่ามกลางความเงียบงันของหอสมุด เธอรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างในอก มันไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือความชัดเจนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอไม่ได้ต้องการเป็นเพียงอาลักษณ์ที่คัดลอกเรื่องราวของคนอื่นอีกต่อไป
“เราจะไม่แค่ปกป้องความจริง” บรอนเวนประกาศ น้ำเสียงของเธอหนักแน่นจนเอเลียสต้องหยุดชะงัก “เราจะสร้างมันขึ้นมาใหม่ เราจะเขียนเรื่องราวที่เราเลือกเอง ไม่ใช่เรื่องราวที่แสงพวกนี้กำหนดให้เราเป็น”
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มเจ้าหน้าที่ตรวจตราอาลักษณ์ก็ดังขึ้นที่โถงทางเดินด้านนอก แสงในหอสมุดเริ่มกะพริบเป็นจังหวะประหลาด ราวกับว่าความพยายามที่จะรักษาความนิ่งของมันกำลังถูกท้าทายด้วยความจริงที่กำลังจะถูกเปิดเผย
“พวกเขากำลังมา” เซเลสเทนกระซิบ ใบหน้าซีดเผือด “บรอนเวน... เธอจะทำยังไงกับสมุดเล่มนั้น?”
บรอนเวนไม่ได้หลบซ่อน เธอซ่อนสมุดไว้ใต้เสื้อคลุม แต่ดวงตาของเธอยังคงจ้องตรงไปที่ประตูที่กำลังจะถูกผลักเข้ามา “ฉันจะเริ่มเขียนบทแรกของมัน... เดี๋ยวนี้แหละ”
ประตูหอสมุดถูกกระแทกเปิดออกพร้อมกับแสงสว่างวาบที่รุนแรงผิดปกติจากคทาของเจ้าหน้าที่ตรวจตรา บรอนเวนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เตรียมเผชิญหน้ากับความลวงที่กำลังจะพังทลายลง
--- บรอนเวนค้นพบความผิดปกติของแสงในเอลเดอร์เมียร์ที่ถูกควบคุมเพื่อลบเลือนความจริงทางประวัติศาสตร์ และตัดสินใจร่วมมือกับเอเลียสและเซเลสเทนเพื่อต่อสู้กับระเบียบที่จอมปลอมเพื่อเขียนเส้นทางชีวิตของตนเอง